Morgunblaðið - 22.07.2016, Blaðsíða 27

MINNINGAR 27
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 22. JÚLÍ 2016
✝ Sveinn PeterJakobsson
jarðfræðingur
fæddist í Reykjavík
20. júlí 1939. Hann
lést 12. júlí 2016.
Foreldrar hans
voru Jakob Sveins-
son frá Hvíts-
stöðum í Álftanes-
hreppi á Mýrum,
yfirkennari við
Austurbæjarskóla,
f. 19.7. 1905, d. 4.9. 1983, og
Ingeborg Vaaben Mortensen,
hjúkrunarkona frá Vester-Aaby
á Fjóni, f. 24.8. 1905, d. 5.1.
1994. Bróðir hans er Steinar
Bendt, verkfræðingur, f. 16.12.
1935.
Árið 1967 giftist Sveinn Guð-
ríði Hannibalsdóttur bankarit-
ara, f. 15.12. 1937. Þau skildu
1969. Dóttir þeirra er Hulda
Þóra, yfirmaður áætlanagerðar
við Aberdeen-háskóla í Skot-
landi, f. 20.6. 1966; maki Arnar
Árnason mannfræðingur, f.
26.6. 1966. Börn þeirra: Hrafn-
katla, f. 25.1. 1993, sagnfræð-
ingur, Hörn, f. 13.7. 1996, nemi
við Edinborgarháskóla, og
Grímnir, f. 6.2. 2004.
Árið 1972 kvæntist Sveinn
Gunnu Hofdahl lögfræðingi, f.
26.1. 1951. Þau skildu 1978.
Hann var stundakennari í berg-
fræði við jarðfræðiskor Háskóla
Íslands og tók þátt í ýmsum
nefndum og félögum tengdum
náttúrufræðum, þ.á m. í stjórn
Surtseyjarfélagsins 1972-2009, í
stjórn Norrænu eldjallastöðv-
arinnar 1973-1993, var varafor-
seti í stjórn Ferðafélags Íslands
1980-1987 og formaður fagráðs
fyrir Náttúruvísindi og um-
hverfisvísindi hjá Rann-
sóknasjóði Íslands 2003-2005.
Sérgreinar Sveins voru berg-
og steindafræði. Hann jók
steinasafn Náttúrufræðistofn-
unar af mikilli elju með inn-
lendum og erlendum sýnum.
Sveinn var mikill áhugamaður
um Jónas Hallgrímsson, bæði
sem ljóðskáld og náttúruvís-
indamann og skrifaði fjölmarg-
ar greinar og flutti fyrirlestra
um framlag hans til þróunar
náttúruvísinda á Íslandi.
Meðal stærstu rann-
sóknaverkefna Sveins var berg-
fræði Reykjanesskaga og Vest-
ur-gosbeltisins og bergfræði
Suðurlands-gosbeltisins, þ.m.t.
Vestmannaeyja. Eftir lok Surts-
eyjargossins stóð hann ásamt
öðrum fyrir borun gegnum
gjóskuhaug Surtseyjar sem m.a.
leiddi í ljós að myndun móbergs
úr basaltgleri er ferli sem nán-
ast er lokahnykkur af gosinu
sjálfu og hafa rannsóknir hans
leitt til uppgötvana á nýjum
skammlífum steindum.
Útför Sveins fer fram frá Há-
teigskirkju í dag, 22. júlí 2016,
klukkan 13.
Börn þeirra: Thor-
dis Hofdahl, f. 14.5.
1974, grunnskóla-
kennari í Hellerup
Skole í Kaup-
mannahöfn; maki
Nikolaj Hjelm
Kaplan verkfræð-
ingur; sonur þeirra
er Johan, f. 30.11.
2011; og Elisabeth
Hofdahl, f. 29.9.
1975, mennta-
skólakennari í Gladsaxe Gymn-
asium í Kaupmannahöfn; sonur
hennar er Niels Jakob, f. 26.2.
2006.
Sveinn varð stúdent frá
Menntaskólanum í Reykjavík
1960 og lauk mag.scient-prófi í
jarðfræði frá Kaupmannahafn-
arháskóla 1969.
