Morgunblaðið - 22.07.2016, Side 28

28 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 22. JÚLÍ 2016
✝ Gísli Benedikts-son fæddist í
Reykjavík 16. apríl
1947. Hann lést á
Landspítalanum
12. júlí 2016.
Foreldrar Gísla
eru Fríða Gísla-
dóttir, f. 21. janúar
1924, d. 4. desem-
ber 2006, og Bene-
dikt Antonsson, f.
12. febrúar 1922.
Gísli kvæntist eiginkonu
sinni, Evu Maríu Gunnarsdóttur,
6. júlí 1969. Eftir nokkur ár í
Hlíðunum lá leiðin út á Seltjarn-
arnes þar sem þau bjuggu alla
tíð. Foreldrar Evu Maríu eru
Margrét Magnúsdóttir, f. 3.
október 1929, og Jóhann Gunn-
ar Halldórsson, f. 28. júní 1928,
d. 2. júní 1996. Gísli og Eva
María eignuðust tvö börn: 1)
Davíð Benedikt, f. 30. desember
1969. Eiginkona Davíðs er Bryn-
skiptafræðingur árið 1972. Gísli
var skrifstofustjóri hjá Íslensk-
um iðnrekendum 1972-1976, úti-
bússtjóri í Iðnaðarbankanum
1976-1978, skrifstofustjóri hjá
Iðnlánasjóði 1978-1998 og starf-
aði sem sérfræðingur í Nýsköp-
unarsjóði atvinnulífsins frá
stofnun hans árið 1998. Í
tengslum við sín störf var Gísli í
stjórnum margra fyrirtækja og
sat í ýmsum nefndum. Gísli var
frímúrari frá þrítugu, fyrst í
Mími og síðan í Fjölni frá stofn-
un. Þátttaka Gísla í starfi frí-
múrara gaf honum mikið sem og
vinátta þeirra sem hann kynnt-
ist þar. Gísli og Eva María voru
þátttakendur í stofnun Íslands-
deildar SPES og var Gísli for-
maður þar síðustu árin. Gísli var
í sterkum vinahópum úr skóla,
bæði úr grunnskóla, MR og við-
skiptafræðinni í HÍ. Bergelmir
er vinahópur stúdentanna frá
MR sem hittist oft.
Gísli verður jarðsunginn frá
Hallgrímskirkju í dag, 22. júlí
2016, og fer athöfnin fram
klukkan 15.
hildur Þorgeirs-
dóttir, f. 23. mars
1970. Þeirra börn
eru: Eva Björk, f.
1994, Þorgeir
Bjarki, f. 1996,
Anna Lára, f. 2000
og Benedikt Arnar,
f. 2003. 2) María, f.
31. desember 1974.
Eiginmaður Maríu
er Einar Kristinn
Hjaltested, f. 7. júlí
1970. Þeirra börn eru: Hrefna
María, f. 1996, Hrafnhildur, f.
2001, Karólína, f. 2002, Katrín
Eva, f. 2009 og Ari Gísli, f. 2012.
Gísli fæddist á Frakka-
stígnum, fluttist á fyrsta ári með
foreldrum sínum á Hrefnugötu
og síðar í Bakkagerði þar sem
æskuárin liðu. Leiðin lá í Breiða-
gerðisskóla, Réttarholtsskóla,
Menntaskólann í Reykjavík og
að lokum í Háskóla Íslands en
þaðan útskrifaðist Gísli sem við-
Fallinn er frá allt of fljótt elsku-
legur tengdapabbi minn, 69 ára að
aldri, eftir stutta en snarpa bar-
áttu við krabbamein. Að verða
hluti af fjölskyldu hans þegar ég
var 19 ára gömul var mér mikið
gæfuspor. Hann kenndi mér að
veiða, lesa aðstæður í ánni og
nálgast veiðistaðina og með hon-
um veiddi ég maríulaxinn minn í
Skugga. Hann kynnti mig fyrir
brids, sem ég var nú ekki alveg á
því að læra, en lét mig hafa það og
sé ekki eftir því. Hann hafði óbil-
andi áhuga á ýmsum íþróttum svo
sem handbolta og fótbolta og
strax í upphafi lét hann sig ekki
vanta á leiki hjá mér, alveg eins og
hjá syni sínum. Í gegnum tíðina
þróaðist það yfir í að fylgjast með
barnabörnunum á íþróttavöllun-
um og verður sjónarsviptir að því
að hafa hann ekki í stúkunni.
