Morgunblaðið - 22.07.2016, Blaðsíða 25

MINNINGAR 25
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 22. JÚLÍ 2016
✝ Bryndís Val-geirsdóttir
fæddist í Reykjavík
11. mars 1953. Hún
lést á krabbameins-
deild Landspítalans
17. júlí 2016.
Foreldrar henn-
ar voru Valgeir
Magnússon, f. 4.
október 1912, d.
27. ágúst 1959, frá
Fossi, Vestdalseyri
við Seyðisfjörð, og Eiríka Katla
Dagbjartsdóttir, f. 18. júní 1920,
d. 4. nóvember 2014, frá Ás-
garði í Grindavík. Bryndís ólst
upp í Reykjavík þar sem hún
bjó mestan hluta ævi sinnar.
Hún starfaði við ýmis störf og
sinnti eigin rekstri í mörg ár.
Bryndís og Magnús Hregg-
viðsson giftu sig 21. nóvember
1974 en skildu
1990. Börn þeirra
eru: a) Guðbjörg
Magnúsdóttir.
Maki hennar er
Kristján Már
Hauksson. Börn
þeirra eru: Haukur
Jarl, Magnús Óli,
látinn, Birta Ósk,
Sigrún Lilja og
Bryndís María. b)
Sesselja Magn-
úsdóttir. Börn hennar eru: De-
nya Melissa Layne, Elí Tómas.
c) Hreggviður Steinar Magn-
ússon. Maki hans er Díana
Björk Eyþórsdóttir. Börn
þeirra eru Magnús Karl og
Margrét Eva.
Bryndís verður jarðsungin
frá Grafarvogskirkju í dag, 22.
júlí 2016, klukkan 15.
Mamma mín, Bryndís Val-
geirsdóttir, var stórkostleg móð-
ir. Þegar ég var lítil straujaði
hún náttfötin mín, gerði besta
nesti í heimi fyrir skóladaginn,
setti blautan þvottapoka á ennið
á mér þegar ég var veik, hún
eldaði besta mat í heimi, bakaði
með okkur piparkökur um jól,
kyssti á bágtin og hló með mér.
Þegar ég var unglingur fórum
við að eiga persónulegra sam-
band og kynntumst meira á ein-
staklingsgrundvelli. Þá myndað-
ist vinátta sem styrktist með
hverju árinu. Vinátta sem var
gríðarsterk og falleg fram á síð-
asta dag.
Mamma kynnti mig fyrir stór-
kostlegri tónlist á unglingsárum
mínum. Til dæmis kynntist ég
þá almennilega Bítlunum, Janis
Joplin, Black Sabbath, Julie
London og Gloríu Estefan svo
einhverjir tónlistarmenn séu
nefndir. Diskurinn Mi Tierra
með þeirri síðastnefndu stendur
þar upp úr ásamt diskinum The
Liberty Years með Julie Lond-
on. Ég mun ávallt tengja
mömmu við ýmis lög, diska eða
tónlistarmenn og er það dýrmæt
minning. Mamma elskaði tónlist
og fallegan söng og fann ég ein-
lægt hve mamma var stolt af
mér þegar ég söng. Hún var af-
ar dugleg að koma og hlusta á
mig syngja þegar ég var að
koma fram, kynnti söngskólann
minn fyrir fólkinu í kringum sig,
prófarkalas fyrir mig texta og
svo lengi mætti telja.
Á fullorðinsaldri sýndi
mamma mér mikla virðingu,
skilning, stuðning, hlýju og ó svo
mikinn og skilyrðislausan kær-
leik. Hún tók mér alltaf eins og
ég var, studdi mig í mínum
ákvörðunum og dæmdi mig aldr-
ei. Hún var einstaklega víðsýn
og fróðleiksfús. Hún var líka
blanda af því að hafa skoðanir á
öllu ásamt því að vera svo opin.