Sveinn vann hjá Nátt-
úrugripasafni Íslands, síðar
Náttúrufræðistofnun Íslands,
allan sinn feril frá 1969. Hann
var forstöðumaður stofnunar-
innar 1972-1974, 1981-1983 og
1990-1994, og deildarstjóri jarð-
fræðideildar 1969-1994. Hann
stundaði rannsóknir við Geolog-
isk Museum í Kaupmannahöfn
1977-1978 með styrk frá Rann-
sóknasjóði Danmerkur og lauk
dr.scient-prófi frá Kaup-
mannahafnarháskóla 1980.
Flestir þekkja afa sem jarð-
fræðing og vísindamann. Hann
var sannarlega jarðfræðingur, en
hann var líka fjölskyldumaður.
Þegar við systurnar komum einar
til Íslands, níu og sex ára gamlar,
fór afi með okkur í útilegu um
Suðurland, sérstaklega til að sjá
Mýrdalsjökul. Hann gaf okkur
áttavita og kort og svo keyrðum
við af stað í gamla bílnum hans,
Lödunni sem hann kallaði oftast
gamla Rauð. Fyrir okkur var
þetta ferðalag mikið ævintýri. Við
sáum Kötlu og þegar ég skrifaði
um veturinn skólaritgerð um eld-
fjallið þá héldu jarðfræðikennar-
arnir mínir varla vatni yfir því að
ég hefði séð viðfangsefni ritgerð-
arinnar og að það væri að auki
samnafna mín.
Þessi litla saga lýsir sambandi
okkar við afa vel, sambandi hans
við okkur. Hann var alltaf að sýna
okkur hluti sem hann hafði áhuga
á og gaman af. Hann fór með okk-
ur um landið og sagði okkur frá
jarðfræði þess. Hann fór með okk-
ur á listasöfn og sagði okkur frá
málverkunum þar og hann spilaði
fyrir okkur og sagði okkur frá
klassískri músík og djass. Þegar
ég hafði ákveðið að læra sagn-
fræði þá studdi afi mig með ráðum
og dáð, fór með mig á söfn og gaf
mér bækur um sögu Íslands.
Við afi áttum margar góðar
stundir saman á kaffihúsum í
Reykjavík, að drekka heitt súkku-
laði og borða kökur. Afi var sæl-
keri en hann var líka mikill
smekkmaður. Húsið hans á Egils-
götunni var fullt af gömlum og fal-
legum munum, málverkum og
bókum. Og þó húsið sé ekki stórt
þá hikaði afi ekki við að leyfa fjöl-
skyldunni að gista hjá sér þegar
við komum til Íslands á sumrin í
heimsókn. Stundum var húsið
troðfullt af börnum þegar dætur
hans frá Danmörku voru líka í
heimsókn á sama tíma. Þá var allt-
af spilað kúluspil í litlu borðstof-
unni á kvöldin. Ef eitthvert okkar
var að vinna þá spurði afi alltaf
brosandi hvort við værum nú ekki
að svindla.
Afi kenndi mér gildi lærdóms,
menntunar og menningar. Fyrir
það er ég þakklát og því gleymi ég
aldrei.
Hrafnkatla Arnarsdóttir.
Sveinn föðurbróðir minn háði
baráttu sína gagnvart krabba-
meini af æðruleysi um langa
stund, en hefur nú beðið lægri
hlut. Síðustu mánuðina dvaldi
hann á Droplaugarstöðum, nærri
uppvaxtarstöðvum sínum og
heimili síðustu árin og áður for-
eldra sinna á Egilsgötu. Sveinn
hafði yfir sér brag rólynds fræði-
mannsins en bjó yfir lúmskri
kímnigáfu sem hann miðlaði oft af
í formi stuttra athugasemda með
glettni í augum.
Ég kynntist honum fyrst á Eg-
ilsgötunni þar sem ég var nánast
daglega alla mína barnaskóla-
göngu hjá afa og ömmu. Sveinn
var þá kominn heim frá námi í
Kaupmannahöfn og hafði með sér
margvíslegt lesefni, meðal annars
forláta Tinnabók á dönsku: „Sol-
templet“. Hann kynnti þessa bók
fyrir mér og ég las hana af áfergju
og skoðaði aftur og aftur. Síðan
hefur Tinni verið í miklu uppá-
haldi hjá mér, en bókin orðin slitin
þótt ég eigi hana enn.
Sveinn kom einnig með marg-
víslegt annað dót sem mér þótti
einstaklega áhugavert, svo sem
líkan af grænlenskum kæjak,
styttur af moskusuxum, mánalík-
an og bækur um alls kyns hluti
sem gaman var að skoða og fræð-
ast um.
