Morgunblaðið - 22.07.2016, Side 26

26 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 22. JÚLÍ 2016
✝ Elísabet Hall-dórsdóttir
fæddist á Akureyri
1. ágúst árið 1947.
Hún lést á heimili
sínu í Hafnarfirði
13. júlí 2016.
Foreldrar henn-
ar voru hjónin Sig-
ríður Guðmunds-
dóttir húsmóðir, f.
16. september 1917,
d. 6. desember
1997, og Halldór Halldórsson
prófessor, f. 13. júlí 1911, d.
5.apríl 2000. Elísabet var næst-
yngsta barn þeirra af fjórum,
systkini hennar eru; Guðmundur
(d. 2000), Hildigunnur og Halldór
(d. 2015).
Maki I, frá júlí 1967, var Guð-
mundur Sigurðsson viðskipta-
fræðingur, f. 20. september 1946.
Búnaðarbanka Íslands 1967 –
1968. Starfaði á Borgar-
bókasafni og Landsbókasafni í
hlutastarfi á árunum 1970 til
1977 þegar hún var ráðin bóka-
safnsfræðingur á Borg-
arbókasafni. Hún varð síðan
deildarstjóri í flokkunar- og
skráningardeild frá árinu 1988.
Hún lét af störfum við Borgar-
bókasafnið árið 2014. Síðustu
átta árin vann hún í hlutastarfi,
fyrst með aðsetur í Þjóð-
arbókhlöðu en síðar heima. Hún
var í efnisorðaráði og laun henn-
ar voru framlag Borg-
arbókasafns til þeirrar vinnu. El-
ísabet gegndi ýmsum trúnaðar-
störfum er tengdust starfi
hennar. Hún sat m.a. í nefnd á
vegum menntamálaráðuneytis
sem gerði tillögur um hagkvæm-
ustu leiðina til að tengja bóka-
söfn landsins í stafrænt upplýs-
inganet. Afrakstur þeirrar vinnu
var innleiðing bókasafnakerf-
isins Gegnis.
Útför Elísabetar fer fram frá
Fríkirkjunni í Reykjavík í dag,
22. júlí 2016, klukkan 15.
Þau skildu. Sonur
þeirra er Ragnar, f.
23. júní 1966. Hans
sonur er Skorri Þór,
f. 20. september
1998.
Maki II, frá ágúst
2002, var Sveinn
Yngvason, f. 17.
ágúst 1942. Þau
skildu.
Síðastliðin tíu ár
var Elísabet í sam-
búð með Páli Eiríkssyni geð-
lækni.
Elísabet lauk stúdentsprófi frá
Menntaskólanum í Reykjavík ár-
ið 1968 og tók BA-próf í bóka-
safnsfræði og sögu frá Háskóla
Íslands 1977. Stundaði nám við
Danmarks Biblioteksskole í
Kaupmannahöfn veturinn 1992 –
1993. Elísabet var starfsmaður
45 ár eru síðan ég hitti El-
ísabetu fyrst. Það var stuttu fyr-
ir brúðkaup okkar Hildigunnar í
júní 1971. En ég var þá búinn að
frétta heilmikið af henni, Guð-
mundi manni hennar og Ragnari
syni, það hafði tilvonandi eigin-
kona mín sagt mér. Fyrir mér
opnaðist ný vídd, því að allt í einu
hafði vinum og kunningjum
fjölgað um helming og þar á
meðal voru vinir Elísabetar og
Guðmundar. Og þrjú systkini
Hildigunnar komu til sögunnar;
Guðmundur, Halldór og Elísa-
bet. Óhætt er að segja að El-
ísabet var þeirra systkinanna
mest fjölskyldukona, hún var
bindiefnið og aflvakinn, og hafði
oft frumkvæði að því að fjöl-
skyldan hittist.