Ég á henni svo mikið að þakka,
hún elskaði mig og mína fjöl-
skyldu alltaf skilyrðislaust.Ég
dáist að því hve þrautseig, æðru-
laus, jákvæð og hugrökk
mamma var. Það að hún hafi
flutt ein á Stokkseyri, stofnað
fyrirtæki (heimagistinguna Hús-
ið við hafið) verandi með
krabbamein segir margt. Ekki
síst það að hún hafi haft ein-
kunnina 9,8 á booking.com. Hún
hafði einstakt lag á því að gera
fallegt í kringum sig, á matseld
og öðru og hafði mikla þjónustu-
lund.
Ég kveð mömmu mína með
hjartað mitt brostið af sorg en á
sama tíma fullt af þakklæti. Ég
átti yndislegustu móður sem ég
get ímyndað mér í 39 ár. Við átt-
um yndislegt samband, hún var
alltaf til staðar fyrir mig og ég
reyndi eftir fremsta megni að
vera til staðar fyrir hana. Ég er
þakklát fyrir að hafa getað að-
stoðað hana í veikindunum. Það
eru ekki allir sem geta það. Ég
er þakklát því fólki sem aðstoð-
aði mömmu undir lokin (þið vitið
hver þið eruð). Ég er þakklát
fyrir að hafa haft langan tíma til
að kveðja hana, sumir missa ást-
vini sína skjótt og án fyrirvara.
Ég er þakklát fyrir að hafa get-
að verið á spítalanum hjá henni
þegar hún fór. Ég er þakklát
fyrir að hafa átt mömmu sem lét
mig finna fyrir móðurástinni. Ég
gæti haldið áfram að eilífu en
læt staðar numið hér. – Ynd-
islega, dýrmæta og einstaka
mamma mín, megirðu lifa um
ókomin ár í hjörtum okkar.
Hjartans þakkir fyrir allt. Hvíl í
friði.
Sesselja (Sessý).
Elsku mamma er dáin. Það
togast á gríðarleg sorg og þakk-
læti, þakklæti fyrir að hafa feng-
ið tækifæri að hafa mömmu mér
við hlið í rúma fjóra áratugi.
Hún barðist hetjulega við veik-
indi sín til síðasta dags með
æðruleysið að vopni. Mamma
var einstök manneskja og mikill
klettur. Mamma kom alltaf sem
kölluð þegar eitthvað bjátaði á
og gerði allt betra í mótlæti lífs-
ins sem og í meðbyr. Mamma
var heiðarleg, dugleg, falleg að
innan sem utan, myndarleg með
eindæmum og eldaði besta mat-
inn. Hún var líka fyndin og
skemmtileg. Ég tala nú ekki um
að hún straujaði t.d. nærfötin
okkar í æsku og færði okkur vin-
unum ferskan appelsínusafa í
tjaldið, þegar við síst áttum von
á, í einu af okkar ótalmörgu
ævintýrum út í móa.
Mamma sýndi ást sína á svo
margan hátt, eitt er víst hún
elskaði heitt og var elskuð af
okkur sem fengum að kynnast
henni.
Það sem huggar mitt syrgj-
andi hjarta er að nú hefur
mamma fengið að hitta elsku
hjartans Magnús Óla, sem ég
veit að hefur tekið fagnandi á
móti elsku ömmu sinni, í heim
þar sem engar þjáningar eru og
kærleikurinn er allsráðandi.
Ég mun varðveita allar þær
dýrmætu minningar um mömmu
til æviloka og reyna af fremsta
megni að halda lífi í þeim mörgu
mannkostum sem hún hafði að
geyma og reyna að tileinka mér
einhverja af þeim og fræða
stelpurnar mínar um.
Í lokin langar mig að setja inn
textann við uppáhaldslag
mömmu, sem ég söng og hún
hlustaði á á hverjum degi und-
anfarin ár og hefur djúpa þýð-
ingu fyrir okkur báðar.
Ástin þín á frið í faðmi mér
Þannig flýg ég burt með þér
Þegar golan gerist heit
Já, vindurinn veit.
Gefðu mér þá einu ást
Aldrei framar mun ég þjást
Öll þín fögru fyrirheit
Því vindurinn veit.