Sveinn var jarðfræðingur, en
ég fór stundum sem strákur í
gönguferðir á fjöll með honum,
t.d. í Seyðishóla, í Kerið og á
Reykjanes þar sem hann var í leit
að góðum sýnum með sinn sér-
staka jarðfræðihamar og tösku.
Mér fannst alltaf merkilegt að
hann gat sagt mér hvað hraunin
voru gömul, svona hér um bil, og
hvað allar þessar mismunandi
steintegundir hétu.
Sveinn var vísindamaður sem
mikið hefur verið vitnað í varðandi
rannsóknir hans á Surtsey og áð-
ur óþekktum steindum. Hann
hafði alla tíð mikinn áhuga á starfi
sínu og sinnti því sem áhugamað-
ur hjá Náttúrufræðistofnun Ís-
lands jafnvel eftir að formlegu
starfi var lokið. Þessi áhugi hans
smitaðist á aðra. Hann var einnig
mikill fræðimaður og áhugamað-
ur um tónlist, gamlar bækur og
kort.
Ég votta dætrum hans, Huldu
Þóru, Þórdísi, Elísabetu, og öðr-
um ættingjum samúð mína.
Þorsteinn Helgi Steinarsson.
Engan hef ég þekkt sem var
sjálfum sér eins nógur og Sveinn
Jakobsson, engan sem eirði sér
jafn vel í eigin félagsskap og hann.
Kannski var það vegna þess að sá
félagsskapur var ríkur af mörgu
því besta sem lífið hefur upp á að
bjóða.
Sveinn bjó hús sitt fallegum
munum. Á veggjum voru myndir
eftir suma af helstu málurum
landsins og gömul landakort sem
hann hafði safnað víða að. Hillur
voru fullar af mörgum merkustu
bókum sem skrifaðar hafa verið
bæði á íslensku og erlendum mál-
um. Skápar geymdu ýmsa tónlist,
íslensk þjóðlög, evrópska klassík
og amerískan djass. Af kvikmynd-
um valdi hann helst þær sígildu.
Mannsandinn er kynjað orð, og
kannski úrelt, en það fyrirgefst
kannski að nota það hér. Sveinn
lagði sig fram við að kynnast því
besta sem mannsandinn hefur
skapað í menningu og menntun.
Það var skylda sem honum var
ljúft að rækta. Í því hafði Sveinn
félagsskap af þeim sem höfðu
skapað listaverkin og lærdóminn
sem hann sótti í.
Sveinn hvatti sitt fólk til þess
að finna þennan sama félagsskap,
rækta þessa sömu skyldu. Það er
hvatning sem fólk heyrir kannski
misvel, en oft betur eftir því sem
það eldist. Sveinn sá það sem hlut-
verk sitt að auðga mannsandann.
Ekki skal ég segja neitt um list-
sköpun Sveins en hitt er engum
vafa háð að hann er með merkustu
jarðfræðingum Íslands og hefur
landið þó alið af sér marga slíka.
Aðrir eru betur til þess fallnir að
leggja nákvæmt mat á framlag
Sveins til sinna fræða. Hitt veit ég
að það að leggja sitt fram var
Sveini nánast heilög skylda. Einu
sinni var birt skrá yfir þá fræði-
menn íslenska sem mest er vitnað
í. Sveinn var þar ofarlega á lista.
Hann hafði auðvitað ekki orð á því
sjálfur, en við dóttir hans létum
hann vita að við hefðum tekið eftir
þessu. Sveinn var nógu pjattaður,
eins og einn vinur hans hefur orð-
að það, til þess að þykja vænt um
það. Ekki það að Sveinn væri hé-
gómagjarnari en menn almennt
og sennilega minna en við flestir.
En í þessu var honum staðfesting
á því að til einhvers hefði verið
unnið, starfið hefði haft tilgang.
Og það var starfið sem gaf lífinu
tilgang, en ekki bara starfið eitt.
Tilgangur þess var framlagið til
framtíðarinnar, að leggja sitt af
mörkum í lærdómi og list og í því
að kenna þeim, sem hann bar
ábyrgð á, að njóta þess og gera
slíkt hið sama.
