Morgunblaðið - 28.07.2016, Side 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 28. JÚLÍ 2016
✝ Sigurlaug Pét-ursdóttir fædd-
ist á Fremstagili í
Langadal í Austur-
Húnavatnssýslu 19.
júní 1930. Hún lést á
hjúkrunarheimilinu
Sóltúni þann 17. júlí
sl. Foreldrar henn-
ar voru Valdís Eme-
lía Valdimarsdóttir
frá Ási í Vatnsdal í
Húnavatnssýslu, f.
3. okt. 1908, d. 13. júlí 1939, og
Pétur Einarsson, bóndi á
Fremstagili, f. 18. janúar 1906, d.
14. september 1941. Sigurlaug
ólst fyrstu árin upp á Ási í Vatns-
dal en síðar hjá Steinvöru H.
Benónýsdóttur, f. 1888, d. 1974,
og Sigurði Pálmasyni, f. 1882, d.
1972, kaupmannshjónum á
Hvammstanga. Bróðir Sigur-
laugar sammæðra var Guð-
mundur Ólafsson Þorbjörnsson,
f. 1937, d. 1942. Systkini Sigur-
marssyni, börn þeirra eru Eva, f.
2004, Valdimar Darri, f. 2008, og
Elvar, f. 2011. 2) Gréta R. Snæ-
fells, f. 13. mars 1953. Börn henn-
ar eru a) Björgvin Herjólfsson, f.
27. júní 1974, börn hans Kristó-
fer Örn, f. 2004, Tinna Sól, f.
2010, og Agla Björg, f. 2012, og
b) María Svava Snæfells, f. 21.
mars 1979, hennar börn Alma, f.
1999, og Valdimar Örn, f. 2001.
Seinni maður Sigurlaugar var
Björgvin Vilmundarson, banka-
stjóri Landsbanka Íslands, f. 28.
júní 1934, d. 22. feb. 2001. Sonur
þeirra er Björgvin Vilmundur, f.
26. júní 1963, kvæntur Ölmu
Björk Guttormsdóttur, hjúkr-
unarfræðingi. Börn þeirra eru
Arna Björk, f. 1. júlí 1990, Björg-
vin Andri, f. 22. mars 1994, Davíð
Hrafn, f. 7. febrúar 1997, og
Guttormur Arnór, f. 21. sept.
2005.
Ung fluttist Sigurlaug til
Reykjavíkur þar sem hún starf-
aði við verslun og þjónustu uns
hún gerðist húsmóðir í fullu
starfi.
Útför Sigurlaugar verður
gerð frá Fríkirkjunni í Reykja-
vík, fimmtudaginn 28. júlí 2016,
kl 13.00.
laugar samfeðra
eru Einar Péturs-
son, verktaki, f.
1936, Þóra, búsett í
Bandaríkjunum, f.
1938, og Ragnheið-
ur, f. 1940, d.1962.
Fyrri maður
Sigurlaugar var
Reimar Snæfells,
símaverkstjóri, f.
26. júní 1930, d. 17.
maí 2014. Þau
skildu. Börn þeirra: 1) Pétur
Reimarsson, f. 9. mars 1951,
kvæntur Heru Sigurðardóttur og
er sonur þeirra Guttormur, f. 9.
jan. 2000. Börn Péturs af fyrra
hjónabandi með Ernu Indriða-
dóttur eru a) Frosti, f. 1. des.
1971, b) Reimar, f. 14. nóv. 1972,
kvæntur Björgu Vigfúsdóttur,
börn þeirra eru Pétur Goði, f.
2006, Erna María, f. 2008, og
Þór, f. 2010 og c) Valva, f. 23. jan.
1975, gift Valdimar Þór Valdi-
Fyrir rúmlega 70 árum gekk
fullorðin kona, sem leiddi litla
stúlku sér við hönd, að húsi Sig-
urðar Pálmasonar á Hvamms-
tanga. Stúlkan var með ljósar
fléttur sem var brugðið um höf-
uðið. Hún var búin að missa móð-
ur sína og Sigurlaug amma henn-
ar og nafna frá Ási í Vatnsdal, var
búin að koma henni í fóstur hjá
kaupmannsfjölskyldunni. Þegar
hún var 12 ára lést faðir hennar
einnig. Sú sára reynsla fylgdi
henni alla ævi að hafa misst for-
eldra sína svona ung.
Sigurlaug var á Hvammstanga
til 16 ára aldurs. Hún átti gott með
að læra og fósturforeldrar hennar
vildu kosta hana til náms. En hún
vildi standa á eigin fótum, hélt til
Reykjavíkur, fékk sér vinnu og sá
um sig sjálf upp frá því. Hún var
harðdugleg, vel gefin, skemmtileg
og einstaklega orðheppin.