Þú snertir huga minn og hjartað mitt
Um heiminn ég flýg af stað sem fögur
álft
Þú vita skalt að þú ert mér allt
Þú ert mér sem lífið sjálft
Er hvín í vindi hvísla ég.
Og hvert eitt orð fer á þinn
Ég fann þig eftir langa leit
Já, vindurinn veit.
Hvíl í Guðs friði, elsku
mamma.
Guðbjörg Magnúsdóttir.
Það sem stendur mér efst í
huga eftir fráfall mömmu er
þakklæti. Þakklæti fyrir að hafa
fengið hana sem móður. Frá því
ég man eftir mér fann ég fyrir
verndartilfinningu og mikilli
móðurást á litla drengnum henn-
ar. Ég var ávallt litli drengurinn
hennar, meira að segja þrátt fyr-
ir að hafa vaxið upp í 200 cm og
orðið að manni. Mér fannst gott
að vera litli drengurinn hennar
og leyfði henni að segja það við
ókunnuga þegar hún vildi kynna
mig. „Sjáðu, þetta er litli dreng-
urinn minn,“ sagði hún með
stolti. Það var eitthvað gott við
það.
Mamma var mér afar mik-
ilvæg. Segja má að hún hafi ver-
ið einn minn besti vinur, mik-
ilvæg fyrirmynd og traustur
ráðgjafi sem studdi ávallt við
bakið á mér. Á síðari árum leið
varla sá dagur að við töluðum
ekki saman í símann. Ætli ég
muni ekki sakna hvað mest dag-
legra samskipta, ótal símtala og
þegar hún kallaði mig „litla
drenginn sinn“. Mamma, ég var
og verð ávallt litli drengurinn
þinn sem þykir svo vænt um þig.
Nú hefur hún kvatt okkur öll
og eftir stendur minning um
konu sem var svo sterk, kraft-
mikil, dugleg, heiðarleg, ljúf og
góð og með bros sem fyllti út í
hvaða herbergi sem var. Minn-
ing sem ég mun varðveita vel og
þakka fyrir að hafa fengið að
njóta í 34 ár. Þakklæti fyrir öll
knúsin, hláturinn, grátinn, allt.
Ég kveð hana of snemma af eig-
ingirni minni að vilja hafa hana
lengur í mínu lífi og lífi barna
minna. Því amma Bryndís var
svo ljúf og góð, gaf sér alltaf
tíma til að lesa bækur fyrir
barnabörnin sín á Stokkseyri því
ávallt lumaði amma Bryndís á
góðum bókum.
Við deildum nokkrum áhuga-
málum, en eitt sameiginlegt
áhugamál var eldamennskan.
Okkur þótti gaman að elda sam-
an og deildum góðum ráðum,
hún gömlum góðum frá sinni tíð
og ég einstaka sinnum gat sagt
henni frá einhverju nýju sem ég
hafði lært. Það jafnaðist ekkert
á við matinn hennar mömmu,
kryddlegin hjörtu í hvert sinn
sem hún eldaði.
Ó, hvað ég sakna þín, elsku
mamma. Þú varst besta mamma
sem ég gat hugsað mér. Ég veit
þú ert á góðum stað og horfir yf-
ir litla drenginn þinn. Hvíl í friði,
elsku mamma.
Nú ríkir kyrrð í djúpum dal,
þótt duni foss í gljúfrasal,
í hreiðrum fuglar hvíla rótt,
þeir hafa boðið góða nótt.
(Magnús Gíslason)
Hreggviður S. Magnússon.
Lífið er stutt og hverfult. Við
finnum það best þegar við kveðj-
um vini eða ættingja hinstu
kveðju. Einmitt þess vegna er
svo mikilvægt að njóta lífsins og
þeirra tækifæra sem það færir
okkur. Ég hitti Bryndísi fyrst
fyrir 40 árum. Þó að árin séu
orðin svona mörg og mikið vatn
hafi runnið til sjávar í lífi okkar
beggja eru þessi fyrstu kynni
ljóslifandi í minningunni. Ég sé
hana fyrir mér; háa og glæsi-
lega, með þykkt og fallegt ljóst
hár niður á herðar. Óvenjulega
fallega unga konu sem sópaði að.