Sveinn var ekki maður sem
flíkaði tilfinningum sínum, ekki
einu sinni við sína nánustu. En
áhrif hans á þá eru mikil. Sveinn
var smekkmaður. Hann var líka
sælkeri og lífsnautnamaður í hófi.
Fáa þekki ég sem hafa blandað
gin og tónik betur en Sveinn og
hef ég þó dvalið lengi í landi þar
sem millistéttin drekkur gin og
tónik frekar en móðurmjólkina.
Sveinn hafði gaman af því og vildi
gjarnan að sitt fólk tæki þátt í því
að njóta lystisemda lífsins með
sér.
Sveinn hefur lokið sínu starfi,
auðgað mannsandann, eflt lær-
dóm og menningu. Hann er nú
hluti af þeim félagsskap sem við
getum öll leitað til, hvort sem við
erum út af fyrir okkur eða með
öðrum. Hann á sinn sess í eilífð-
inni, svona eins og hún nú er. Til-
gangi lífsins er náð.
Meira: mbl.is/minningar
Arnar Árnason.
„Mínir vinir fara fjöld,“ eins og
skáldið sagði, og nú fylgi ég Sveini
Jakobssyni til grafar, vini og koll-
ega í meira en hálfa öld. Á
menntaskólaárunum hafði ég ekki
hugmynd um að Sveinn ætlaði í
jarðfræði – sennilega vissi hann
það ekki sjálfur – og frá þeim tíma
minnist ég þess helst hve ættfróð-
ur hann var og sérlega músíkalsk-
ur, spilaði dável á píanó en sér-
staklega á trompet. Seinna fór
hann að spila á flautu og seldi mér
þá trompetinn fyrir 1.000 krónur
– þetta var dýrindis hljóðfæri sem
Páll Pampichler hafði komið með
frá Austurríki. En svo kom að
Sveinn sá eftir öllu saman og
keypti trompetinn aftur af mér
fyrir sama verð.
Eftir stúdentspróf fórum við
báðir að læra jarðfræði, hann í
Kaupmannahöfn, ég í Skotlandi.
Með seinni hluta námsins vann
Sveinn m.a. á Mineralogisk Mu-
seum í Höfn og fann þar, falið í
skúffuskáp sem sneri framhliðinni
þétt upp að vegg í kjallara safn-
hússins, steinasafnið sem Jónas
Hallgrímsson hafði sent kennara
sínum frá Íslandi – það hafði eng-
inn gert áður í 125 ár. Í jarðfræð-
inni fann Sveinn sína hillu í tilver-
unni, enda sagði ein fyrrverandi
eiginkona hans mér að hún hefði
talið sig vera að giftast jarðfræð-
ingi en í rauninni hefði hún gifst
sjálfri jarðfræðinni. Hvarvetna
þar sem Sveinn dvaldist um hríð,
hugði hann að jarðfræðinni, kort-
lagði t.d. hraunin í Grímsnesi þar
sem foreldrar hans áttu sumar-
hús, og fann berglag úr pikríti,
sjaldgæfri bergtegund, í Selárdal
þar sem hann var í sumarfríi.
Heimkominn hóf Sveinn störf á
Náttúrugripasafni Íslands, síðar
Náttúrufræðistofnun, sem varð
hans starfsvettvangur æ síðan.
Sérgreinar hans voru berg- og
steindafræði, greinar sem nú til
dags krefjast viðamikils tækja-
búnaðar til rannsókna og verið
var að byggja upp á 7. og 8. ára-
tugnum hér á landi, einkum á
Raunvísindastofnun og Norrænu
eldfjallastöðinni. Þótt einyrki
væri á þessum sviðum á stofnun
sinni, og bergfræðismásjá hans
eina rannsóknatæki, skilaði
Sveinn miklu ævistarfi bæði sem
safnmaður og í rannsóknum, auk
þess sem hann kenndi við Háskól-
ann. Hann jók steinasafn stofnun-
arinnar af mikilli elju með inn-
lendum og erlendum sýnum, rauk
til þegar fréttist af vænlegum
fundarstöðum sem opnuðust t.d.
við framkvæmdir, og skiptist á
steindum við erlend söfn. Og til
efnagreininga, röntgenmælinga
og aldursmælinga leitaði hann
samstarfs við vísindamenn er-
lendis. Mörgum stórum rann-
sóknaverkefnum, sem ekki verður
lýst hér, fylgdi hann eftir árum og
jafnvel áratugum saman og skil-
aði loks með merkum og efnisrík-
um greinum. Sveinn var afar heil-
steyptur vísindamaður,
metnaðarfullur fyrir sína hönd,
stofnunar sinnar og jarðfræðinn-
ar sjálfrar. Ekki var hann „teorer-
íumaður“ sem kallað er, heldur
vildi hann láta staðreyndirnar tala
– láta gögnin skapa kenningu.