Við skyndilegt andlát Elísa-
betar rifjast upp fyrir manni
svipmyndir, oft frá laufa-
brauðsdögum og jólum og einnig
myndir frá löngu liðnum stund-
um, t.d. þegar ég hélt upp á sex-
tugsafmælið 1998 í íbúð hennar
að Kleppsvegi 142. Elísabet
hvatti mig eindregið til að halda
veisluna, hún var alltaf opin fyrir
því að halda veislur og bauð fram
íbúð sína sem var hentugri en
okkar. Þá stóð yfir heimsmeist-
aramót í knattspyrnu og Elísa-
bet sá tryggilega fyrir því að fót-
boltaáhugamenn í veislunni gætu
séð leik Brasilíu og Hollands í
undanúrslitum, sem þeir fyrr-
nefndu unnu 4:2 eftir vítaspyrnu-
keppni. Guðni Guðmundsson
rektor, móðurbróðir hennar og
áhugamaður um fótbolta, bauð
fram íbúð sína til sjónvarps-
áhorfs, en hann bjó í íbúðinni á
móti í sama stigagangi. Ef El-
ísabet tók eitthvað að sér var
öruggt að því yrði komið í fram-
kvæmd. Hún var fastheldin, svo
stundum jaðraði við þrjósku, en
samt er það eiginleiki sem oftast
má telja til mannkosta.
Elísabet var mannþekkjari á
systkini sín og sjálfsagt aðra –
þess minnist ég af samræðum við
hana einhvern tíma fyrir löngu á
nýársnótt, en kannski skorti
hana innsýn á sig sjálfa. Henni
var annt um að hafa fallegt heim-
ili og skipti þar hver einasti hlut-
ur máli, stór og smár. Af mikilli
list voru allir húshlutir settir á
sinn stað eða eins og Nikólína
amma Elísabetar sagði stundum
á ensku og útleggst á íslensku:
„staður fyrir sérhvern hlut og
sérhver hlutur á sínum rétta
stað“. Elísabet vildi alltaf ráð-
færa sig við aðra hvar best færi á
því að hafa mynd eða listmun en
smekkvísi hennar var óbrigðul.
Elísabet var bókasafnsfræð-
ingur og stóð sig vel í því starfi,
það heyrði ég frá kollegum henn-
ar oftar en einu sinni. Ég naut
góðs af sérþekkingu hennar, því
að eitt sinn var ég í vanda með að
raða bókum í bókaskáp á heimili
mínu og leitaði ráða hjá konu
minni. Þá benti hún mér á að við
hefðum fagmann í fjölskyldunni.
Og auðvitað hjálpaði Elísabet
okkur að raða bókunum í skáp-
inn samkvæmt réttum bóka-
safnsreglum.
Síðustu árin bjó Elísabet með
Páli Eiríkssyni. Ég man vel eftir
því þegar þau heimsóttu okkur
Hildigunni í Ingveldarstaði í
Hjaltadal á leið sinni til Akureyr-
ar fyrir nokkrum árum. Minn-
ingar sitja eftir um skemmtilega
kvöldstund. Síðustu árin voru
Elísabetu að sumu leyti erfið
vegna heilsuleysis, en hún tókst
á við það af óþreytandi bjartsýni,
sem var hennar aðal- og ein-
kennismerki.
Gylfi Ísaksson.
Kær æskuvinkona mín,
Elísabet Halldórsdóttir, er látin.
Það er erfitt að trúa því að hún
sem ég spjallaði við áður en ég
lagði af stað til Danmerkur með
fjölskyldunni skuli ekki lengur
vera meðal okkar.
Það var haustið 1957 að nýr
nemandi kom í J-bekkinn í Mela-
skóla. Hún hét Elísabet og var
nýflutt á Hagamelinn úr Hafn-
arfirði. Elísabet féll strax inn í
hópinn enda félagslynd,
skemmtileg og kát. Hún var alin
upp á líflegu heimili þar sem
voru pabbinn Halldór, mamman
Sigríður og systkinin fjögur;
Guðmundur elstur, þá Hildi-
gunnur og svo Halldór og El-
ísabet. Það var gestkvæmt á
heimilinu og vinir foreldra og
barna alltaf velkomnir.