Hann var ötull í því að fylgjast
með öllu sem snéri að börnum,
tengdabörnum og barnabörnum,
að hafa yfirsýn yfir hópinn sinn
var honum mikilvægt. Hann hafði
sterka kímnigáfu og gaman var að
hlusta á hann segja frá og hlæja
með honum. Samfylgdin hefur
verið góð og söknuðurinn mikill,
minning hans mun lifa.
Brynhildur.
Nú kveð ég æskuvin minn, Gísla
Benediktsson. Ég hitti Gísla fyrst
þegar við vorum sex ára gamlir
landnemar í Smáíbúðahverfinu;
hús okkar stóðu við hitaveitustokk-
inn. Við lékum okkur saman á þeim
stóra leikvelli sem hús í byggingu
og ófrágengnar lóðir voru. Síðan
kynntumst við betur innan skóla-
kerfisins þar sem grunnurinn að
ævilangri vináttu okkar var lagður.
Gísli var sessunautur minn alla
leiðina frá fyrsta bekk í Réttó til
loka sjötta bekkjar í MR. Hann var
í forystuhlutverki strax í Réttó,
sítalandi, segjandi skemmtisögur
og alltaf í góðu skapi. Honum leið
best í aðalhlutverkinu. Þegar við
vorum komnir í Menntaskólann í
Reykjavík, án þess að misstíga
okkur á leiðinni, fannst okkur að
nú værum við að innbyrða mikla
þekkingu sem mundi nýtast okkur
alla ævi. Nokkuð var til í því en hitt
var kannski enn mikilvægara að í
MR kynntist maður merkum sam-
ferðamönnum, bæði í okkar bekk
og öðrum.
Í frímínútunum hófst bridds-
tímabilið okkar. Seinna stofnuð-
um við briddsklúbb sem hefur
verið virkur alla tíð síðan, þ.e. í
samanlagt 50 ár. Gísli var að sjálf-
sögðu með í klúbbnum. Ljúft er í
dag að hugsa til þess að klúbbur-
inn beri einmitt hið virðulega nafn
Spilaklúbbur Gísla Ben. Spilaður
er stofubridds eftir kerfi sem eng-
inn skilur nema klúbbfélagar.
Klúbburinn hefur verið endalaus
uppspretta gagns og gamans,
bæði fyrir spilafélaga og maka.
Eftir stúdentspróf stofnuðum
við R-bekkingar sérstakt félag
sem kennt var við hrímþursinn
Bergelmi. Gísli var náttúrlega
einn af forsprökkum félagsins. Við
eyddum drjúgum tíma í að semja
flókið regluverk um ýmsa þætti
þessarar ágætu reglu. Þetta var
fyrir tíma tölvuvæðingar en allt
var fært handskrifað til bókar í
Bergelmis-Eddu sem nú er farið
að flokka með merkum handrit-
um, að við teljum. Fundir í félag-
inu voru upphaflega einu sinni til
tvisvar á ári en eru nú allt að tíu
sinnum á ári.
Kæri Benni, elsku Eva og fjöl-
skylda. Nú er komið að leiðarlok-
um. Ég er þakklátur fyrir að hafa
verið samferða Gísla. Minningin
lifir um mætan mann. Við Ásdís
færum ykkur innilegar samúðar-
kveðjur. Bestu kveðjur frá skóla-
bræðrum í reglunni Bergelmi og
konum þeirra.
Jón Sigurðsson.
Í dag kveðjum við fjórir spila-
félagar góðan vin sem við höfum
þekkt frá barnæsku. Allir erum
við fæddir á árinu 1947 og áttum
heima í Smáíbúðahverfinu þegar
við kynntumst. Við gengum í Háa-
gerðis-, Breiðagerðis- og Réttar-
holtsskóla. Að loknu landsprófi við
Gagnfræðaskólann við Vonar-
stræti lá leiðin í Menntaskólann í
Reykjavík, síðan í Háskóla Ís-
lands þar sem Gísli, Hilmar og
Ómar luku viðskiptafræðiprófi en
Pálmi fyrri hluta í verkfræði og
Jonni í læknisfræði en þeir tveir
héldu síðan til Svíþjóðar til frek-
ara náms.