Og Bryndís kunni sannarlega að
njóta lífsins og nýta ýmis tæki-
færi sem á vegi hennar urðu.
Hún var mjög vel gefin og átti
auðvelt með að setja sig inn í
mörg og ólík verkefni sem hún
sinnti í gegnum árin. En í huga
mér er hún fyrst og fremst glað-
lynd og hláturmild kona sem
gott var að umgangast og eiga
að vini. Vinátta okkar byggðist
ekki aðeins á gömlu minning-
unum heldur því að njóta stund-
arinnar sem við áttum saman
hverju sinni.
Það var gaman að njóta með
Bryndísi; matar, listar eða ann-
arra lífsins lystisemda. Það var
gaman að heyra hana segja frá
því sem hún var að kljást við
hverju sinni og ég dáðist að hvað
hún var óhrædd að takast á við
ný og ögrandi verkefni. En það
var mest gaman að horfa á hana
þegar hún talaði um þau sem
stóðu hjarta hennar næst. Það
færðist sérstakur svipur yfir
andlit hennar þegar hún talaði
um Guðbjörgu, Sessý, Hreggvið
og barnabörnin. Þau voru ljósið í
lífi hennar og hennar mesta
gleði og hamingja. Og Bryndís
uppskar eins og hún sáði sem
sýndi sig best í þeirri umhyggju
sem börnin hennar sýndu henni
þegar hún þurfti mest á því að
halda.
Við hittumst síðast fyrir tæp-
um mánuði þegar ég heimsótti
hana á spítalann. Hún var aug-
ljóslega mjög veik en geislaði
enn af lífsgleðinni og ákefðinni
sem einkenndi hana þegar ég sá
hana fyrst og í augum hennar
var sama blikið og ég sá í þeim á
sólarströnd fyrir 40 árum.
Við Steinar þökkum Bryndísi
áratuga vináttu og sendum ást-
vinum hennar innilegar samúð-
arkveðjur.
Gullveig Sæmundsdóttir.
Þegar ég hitti Bryndísi, vin-
konu mína, síðast fyrir þremur
vikum var ég meðvituð um að
það gæti verið kveðjustundin.
Ég var á leið til útlanda og mikið
af henni dregið. Hún sagðist
hafa heyrt ávæning af því að hún
ætti skammt eftir og fannst það
furðu sæta, sagðist alls ekki vera
á förum. Svo horfði hún á mig
með sínu kankvísa brosi og sagði
að við þyrftum að ræða þetta
betur einhvern tíma seinna.
Lífsviljinn var sterkur líkt og
persónan sjálf. Bryndís var ekki
vön því að gefast upp. Hún var
áræðin og fylgin sér, óhrædd við
að takast á við nýjar aðstæður,
nýta gáfur sínar og ákveðni til
að sigrast á andstæðum öflum.
Heiðarleiki hennar og hrein-
skiptni, hárfínt skopskyn, tryggð
og hlýja gerðu hana vinmarga
og alltaf gefandi að vera í henn-
ar félagsskap.
Það var gott að tala við Bryn-
dísi. Hún var upplýst, hlustaði
vel, opin og einlæg, en frábað
sér alla tilfinningavellu. Þannig
tók hún á málunum og þess
vegna var gott að bera þau undir
hana. Flækjur og vandamál
höfðu tilhneigingu til að leysast í
umræðunni í stað þess að festast
í víli og vonleysi.
Á æsku- og unglingsárunum
veltum við fyrir okkur lífsgát-
unni á Langholtsveginum undir
þunglyndislegum söng Scott
Walkers, elskuðum Bítlana, hitt-
um Herman Hermits á veitinga-
staðnum Fjarkanum sem Katla,
mamma hennar, stýrði, sungum
negrasálma undir stjórn Hauks
Ágústssonar í Langholtsskóla,
lékum saman í leikritum og
mynduðum tengsl sem aldrei
rofnuðu.