Árin í Melaskóla liðu hratt en
síðasta árið var Elísabet ekki
með okkur því hún flutti til
Lundar með fjölskyldunni og bjó
þar í eitt ár. En hún kom aftur í
Hagaskóla, þá öllu forframaðri
en við hin, kunni sænsku og eftir
það lærði hún ekki dönsku en
fékk að læra sænsku í staðinn.
Eftir landspróf úr Hagaskóla lá
leiðin í Menntaskólann í Reykja-
vík; ekki kom annað til greina
enda vorum við 16 úr gamla J-
bekknum sem fórum þangað. Í
MR tók alvaran við, ekki námið
heldur ástin. Allar urðum við vin-
konurnar ástfangnar og fundum
þar okkar lífsförunauta, að
minnsta kosti tímabundið. Lífið
var yndislegt, gaman að lifa og
ekkert nema gleði og vonir fram
undan. Í fimmta bekk bar ást
þeirra Elísabetar og Guðmundar
Sigurðssonar bekkjarfélaga okk-
ar ávöxt er þeim fæddist son-
urinn Ragnar. Ég gleymi ekki
deginum þegar við vinkonurnar
fengum að sjá hann á Fæðing-
arheimilinu í Kópavogi. Þá hófst
nýr kafli í lífi okkar allra.
Ungu foreldrarnir hreiðruðu
um sig í kvistherberginu hennar
Elísabetar á Hagamelnum og af-
inn og amman hjálpuðu til svo
Elísabet gæti haldið áfram námi.
Fyrsta heimili þeirra var í kjall-
ara hjá ömmu Guðmundar á
Lindargötunni. Þar kom strax í
ljós sá eiginleiki vinkonu minnar
að búa sér fallegt heimili sem
gott var að heimsækja.
Árin liðu ótrúlega hratt; El-
ísabet, sem frá blautu barnsbeini
var mikill lestrarhestur, lauk
námi í bókasafnsfræði frá Há-
skóla Íslands og starfaði eftir
það á Borgarbókasafninu.
En leiðir Elísabetar og Guð-
mundar skildi og hún hóf nýtt líf.
Henni reyndist það erfitt til að
byrja með en tókst þó að finna
sér ánægju í lífi og starfi og
gleðin var mikil þegar Ragnar
eignaðist Skorra og hún varð
amma.
Síðustu ár reyndust vinkonu
minni erfið; heilsan gaf sig og
áföll dundu á. Missir foreldra og
bræðra, sérstaklega lát Dóra, en
þau systkinin voru mjög náin.
Elísabet flutti oft hin síðari ár og
fékk að kenna á erfiðum leigu-
markaði en alltaf tókst henni að
búa sér fallegt heimili þangað
sem gott var að koma. Síðustu ár
bjuggu hún og sambýlismaður
hennar Páll Eiríksson í eigin
íbúð og var Elísabet mjög sæl
með að vera komin aftur í Hafn-
arfjörðinn. Hún var full bjartsýni
þegar ég talaði við hana síðast og
vonaðist til að heilsan væri að
skána og að þau Páll ættu góða
daga fram undan.
Þegar ég nú kveð vinkonu
mína bið ég góðan guð að blessa
Ragnar, Skorra, Pál og Hildi-
gunni sem nú er ein eftir systk-
inanna.
Helga Kjaran.
Í fyrsta skipti skrifum við og
segjum: Elísabet var. Elísabet
okkar er skyndilega komin í þá-
tíð. Við höfum verið saman í
saumaklúbbi síðan árið 1967,
þegar við útskrifuðumst úr C-
bekk MR, 13 stúdínur úr ýmsum
hlutum Reykjavíkur. Nú erum
við tíu og erfitt er að bæta við
„eftirlifandi“. Við höfum fylgst
hver með annarri alla þessa ára-
tugi, aldrei orðið langt hlé á milli
klúbba og ýmislegt brallað að
auki.