Það vildi okkur til happs að
okkur var vikið úr söngtímum í 4.
bekk í MR þar sem við vorum
dæmdir laglausir. Í söngtímum
fórum við upp á Íþökuloft og byrj-
uðum að læra bridds. Gísli var að-
alkennarinn okkar því að hann
hafði lært Vínarsagnakerfið af
pabba sínum. Ætli spilaklúbbur-
inn hafi ekki fengið nafnið spila-
klúbbur Gísla Ben þess vegna.
Gísli var sjálfskipaður briddsdóm-
ari klúbbsins.
Höfum við alltaf spilað heima
hjá hver öðrum þar sem bornar
voru fram veitingar og fréttir
fluttar af fjölskyldum spilafélaga.
Gísli var umhyggjusamur og
skapgóður og í kringum hann var
enginn asi. Hann spjallaði um
hlutina af yfirvegun en var jafn-
framt góður hlustandi. Hann hafði
alltaf frá fjölmörgu skemmtilegu
og áhugaverðu að segja en var að
sama skapi mjög áhugasamur um
hagi okkar hinna og fjölskyldna
okkar. Tala nú ekki um ef veikindi
komu upp þá var hann fyrstur
manna að hringja og spyrja um
líðan og batahorfur.
Það var alltaf gaman að hitta
spilafélagana, ekki síst Gísla.
Hann kom yfirleitt með nýjan
brandara og sögu í hvert skipti og
svo hrósaði hann alltaf frábærum
mat á hverjum stað, nautnamað-
urinn. Í upphafi var oft spilað
fram á nótt en svo var ekki hægt
að spila lengur en til níu því að þá
voru menn orðnir syfjaðir og að
lokum vorum við farnir að spila
síðdegis.
Margs er að minnast eftir ára-
tuga kynni. Margir fimmaura-
brandarar hafa verið sagðir á liðn-
um árum og það mörgum sinnum
og alltaf hlógum við hátt og inni-
lega svo mökum okkar var stund-
um nóg um. Gísla verður sárt
saknað. Okkur er minnisstæður
síðasti spiladagur, sem Gísli boð-
aði til á Grand hóteli í apríl síðast-
liðnum og fengum við þar flottar
veitingar. Ógleymanlegur loka-
spiladagur hjá honum.
Nú kveðjum við spilafélagar
góðan vin og þökkum honum sam-
fylgdina og vináttuna. Við sendum
Evu, föður, börnum, tengdabörn-
um, barnabörnum, tengdamóður
og öðrum aðstandendum innilegar
samúðarkveðjur. Megi góður Guð
styrkja ykkur á þessum erfiðu
tímum.
Guðmundur Pálmi
Kristinsson, Hilmar
Þórisson, Jón Sigurðsson,
Ómar Kristinsson.
Það er með söknuði og eftirsjá
sem bróðir Gísli Ben er kvaddur.
Það er liðin meira en hálf öld síðan
kynni tókust og með hverju árinu
hefur vinátta okkar og gagnkvæm
virðing styrkst. Þegar við útskrif-
uðumst stúdentar saman, þá þótti
mér satt að segja ekkert sérstak-
lega til hópsins okkar koma sem
útskrifaðist frá MR vorið 1967.
Hann var alla vega ekki merki-
legri en hver annar. Ég var líka á
síðbúnu mótþróaskeiði og ætlaði
vart að fást til að setja upp stúd-
entshúfuna. Svo kom gamlárs-
kvöld sama ár og þá hittist bekk-
urinn sem hafði útskrifast um
vorið og síðan kom hvert gamlárs-
kvöldið á fætur öðru í bráðum 50
ár. Og líka þrettándinn á hverju
ári að ógleymdu stórmessuhaldi
vor hvert. Þessi samheldni og
skemmtilegheit sem henni fylgdu
gerði bekkinn minn að sérstökum
hóp. Þar var Gísli ávallt í fremstu
röð. Hópurinn hefur haldið uppi
félagslífi, sérstökum hefðum og
embættum sem kjörið hefur verið
til á lýðræðislegan hátt. Við höfum
ávallt átt okkur forseta og við hlið
hans einn meðlim sem meðstjórn-
anda. Við Gísli tókumst gjarnan á
um þessa stöðu og urðu niður-
stöður þeirra kosninga nánast
ávallt honum í hag. Þetta varð
með tímanum mjög til að minnka
trú mína og áhuga á lýðræðisleg-
um kosningum, en sem betur fer
var af nógu að taka í þeim efnum.