Rúmlega tvítug hitti hún Reim-
ar Snæfells. Þau giftu sig og eign-
uðust tvö börn. Hún sagði ein-
hvern tíma í gríni að þau hefðu
bæði verið svo stríðin að hjóna-
bandið hefði ekki gengið upp. Eft-
ir að þau skildu bakaði Sigurlaug
um tíma hafrakex og seldi í búðir
til að sjá sér og börnunum far-
borða. Kvöld eitt fór hún ásamt
vinkonu sinni á skemmtistað. Þá
settist við borðið hjá þeim maður.
Það var Björgvin Vilmundarson,
sem Sigurlaug giftist nokkru síð-
ar. Þau eignuðust einn son. Þar
sem foreldrar hennar höfðu látist
ungir hafði hún mestar áhyggjur
af því að henni myndi ekki endast
aldur til að sjá yngsta drenginn
sinn fermast. Þær áhyggjur
reyndust sem betur fer ástæðu-
lausar.
Sigurlaug var af þeirri kynslóð
kvenna sem helguðu fjölskyldunni
líf sitt og krafta. Hún var mynd-
arleg húsmóðir og hörkukokkur.
Þau Björgvin bjuggu lengi í stóru
húsi á Hávallagötunni, þar sem
hún stjórnaði öllu innanstokks
eins og herforingi. Hann kallaði
hana SP. Hún las öll blöð og virtist
hlusta á allt í útvarpinu. Ef ein-
hver í fjölskyldunni þurfti upplýs-
ingar um eitthvað sem var að ger-
ast, hvort sem það voru úrslit í
íþróttaleik, mataruppskriftir eða
eitthvað annað, var bara að
hringja á Hávallagötuna. Sú sem
þar réð ríkjum hafði svörin. Þau
Björgvin voru miklir félagar og yf-
irleitt kom hann heim í mat í há-
deginu. Sigurlaug var örlát móðir,
tengdamóðir og amma.
Sigurlaug og Björgvin ferðuð-
ust víða um lönd og byggðu sér
sumarbústað á Hjalteyri við Eyja-
fjörð. Hún var litrík kona, bæði í
eiginlegri og óeiginlegri merkingu
þess orðs. Rauður var hennar
uppáhaldslitur. Hún átti gott líf en
tókst einnig á við ýmsa erfiðleika
um dagana. Hún eignaðist margt
veraldlegra muna, en kannski var
það dýrmætast póstkortið, sem
Pétur faðir hennar sendi henni frá
útlöndum þegar hún var barn.
Hún geymdi það í læstu skattholi
og handlék það eins og dýrgrip
þegar hún sýndi mér það.
Það var Sigurlaugu mikið áfall
þegar Björgvin féll frá langt fyrir
aldur fram. Eftir það fór að bera
meira á veikindum sem hún hafði
átt við að stríða og að lokum flutt-
ist hún á hjúkrunarheimilið Sóltún
þar sem hún dvaldist síðustu árin.
Ég kveð Sigurlaugu með söknuði
og þakklæti fyrir vináttu sem
aldrei bar skugga á og sendi ást-
vinum hennar samúðarkveðjur.
Erna Indriðadóttir.
Sigurlaug
Pétursdóttir
frænda sínum Ingimundi Stefáns-
syni, kennara mínum og fjöl-
skylduvini í Bolungarvík. Tilgang-
urinn var að ræða rústir á
Hnausum. Sumar þeirra í
Hvannakeldurofi höfðu komið í
ljós þegar Eldvatnið breytti um
farveg og skolaði ofan af þeim
margra mannhæða þykku sand-
lagi sem þær höfðu einhvern tím-
ann í fornöld grafist undir í Kötlu-
hlaupi. Það var trú Vilhjálms að
þetta væri ævaforn byggð mun
eldri en norrænt landnám. Þar
hafði Ingimundur fundið brot af
keri sem send voru Þjóðminja-
safni. Margar vísbendingar eru
um að kenningar Vilhjálms um
forna byggð í Meðallandi séu rétt-
ar, sem tíminn muni leiða í ljós.
Nokkra leiðangra fórum við sam-
an ásamt góðu fólki og skoðuðum
þennan stað og ávallt var notið
gestrisni og höfðingsskapar hins
aldna höfðingja á Hnausum.
Vilhjálmur var stórtækur í gjöf-
um sínum og gaf nú síðast fyrir
andlát sitt Landgræðslu ríkisins
jörðina Hnausa og veiðihlunnindin
í Eldvatninu. Hugmyndir höfðu
verið ræddar um að koma upp
rannsóknarsetri í náttúrufræði,
sagnfræði og stað fyrir rithöfunda
í Hnausabænum til minningar um
hann og foreldra hans. Vonandi er
að nýir eigendur beri gæfu til að
forðast græðgisvæðinguna og nýti
þessa góðu gjöf til góðra verka í
anda Vilhjálms Eyjólfssonar.
Þorvaldur Friðriksson.
Villa kynntist ég ung að árum
en varla þó viðræðuhæf fyrir
bernsku sakir. Síðan var það þeg-
ar við fjölskyldan fluttumst í
Hveragerði fyrir 18 árum að kynni
okkar Villa tóku að endurnýjast.