Þegar vináttan nær svona
langt aftur má segja að hún við-
haldi hluta af bernskunni og
þankagangi hennar og fái mann
til að halda að tíminn sé ekki
skammtaður, nóg sé framundan,
að þetta sé rétt að byrja. Þess
vegna er svo erfitt að meðtaka
stöðu mála og óendanlega sárt
að sjá á eftir elsku Bryndísi.
Mikið vildi ég að við gætum rætt
þetta betur einhvern tíma
seinna. Það var fallegt að sjá
hvernig börnin hennar umvöfðu
hana ástríki og hlýju og ómet-
anlegt að fá að fylgjast með líð-
an hennar undir það síðasta. Ég
sendi þeim, bróður hennar, fjöl-
skyldu og vinum innilegar sam-
úðarkveðjur.
Steinunn Þorvaldsdóttir.
Elsku hjartans Bryndís okkar
er fallin frá, langt fyrir aldur
fram. Hún var mér mentor, fyr-
irmynd, vinkona og sérlegur
ráðgjafi í ein 33 ár.
Það var mitt lán að kynnast
dóttur Bryndísar, henni Sessý
minni, strax í 6 ára bekk. Frá
fyrsta degi varð ég daglegur
gestur í Dalalandinu, síðar í
Þingaseli og loks Hálsaseli – þar
sem ég átti sjálf eftir að festa
rætur á fullorðinsárum. Það er
kannski merki um það hversu
góðar minningar ég á um heim-
ilið sem Bryndís skapaði börnum
sínum í Hálsaselinu, að ég hafi
síðar ákveðið að ala mín börn
upp á sömu slóðum.
Bryndís var einstaklega
umburðarlynd gagnvart uppá-
tækjunum og látunum í okkur
stöllunum. Við rifjuðum oft upp
saman þessa litríku tíma og átti
Bryndís það til að hrista enn
hausinn yfir þessum árum, en þó
ætíð með glettilegt bros á vör.
Samband okkar þróaðist á þess-
um 33 árum úr því að hún væri
mér auka-mamma sem sagði
mér að setja á mig húfu á leið-
inni í skólann, skamma okkur
Sessý til jafns á unglingsaldri
(og refsa okkur fyrir næturbrölt
með því að vekja okkur á ókristi-
legum tíma til að taka húsið í
gegn) yfir í að aðstoða mig við
að koma mér til manns með ótal
húsráðum og mataruppskriftum,
þegar ég hóf sjálf búskap. Hún
lét sig mann varða. Alltaf. Þegar
hún hóf svo sjálf rekstur á fal-
lega gistiheimilinu sínu á
Stokkseyri átti hún það til að
bjalla í mig eða senda mér stutt
skilaboð með spurningum um
bókhaldið og reksturinn. Mikið
sem mér þótti vænt um að geta
endurgoldið henni eitthvað af
þeim ráðum sem hún gaf mér
alla tíð á öðrum sviðum.
Nú þegar það er komið að svo
ótímabærri kveðjustund fer
maður ósjálfrátt í gegnum tím-
ana sem við áttum saman. Í
þeirri yfirferð áttaði ég mig á
því hvað það voru ótalmargir
hlutir sem ég upplifði í fyrsta
sinn á æskuheimilinu sem Bryn-
dís bjó börnum sínum svo fal-
lega. Þar smakkaði ég fyrst ótal
framandi nýlenduvörur á borð
við Bugles, Cocoa Puffs, pítur og
hvað eina. Seinna meir gætum
við líka hafa stolið fyrsta drop-
anum af gini sem fór inn fyrir
varirnar á okkur forvitnu
unglingunum (fyrirgefðu Bryn-
dís mín … þetta fór sem betur
fer allt vel). Ég fékk að taka þátt
í árlegri piparkökumálningu,
sem mér þótti auðvitað stórkost-
legt. Enda var það þannig að all-
ur matur sem Bryndís snerti
varð að kraftaverki. Sósurnar.