Við bekkjarbræðurnir komumst
líka ósárir frá þessu og einhver ár-
in hef ég fengið að vera meðlimur.
Gísli var fyrirmannlegur í
framgöngu. En hann var jafn-
framt hlýr maður, góðgjarn og
skemmtilegur. Það var magnað að
fylgjast með því hvernig hann
mætti örlögum sínum, er alvarleg
veikindi kvöddu dyra. Hann
horfðist í augu við þau, en var
óbeygður, hugdjarfur og glaðvær
að vanda og gaf okkur hinum af
styrk sínum.
Við Gísli vorum sennilega ekk-
ert mjög líkir í skoðunum eða
áhugamálum. En það er margt
annað sem tengir. Og eitt er víst
að okkar góða samband hélt
áfram að batna eftir því sem árin
liðu. Fyrir það þakka ég og allar
góðu stundirnar.
Við Björk þökkum líka Evu
Maríu og sendum henni og fjöl-
skyldunni allri hugheilar samúð-
arkveðjur.
Blessuð sé minning Gísla Ben.
Sveinn Rúnar
Hauksson.
Fallinn er nú frá vinnufélagi og
vinur til tæpra tuttugu ára. Við
Gísli kynntumst fyrst haustið 1997
við undirbúning að stofnun Ný-
sköpunarsjóðs atvinnulífsins. Það
var alltaf gaman að tala við hann.
Við byrjuðum flesta vinnudaga á
því að ræða saman um allt milli
himins og jarðar en þó helst um
Liverpool enda báðir miklir Púl-
arar, aðrar íþróttir, leikhús og
bókmenntir. Einstakar leiksýn-
ingar þurftum við að kryfja þegar
við höfðum báðir séð þær og vor-
um við ekki alltaf sammála, en við
höfðum alltaf jafngaman af um-
ræðunni. Við höfðum oft rætt um
að fara saman á Liverpool-leik.
Ekkert varð úr því en það var
mjög ánægjulegt að hann gat farið
á leik með Davíð syni sínum síð-
asta vor. Gísli var skemmtilegur
maður með einstaka frásagnar-
hæfileika og fékk maður að heyra
ótrúlegustu sögur margar hverjar
vel kryddaðar.
Síðasta samtal okkar, sem var
viku áður en hann dó, stóð yfir í tíu
mínútur og fannst mér það mikið
batamerki og var hann bara hress
og sagði að hann væri allur að
koma til í höfðinu. Samtalið endaði
svo á því að hann sagði að við
þyrftum að koma skipulagi á sam-
töl okkar en undanfarinn mánuð
höfðu þau verið slitrótt og eins og
skeyti.
Hans verður sárt saknað.
Gísli Benediktsson
✝ Sólrún Þ. Vil-bergsdóttir
fæddist 27. maí
1954 ásamt tvíbura-
bróður sínum á
fjórðungssjúkra-
húsinu á Akureyri.
Hún lést á Landspít-
alanum við Hring-
braut 13. júlí 2016.
Foreldrar henn-
ar voru Vilberg Sig-
urðsson sjómaður, f.
25. maí 1923, d. 6. febrúar 1971,
og Jónhild F. Lilaa frá Fær-
eyjum, f. 23. júní 1919, d. 7. apríl
1981. Sólrún og Davíð tvíbura-
bróðir hennar voru í miðjunni af
átta systkinum. Elst er Ólöf Finn-
bogadóttir, f. 1940, Olaf Lilaa, f.
1942, d. 2010, Sigurbjörn Vil-
bergsson, f. 1949, Íris Vilbergs-
dóttir, f. 1952, gift Bjarna Kjart-
anssyni, Davíð Vilbergsson
(tvíburi), f. 1954, d. 1966, Garðar
Vilbergsson, f. 1958, og Jóhann
Vilbergsson, f. 1960. Sólrún og
Davíð tvíburabróðir hennar voru
fyrstu tvíburarnir sem fæddust á
nýja fjórðungssjúkrahúsinu á
kláraði hún stúdentspróf frá
Verslunarskóla Íslands auk þess
að ala upp fjögur börn.