Meðal hugmynda hans, sem nú
eru almennt viðurkenndar, er
tenging bergsyrpna Íslands við
hætti jarðskorpuhreyfinga, og
hlutur hans í hugtakinu „eld-
stöðvakerfi.“
Ég kveð nú minn gamla vin
með þeirri von að Bach og Miles
Davis hljómi líka hinum megin.
Sigurður Steinþórsson.
Haustið 1960 hélt Sveinn til
Kaupmannahafnar til náms í jarð-
fræði og þar urðu okkar fyrstu
kynni tveimur árum seinna. Mín
fyrsta utanlandsferð var farin í
sama tilgangi og urðum við þar
nær samskipa í námi í tæpan ára-
tug.
Sveinn reyndist mér afar vel og
ákaflega hjálplegur, ekki síst
fyrstu misserin á skreipum götum
Hafnar, en þau hafa reynst mörg-
um frekar hál. Hann tók nám sitt
föstum tökum, enda gekk það vel
og kennarar hans luku hann miklu
lofsorði og sumir þeirra, eins og
prófessor Arne Noe-Nygaard,
urðu persónulegir vinir hans. Á
námsárum í Höfn bjó hann lengst
af ásamt mörgum Íslendingum á
Nordisk kollegium, sem var
þekktur stúdentagarður þar á bæ.
Eitt sinn, þegar Sveinn spilaði
lagstúf nokkurn á flautu, kom þar
að félagi hans sem leit á nótna-
grind hans, en þar var þá opin bók
um þunnsneiðar af ýmsum berg-
gerðum. Jarðfræðin átti eiginlega
hug hans allan.
Að námi loknu hóf hann störf á
Náttúrugripasafni Íslands, síðar
Náttúrufræðistofnun Íslands, þar
sem hann vann mestallan sinn
starfsferil. Sveinn var framúr-
skarandi góður safnmaður og jók
berg- og steindasafn stofnunar-
innar af mikilli elju með innlend-
um og erlendum sýnum. Sérgrein
Sveins var fyrst og fremst berg-
fræði, en þar hlaut steindafræðin
að fylgja með í kaupunum. Sveinn
var ákaflega vandvirkur vísinda-
maður og af mikilli þolinmæði
réðst hann í umfangsmikil rann-
sóknarverkefni og viðraði aldrei
niðurstöður fyrr en hann var bú-
inn að rannsaka öll gögn svo vel að
þar var varla nokkru við bætandi.
Slík vinnubrögð taka lengri tíma
en ef lagt er af stað með fyrir-
frammótaðar kenningar, en leiða
til mun traustari niðurstaðna.
Rannsóknir Sveins á íslenskum
eldstöðvakerfum og móbergs-
myndun í Surtsey bera þessu
glöggt vitni. Þá uppgötvaði hann
fjölda skammlífra steinda bæði í
Surtsey og Heimaey.
Sveinn var ákaflega háttprúður
maður sem gekk vel um alla hluti
og var einn af þeim sárafáu ís-
lensku jarðfræðingum sem var
alltaf í hvítum sloppi í vinnunni.
Hann leyfði sér aldrei að spauga
með fræðin og mér er minnisstætt
þegar Sveinn hafði látið aldurs-
greina hraunlög ofan og neðan við
setlög með steingervingum í Þór-
ishlíðarfjalli í Selárdal, þar sem
hann átti greiðan aðgang vegna
náinna tengsla við Guðríði frænku
mína Hannibalsdóttur. Nokkru
seinna létum við Walter L. Frie-
drich aldursgreina sams konar lög
ofan og neðan við setlög hjá
Brjánslæk. Hvorki Sveinn né við
félagarnir vorum alls kostar sáttir
við niðurstöðurnar og fannst okk-
ur niðurstöður Sveins falla mun
betur að hugmyndum okkar um
aldurinn á setinu við Brjánslæk
og raunar öfugt. Því stakk ég upp
á því við Svein að við ættum ef til
vill að skipta á niðurstöðum. Seint
gleymi ég undrunarsvipnum á
andliti Sveins þegar hann sagði:
„Leifur minn, svona lagað gerir
maður ekki.“ Með Sveini er geng-
inn einn besti og vandaðasti jarð-
vísindamaður sem við höfum átt.