Okkur var kunnugt um það
slys, sem hún varð fyrir sem ung
kona og að hún beið þess aldrei
fullar bætur. En á eftir komu
mörg góð ár og var ætíð gott
andrúmsloft og skemmtilegt hjá
okkur. Þrátt fyrir veikindi El-
ísabetar var alltaf bjart og létt
yfir henni í klúbb. Stundum
þaggaði hún niður í okkur til
þess að fá hljóð, en hún átti það
til að missa röddina. Við sátum
þá stilltar og hlustuðum á hana
hvísla hátt.
Elísabet hafði sterkar og rót-
tækar skoðanir á samfélaginu og
fór ekki í felur með þær, var
mjög ákveðin og hafði góða
kímnigáfu. Hún var fluggreindur
bókasafnsfræðingur, hafði ósvik-
inn áhuga á lestri góðra bóka, ís-
lensku máli og íslenskum fræð-
um, eins og hún átti ættir til.
Það var alltaf gott að koma til
Elísabetar í saumaklúbb. Hún
flutti nokkuð oft en var fljót að
koma sér fyrir í nýrri íbúð og
gera hana að hlýlegu og smekk-
legu heimili. Elísabet hafði of-
næmi fyrir skeldýrum. Skeldýra-
réttir voru því sjaldnast á
boðstólum, en ef það kom fyrir,
var gert eitthvað aukalega sem
henni var óhætt að borða. Fram-
vegis hugsum við kannski til
hennar í hvert skipti sem við eld-
um fyrir klúbb, nema að við
hreinlega gleymum því að hún
verði ekki með okkur og höldum
uppteknum hætti.
Umræðuefni í hópnum hefur
breyst með árunum, hver okkar
fór sínar eigin leiðir í menntun
eftir stúdentspróf sem og hjú-
skaparstöðu, barneignum og
störfum. Auk þess voru oft fjör-
ugar umræður um þjóðfélags-
málin. Nú er þó í auknum mæli
rætt um heilsufar, svona eins og
gerist þegar aldurstalan hækkar.
Þrátt fyrir þá umræðu má full-
yrða að engin okkar hafi dvalið
lengi við frásagnir af sinni heilsu
og oftar þá í léttum dúr. Frá því
var Elísabet engin undantekn-
ing. Lítið hefur verið rætt um
dauðann, en þótt okkur finnist
við vera kornungar enn, eru
staðreyndirnar víst aðrar. Fyrir
örskömmu þáði Elísabet boð á
opnun málverkasýningar vinar
okkar, sem var sl. laugardag.
Það er því ljóst, að ekki taldi hún
sig vera veika frekar en við hin.
En víst er að aftur er höggvið
skarð í hópinn okkar, því að
skammt er frá því að við misst-
um annan klúbbmeðlim á jafn-
skyndilegan hátt og Elísabetu.
Ekki þarf að tíunda hversu
vænt okkur þótti um Elísabetu
og hversu mikið við eigum eftir
að sakna hennar. Við samhryggj-
umst innilega Ragnari, syni
hennar, og Páli Eiríkssyni, sam-
býlismanni, sem og öðrum í fjöl-
skyldunni.
Fyrir hönd saumaklúbbsins,
Eva Hreinsdóttir.
Hún var lágvaxin, lagleg og
einstaklega aðlaðandi persónu-
leiki. Hún var vinur minn hún
Elísabet Halldórsdóttir. Ekki að-
eins vinur minn, heldur var hún
sannur vinur vina sinna.
Elísabet var elsk að sínu fólki,
Ragnar, einkasonur hennar, og
Skorri Þór sonarsonurinn nutu
þess, systkini hennar og fjöl-
skyldur þeirra nutu þess.
Elísabet lærði bókasafnsfræði
þar sem gott skipulag er nauð-
synlegt og var það dæmigert fyr-
ir svo margt í lífi hennar. Hún
vildi hafa röð og reglu á hlut-
unum, bæði í lífinu og í umhverf-
inu. En það gekk ekki alltaf eftir.
Lífið getur stundum snúið á
mann.