Sólrún giftist Guðbirni Jó-
hannssyni 21 árs að aldri og
skildu þau tveimur árum síðar.
Þau áttu saman eina dóttur,
Katrínu Björgu geislafræðing,
sem er gift Víði Orra Haukssyni
stálsmið, saman eiga þau Gunn-
laug Vilberg og Tómas Orra.
Hún kynntist núverandi eig-
inmanni sínum, Kristjáni G. Snæ-
dal, 26 ára gömul og áttu þau
saman fjögur börn: 1) Óskírðan,
andvana fæddan dreng, tvíbura-
bróður Davíðs Snædal hugbún-
aðarsérfræðings sem á börnin
Maríu Seru Snædal og Guðstein
Gabríel Snædal. 2) Gunnlaug Vil-
berg Snædal smið, sambýliskona
hans er Helga Hilmarsdóttir og
eiga þau Vilberg Frosta Snædal
og Atla Fannar Snædal. 3) Jó-
hönnu Ósk Snædal, iðjuþjálfa,
unnusti hennar er Ingjaldur Örn
Pétursson og eiga þau saman Óð-
in Snædal Arnarson. Fljótlega
eftir fæðingu Davíðs fluttu Sól-
rún og Kristján á Seltjarnarnes
þar sem þau ólu upp sín börn.
Sólrún lést rúmum fimm árum
eftir að hún greindist með
krabbamein.
Jarðarför Sólrúnar fer fram í
Dómkirkjunni í dag, 22. júlí 2016,
klukan 13.
Akureyri. Þau
bjuggu á Akureyri í
þrjú ár, fjölskyldan
flutti þaðan í Vest-
urbæ Reykjavíkur
þar sem systkinin
ólust upp. Faðir Sól-
rúnar var sjómaður
og lék hún sér því
mikið við sjóinn
ásamt systkinum
sínum þegar hún
var ung. Hún hafði
alltaf áhuga á vélum og hvernig
þær virkuðu. Þessi áhugi fylgdi
henni ávallt þar sem síðasta starf
hennar fólst í sölu á varahlutum í
fiskvinnsluvélar hjá Baader.
Sólrún gekk í Ölduskóla fór
þaðan í Melaskóla og loks lauk
hún gagnfræðaprófi frá versl-
unardeild Hagaskóla. Eftir
skólagönguna fór hún sem skipti-
nemi til Bretlands 18 ára gömul.
Þegar Sólrún kom til baka starf-
aði hún hjá Prentsmiðjunni Odda
og öðlaðist þar réttindi sem bók-
bindari. Hún vann ýmis störf eft-
ir það, lengi vel sinnti hún starfi
dagforeldris en samhliða því
Elsku yndislega mamma, það
er svo sárt að kveðja, en þetta er
víst lífsins gangur. Þetta er því
kjörið tækifæri til að minnast
góðra tíma og gleðjast yfir allri
hamingjunni, lærdómnum og
stuðningnum sem þú færðir okkur
í gegnum árin. Sama hvað á dundi
var alltaf hægt að stóla á það að
mamma stæði við bakið á okkur,
trúði okkur, þótt við ættum það nú
ekki alltaf skilið. Þú ert ein af þeim
sem barðist gegn óréttlæti í garð
þeirra sem minni máttar voru og
þoldir ekki þegar illa var komið
fram við okkur, þá varst þú fyrst
til þess að steyta fram hnefann og
slengja út nokkrum vel völdum
orðum. Þú hafðir sérstakt lag á því
að láta okkur alltaf finna fyrir
stolti og varst aldrei vonsvikin
Sólrún Þ.
Vilbergsdóttir ✝ Guðrún Vídalínfæddist í
Reykjavík 28. júlí
1962, fyrsta barn
hjónanna Þórðar
Jóhannessonar, f.
27. apríl 1943, og
Stefaníu Jennýjar
Valgarðsdóttur, f.
21. ágúst 1944. Þau
skildu en Guðrún
eignaðist fimm hálf-
systkin, þrjár systur
og bróður sammæðra og bróður
samfeðra.