Guð minn góður. Það kemst eng-
inn með tærnar þar sem hún
hafði hælana í þeim efnum. Fag-
urkeri af annarri veröld.
Elsku hjartans Bryndís mín.
Takk fyrir allt og allt. Þín minn-
ing mun lifa í hjörtum okkar
sem kynntumst þér á lífsleiðinni.
Þú skilur eftir svo ótalmargt hjá
okkur og stórt skarð, sem aldrei
verður samt.
Þín alltaf,
Brynhildur S. Björnsdóttir.
Elsku duglega, þrautseiga,
hugrakka og góða Bryndís okk-
ar er horfin og skilur eftir sig
skarð sem ekki verður fyllt.
Þegar við vinirnir rifjum upp
marga og fjölbreytta kosti henn-
ar er upptalningin hér langt frá
því tæmandi.
Bryndís var dugleg. Á fimm-
tugsaldri flutti hún upp í Borg-
arfjörð og dreif sig í háskólanám
á Bifröst.
Hún var þrautseig. Þegar hún
þurfti að skapa sér afkomu var
hún óhrædd við að fara ótroðnar
slóðir og keypti rammagerð sem
hún rak í nokkur ár við góðan
orðstír.
Hún var hugrökk. Þrátt fyrir
veikindin lét hún þann draum
rætast að koma á fót gistiheim-
ili. Stokkseyri varð fyrir valinu,
enda hafði hana lengi langað að
flytja úr bænum eftir að hafa áð-
ur verið við störf á Hótel Rangá
og fundið hvað gott var að vera í
náinni snertingu við náttúruna.
Bryndísi leið vel á Stokkseyri
og gestum hennar enn betur.
Gaman er að fletta gestabók
hússins og sjá hvað þeir voru
ósparir á að lofa gestrisni Bryn-
dísar og glæsilegan aðbúnað í
Húsinu við hafið. Við reyndum
það sjálf, vinirnir, þegar hún
bauð okkur til sín í fyrrasumar
og vorum í góðu yfirlæti hjá
henni.
Það var eins og hún hefði búið
á Stokkseyri frá blautu barns-
beini og á þessum stutta tíma
hafði hún komið sér vel meðal
heimamanna og var orðin einn af
þeim. Hún sýndi okkur stolt
hvað bærinn og nágrenni hafði
uppá að bjóða, þekkti öll helstu
kennileiti og kenndi okkur að
meta Flóann.
Bryndís var góð manneskja.
Hún lét sér annt um vini sína,
sem hún sinnti af mikilli alúð og
væntumþykju sem endurspegl-
aðist í traustum vinahópum,
stórum sem smáum.
Vinahópurinn okkar verður
ekki samur án hennar. Árlegu
útilegurnar, matarboðin, Júróv-
isjonpartíin, „julefrokosten,“
bæjarröltið og hvaðeina verður
miklu fátæklegra þegar hennar
nýtur ekki lengur við.
En á himni birtir við fallega
brosið hennar sem er loks án
þrautar eftir hetjulega baráttu,
sem hún tókst á við af miklu
æðruleysi og stillingu.
Við þökkum af alhug fyrir
hlýja og trausta vináttu og
skemmtilegar og ljúfar samveru-
stundir.
Guð geymi þig, elsku Bryndís.
Börnum Bryndísar, Guð-
björgu, Sessý og Hreggviði og
fjölskyldum þeirra vottum við
dýpstu samúð.
Sóley Jóhannsdóttir,
Bryndís Tómasdóttir,
Ceca Kostic,
Bára Traustadóttir,
Helga Möller og makar.
Bryndís
Valgeirsdóttir
 Fleiri minningargreinar
um Bryndísi Valgeirs-
dóttur bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu
daga.
ÚTFARARÞJÓNUSTA
Vönduð og persónuleg þjónusta
athofn@athofn.is - www.athofn.is
ATHÖFN ÚTFARAÞJÓNUSTA - s: 551 7080 & 691 0919
Inger Steinsson