Síðastliðin ár voru henni ekki
auðveld, heilsan gaf sig smátt og
smátt og hún lést í svefni á heim-
ili sínu þann 13. júlí sl.
Elsku Ragnar, Páll, Hildi-
gunnur og aðrir í fjölskyldu El-
ísabetar.
Hryggð setur svip sinn á
hvern dag núna, en minning um
yndislega konu lifir um ókomin
ár.
Samúð mín er með ykkur
öllum.
Anna Hallgrímsdóttir.
Kær samstarfs- og vinkona,
Elísabet Halldórsdóttir, er látin.
Leiðir okkar Elísabetar lágu
saman í gegnum vinnu okkar en
báðar störfuðum við sem kerf-
isbókaverðir, ég á Landsbóka-
safni og hún hjá Borgarbóka-
safni Reykjavíkur. Á árunum
1999 – 2001 unnum við að undir-
búningi og vali á sameiginlegu
upplýsingakerfi fyrir bókasöfn
landsins. Við vorum fulltrúar í
nefnd á vegum menntamálaráðu-
neytisins sem hafði það að meg-
inmarkmiði að velja eitt bóka-
safnskerfi sem þjónað gæti öllum
landsmönnum. Þar var grunnur-
inn lagður að Gegni, sameigin-
legu upplýsinga- og rekstrar-
kerfi flestra bókasafna landsins.
Til að tryggja rekstur kerfisins
var hlutafélagið Landskerfi
bókasafna stofnað og hefur und-
irrituð starfað þar æ síðan. Mér
er minnisstætt að í tengslum við
val á nýju bókasafnskerfi fórum
við Elísabet ásamt fleirum í
þriggja vikna „road trip“ til
Bandaríkjanna þar sem við skoð-
uðum bókasöfn og bókasafns-
kerfi á daginn og „krúsuðum“ á
milli borga á kvöldin.
Á þessum tíma vorum við á
ólíkum stað í lífinu, hún var orðin
amma en ég í startholunum að
ættleiða og fá síðan í hendurnar
lítið veikt og fatlað barn. Vinnu-
aðstæður voru oft og tíðum
óhefðbundnar en við létum það
ekki aftra okkur og nýttum
stundir á milli stríða vel. Að
loknu góðu verki pössuðum við
alltaf upp á að verðlauna okkur
með sætabrauði eða fingurbjörg
af portvíni og góðu spjalli.
Það var gaman að vinna með
Elísabetu. Samstarf okkar var
með eindæmum gott og unnum
við sem einn maður. Verkaskipt-
ingin var skýr, ég var með hug-
myndirnar en hún sá um fram-
setningu og frágang enda mikil
nákvæmnismanneskja þar á
ferð.
Eftir að kerfisinnleiðingu lauk
starfaði Elísabet áfram að mál-
efnum Gegnis í efnisorðaráði,
sem hefur það hlutverk að sam-
ræma notkun efnisorða til að
létta notendum leitina í Gegni og
leitir.is. Fyrir hönd Landskerfis
bókasafna vil ég þakka Elísabetu
óeigingjörn störf við uppbygg-
ingu Gegnis – samskrá íslenskra
bókasafna.
Það er ekki hægt að segja að
Elísabet hafi verið heppin með
heilsuna. Allt of snemma varð
hún að draga úr vinnu og að lok-
um hætta alveg. Eldmóðurinn og
áhuginn fyrir samvinnu og sam-
starfi íslenskra bókasafna var þó
ætíð fyrir hendi og hélt hún góð-
um tengslum við samstarfsfólk.
Við vorum í hóp sem kallar sig
„Kjarnakonur“ og er eins konar
saumaklúbbur sérfræðinga sem
láta sig gæði bókfræðiupplýsinga
og efnisorða í Gegni varða.
Í síðasta skiptið sem við hitt-
umst sagði Elísabet við mig:
„Sigrún, við eigum að rækta
hvor aðra betur og hittast oftar,
það er ekki svo oft á lífsleiðinni
sem maður eignast sannan vin.“
Tíminn flýgur í dagsins önn og
við náðum ekki að hittast oftar í
þessari tilvist.