Að lokum færi ég dætrum
Sveins og öllum aðstandendum og
vinum mínar innilegustu samúð-
arkveðjur.
Leifur A. Símonarson.
Sveinn P.
Jakobsson
 Fleiri minningargreinar
um Svein P. Jakobsson bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.
✝ Hulda Guð-björg Böðvars-
dóttir fæddist í
Geirakoti í Sand-
víkurhreppi 26.
ágúst 1923. Hún
lést 13. júlí 2016.
Foreldrar henn-
ar voru Böðvar
Árnason sjómaður,
fæddist á Hrauni í
Grindavík 5. sept-
ember 1899, dáinn
7. mars 1981, og Guðbjörg Páls-
dóttir húsfreyja, fæddist í Hala-
koti, Biskupstungum, 3. mars
1899, dáin 17. ágúst 1982.
Systkini Huldu eru: Hálf-
bróðir samfeðra, Óskar Böðv-
arsson, f. 26. mars 1923, d. 4.
nóvember 2011. Sammæðra:
Bjarni, f. 22. september 1927,
Guðmundur, f. 24. október 1929,
Sigríður, f. 23. nóvember 1932,
Katrín, f. 5. nóvember 1938 og
Guðmunda, f. 8. júní 1942, d. 25.
maí 2012.
Hulda ólst upp í sveitinni með
móður sinni og fósturföður,
Ólafi Gíslasyni í
Björk, og systk-
inum, fyrst í Björk í
Sandvíkurhreppi
og síðan í Þórð-
arkoti, Eyr-
arbakkahreppi.
Eftir fermingu
fer hún í vist á Eyr-
arbakka. Vorið
1940 fer hún að
Geysi og vinnur þar
við veitingastörf.
Haustið 1941 fer hún til Reykja-
víkur og vinnur þar við veit-
ingastörf yfir veturinn, en sumr-
in á Geysi. Hún vinnur síðan við
öll algeng störf í Reykjavík.
Hulda giftist 31. ágúst 1947
Herði Wíum Vilhjálmssyni, f. 29.
maí 1922, d. 14. desember 2006.
Þau bjuggu lengst af í Ásenda 8
í Reykjavík. Þegar þau skilja ár-
ið 1990 kaupir hún sér íbúð í
Hraunbænum og býr þar til ævi-
loka. Hulda var barnlaus.
Útför Huldu Guðbjargar fer
fram frá Árbæjarkirkju í dag,
22. júlí 2016, klukkan 15.
Í dag fylgi ég henni nöfnu minni
og frænku síðasta spölinn. Hulda
var ákveðin kona sem sagði allt
hreint og beint út. Hún hafði
sterkar skoðanir á hlutunum og
var gaman að ræða við hana um
alla heima og geima. Hún fylgdist
vel með hvað fjölskyldan væri að
gera og spurði ávallt frétta af okk-
ur þegar hún hringdi í sveitina.
Dýravinur var hún mikill og oft
var eins og hún skildi dýrin betur
en við hin, það hefur örugglega
verið gott að vera eitt af dýrunum
hennar Huldu. Oft spjölluðum við
um hesta og hestamennsku. Fyrir
ekki svo löngu ræddum við um
stóðhesta og hvað kostaði að halda
undir þá. Ekki fannst henni
frænku minni gáfulegt að borga
200-300 þúsund fyrir einn folatoll,
það væri bara bölvað rugl og vit-
leysa. En hún hafði gott auga fyrir
fallegum hestum og sé ég hana
fyrir mér núna ríðandi fallegum
gæðingi með öll dýrin sín með sér
sátt og glöð í sumarlandinu.
Elsku nafna og frænka, takk
fyrir samfylgdina og umhyggjuna
sem þú sýndir mér og minni fjöl-
skyldu gegnum árin.
Hvíl í friði, elsku Hulda frænka.
Hulda Hrönn Stefánsdóttir
og fjölskylda, Hrepphólum.
Hulda Guðbjörg
Böðvarsdóttir