Guðrún sleit barnsskónum í
Vesturbænum og þann 26. ágúst
1978 eignaðist hún Hrein, eldri
son sinn. Í september 1984 giftist
hún Víði Ragnarssyni og þann 3.
júlí 1985 eignuðust þau Atla
Frey, yngri son
Guðrúnar. Fjöl-
skyldan bjó um ára-
bil í Svíþjóð en flutti
aftur til Íslands
1994. Guðrún og
Víðir skildu árið
2003.
Guðrún starfaði
við fjölbreytt störf,
allt frá fiskvinnslu á
unga aldri til þjón-
ustu- og umönn-
unarstarfa en hún lærði fram-
reiðslu í Svíþjóð. Síðustu 15 árin
starfaði hún sem fulltrúi hjá
Hagstofu Íslands, síðar Þjóðskrá.
Guðrún lést á líknardeild
Landspítala í Kópavogi 2. júlí
2016 og útförin fór fram í kyrr-
þey að hennar ósk.
Þau ljós sem skærast lýsa,
þau ljós sem skína glaðast
þau bera mesta birtu
en brenna líka hraðast
og fyrr en okkur uggir
fer um þau harður bylur
er dauðans dómur fellur
og dóm þann enginn skilur.
En skinið logaskæra
sem skamma stund oss gladdi
það kveikti ást og yndi
með öllum sem það kvaddi.
Þótt burt úr heimi hörðum
nú hverfi ljósið bjarta
þá situr eftir ylur
í okkar mædda hjarta.
(Friðrik Guðni Þórleifsson)
Hún elsku Guðrún okkar er dá-
in. Það var stutt og erfitt stríð sem
hún háði og aldrei von um sigur.
Okkur langar til að kveðja hana
með nokkrum orðum, þar sem hún
var mjög góð vinkona okkar. Það
er nú einu sinni svo að í þessu lífi
drögumst við að fólki á mismun-
andi forsendum, sumir verða kær-
ari en aðrir af því að eitthvað í okk-
ur fellur betur saman. Guðrún og
fjölskyldan hennar fluttu í stiga-
húsið hjá okkur nokkrum árum á
eftir okkur. Frá byrjun voru góð
samskipti og aldrei kom neitt upp
á milli okkar. En það var ekki fyrr
en þau skildu hún og Víðir að við
mæðgurnar fórum að hafa meiri
samskipti við hana og eftir því sem
tíminn leið urðum við góðar trún-
aðarvinkonur. Við gátum setið
saman yfir kaffibolla og talað um
allt mögulegt frá barnabörnum til
pólitíkur og allt þar á milli. Guðrún
var vel gerð kona sem vann vel í
sínum málum og talaði aldrei illa
um annað fólk. Hún var einstak-
lega hreinskiptin og heiðarleg.
Hennar líf var ekki alltaf dans á
rósum en hún var skynsöm mann-
eskja sem tókst á við erfiðleikana.
Hún var sterk og hugrökk kona.
Það var henni mikið áfall þegar
hjónabandi hennar og Víðis lauk
en þeim tókst að vinna vel úr því og
hann reyndist henni góður stuðn-
ingur og vinur í veikindunum. Guð-
rún var ótrúlega stolt af strákun-
um sínum enda mátti hún vera það
og þeir sýndu henni mikla ást og
umhyggju. Þeir voru einstaklega
ástúðlegir í veikindum hennar.
Hún barðist eins og hetja í veik-
indum sínum og hennar von var að
komast heim og eiga þar einhvern
tíma en henni auðnaðist það ekki.
Við vissum að það var ekkert fram
undan en okkur grunaði ekki að
þetta mundi gerast svona fljótt.
Guðrún talaði oft um ömmu sína,
Hrefnu, og hafði trú á að hún
fylgdist með sér. Vonandi hefur
hún tekið vel á móti henni og að
þær leiðist nú um grænar grundir.
Elsku Hreinn, Atli og fjöl-
skylda hans og aðrir sem þótti
vænt um Guðrúnu, við vottum
ykkur okkar dýpstu samúð.
Elsku Guðrún, við kveðjum þig
með söknuði og biðjum góðan Guð
að geyma þig og þökkum fyrir
ómetanlega vináttu.
Helga Guðmundsdóttir,
Elfa Ólafsdóttir og
Ólafur Ágústsson.
Guðrún Vídalín