Ég vil þakka Elísabetu
samfylgdina og sendi fjölskyldu
hennar innilegar samúðar-
kveðjur.
Sigrún Hauksdóttir.
Elísabet
Halldórsdóttir
HINSTA KVEÐJA
Elísabet Halldórsdóttir
var einkar geðþekk mann-
eskja. Ég kynntist henni
fyrst fyrir nokkrum árum,
þegar hún og aldavinur
minn, Páll Eiríksson, hófu
sambúð. Hann hafði mátt
þola áföll og átt við veikindi
að stríða. Elísabet varð
hans stoð og stytta.
Þau kynni hafði ég af El-
ísabetu að hún væri ekki
einungis hjartanlega hlý í
viðmóti, heldur mjög vel
greind og fróð um margt.
Það var mannbætandi að
ræða við hana.
Ég heimsótti þau Elísa-
betu og Pál í vor eftir langa
dvöl í útlandi. Veturinn
hafði verið þeim þungur,
óhöpp og veikindi sótt að.
En gaman var að finnast og
spjalla og njóta þeirra
elskusemi. En á snöggu
augabragði er hún nú frá
okkur horfin. Raun er það
vinum hennar, en þó
þyngst Páli vini mínum.
Megi minning hennar lifa
fögur í hugum okkar.
Finnur Torfi Hjörleifsson.
Við gerum okkar
besta, svo deyjum
við. Genginn er góð-
ur vinur okkar, Árni
Ingólfsson læknir,
við söknum hans en minnumst
góðra stunda um leið.
Árni var réttsýnn og viðræðu-
góður, það voru forréttindi að
stinga út úr einu viskí-staupi með
honum áður en haldið var út á vit
einhverra ævintýra, hér heima
eða erlendis.
Árni Ingólfsson
✝ Árni Ingólfs-son fæddist 31.
júlí 1929. Hann lést
24. júní 2016.
Árni var jarð-
sunginn 1. júlí
2016.
Árna er best lýst
með stökum orðum
sem okkur er tamt
að nota þegar mikið
skal við haft; vinnu-
samur, heiðarlegur,
pólitískur o.s.frv.
En Árni var fyrst og
fremst gæða- og
gæfumaður sem
skilur eftir sig hlýj-
ar minningar.
Til hvers er þá
unnið? spurði Geirmundur helj-
arskinn vin sinn. „Til þess“ segj-
um við. Margréti og afkomendum
Árna óskum við heilla og ham-
ingju.
Þorkell
og Steinunn
(Keli og Denna).
Okkar ástkæra,
KARITAS INGIBJÖRG JÓNSDÓTTIR,
Aðalstræti 20, Bolungarvík,
áður húsfreyja á Miðdal,
lést á Sjúkrahúsi Ísafjarðar 12. júlí.
Jarðsett verður frá Hólskirkju, Bolungarvík,
laugardaginn 23. júlí klukkan 14.
.
Birgir Bjarnason, börn, barnabörn og barnabarnabörn.
Morgunblaðið birtir minningargreinar endurgjaldslaust alla
útgáfudaga.
Skil | Þeir sem vilja senda Morgunblaðinu greinar eru vinsamlega
beðnir að nota innsendikerfi blaðsins. Smellt á Morgunblaðslógóið í
hægra horninu efst og viðeigandi liður, „Senda inn minningargrein,“
valinn úr felliglugganum. Einnig er hægt að slá inn slóðina
www.mbl.is/sendagrein
Skilafrestur | Ef óskað er eftir birtingu á útfarardegi verður greinin
að hafa borist eigi síðar en á hádegi tveimur virkum dögum fyrr (á
föstudegi ef útför er á mánudegi eða þriðjudegi).
Þar sem pláss er takmarkað getur birting dregist, enda þótt grein ber-
ist áður en skilafrestur rennur út.
Minningargreinar