Hér hafði hann oft komið við, en
nokkuð var um að Vestur-Skaft-
fellingar hefðu sest hér að í gegn-
um tíðina, en síðustu árin hafði
hann notið gistivináttu hjá vinum
sínum, Birni lækni og Guðbjörgu,
konu hans. Einhvern veginn atvik-
aðist það þannig að frænkan náði
að „lokka“ Villa til að koma líka til
sín og upphófust þá hin ánægju-
legustu kynni við vini og vanda-
menn.
Þegar Villi kom við var ætíð
reynt að fara í heimsókn eða fá
einhvern í heimsókn. Sveinn
Skúlason í Bræðratungu var einn
þeirra en feður þeirra Villa höfðu
verið saman í Flensborg í upphafi
20. aldar – með í för var þá jafnan
Páll Lýðsson, hreppstjóri í Sand-
víkurhreppi, mikill vinur Sveins.
Heimsóknir þessar voru Villa mik-
ið ánægjuefni sem og hinna sem
fengu að njóta.
Svo varð það að venju á tímabili
að kalla á sameiginlegt frændfólk
þegar Villi kom. Systkini hér í
Hveragerði, barnabörn Árnýjar
Eiríksdóttur: Alli (Aðalsteinn),
Dóra (Halldóra) og Bagga (Sigur-
björg) Steindórsbörn og makar
þeirra sem lifðu. Árný var hálf-
systir Ingimundar og Eyjólfs, sem
við Villi röktum okkur til. Margt
var skrafað og mikið hlegið í þess-
um heimsóknum. Eins og fyrr tók
fólkið upp á því að týnast til for-
feðranna.
Eftir var þá Kjartan sægreifi
Halldórsson frá Syðri-Steinsmýri.
Það var fallegt að sjá hversu inni-
lega honum þótti vænt um vin sinn
Villa og samsveitung. Hann dó fyr-
ir aldur fram í upphafi síðastliðins
árs. Þá var Villi kominn á Klaust-
urhóla. Nú hefur hann kvatt síð-
astur af þessum hópi fólks, sem
leitast var við að hitta er hann kom
við hjá okkur hér í Hveragerði.
Ég er þakklát fyrir að hafa náð
að kveðja Villa tveimur dögum áð-
ur en hann kvaddi. Augljóst var að
við vissum bæði að þetta væri
hinsta kveðja. Minning hans lifir
og að því kemur að við heilsumst á
ný.
Ingibjörg Ólafsdóttir.
Á bakka Eldvatns í Meðallandi
bjó Vilhjálmur Eyjólfsson á
Hnausum. Við fljótið kynntist ég
honum árið 1983. Ég var nýfluttur
í Ása í Skaftártungu og Vilhjálmur
hafði samband og spurði hvort ég
kynni að veiða. Hann vildi kynna
mér dásemdir Eldvatnsins. Svo ók
ég í morgunsólinni í hlað á Hnaus-
um þar sem tíminn er lygn. Í asa-
leysi var sest við eldhúsborðið og
Vilhjálmur byrjaði að fræða um
hraunið, sem blasti við út um eld-
húsgluggann, sandöldur og mýrar
Meðallands, Kötlu, gossögu ofur-
fjallanna og svo kryddaði hann
náttúrufræðina með nokkrum
mergjuðum draugasögum. Á
þessum tíma fræða og furðu urð-
um við Vilhjálmur vinir. Hann
erfði ekki við mig að ég gat ekki
hugsað mér að drekka koníak kl. 8
að morgni. En svo fórum við að
veiða og Vilhjálmur sannfærði
mig um að Eldvatnsbirtingurinn
væri eitt af undrum heimsins.
Eftir upphafskynnin kom Vil-
hjálmur og húsvitjaði reglulega.
Svo voru heimsóknir hans endur-
goldnar. Vináttan var ræktuð og
samgangur hélst þótt fjölskyldan
flytti í aðra landsfjórðunga. Þar
sem Vilhjálmur kom til nokkurra
daga dvalar gat ég fylgst með því
sem hann vann að. Honum var í
mun að varðveita fróðleik, munn-
mæli, sögur, atburði og hóf skrift-
ir á fullorðinsaldri. Meðal þess,
sem Vilhjálmur setti á blað, voru
minningar Einars Einarssonar
djákna. Vilhjálmur kom efninu á
blöð sem hann setti í mínar hend-
ur til að slá inn og koma á tölvu-
tækt form. Ég varð því ritari Vil-
hjálms og fékk innsýn ekki aðeins
í heim djáknans heldur líka
Hnausabóndans, vinar míns. Rit-
smíðin var prentuð í héraðsritinu
Dynskógum.
Vilhjálmur Eyjólfsson var and-
lega og fræðilega fangvíður. Hann
var víðlesinn fjölfræðingur og því
gefandi að ræða álitamál við hann.
Alla ævi íhugaði hann skaftfellska
náttúru og sögu og miðlaði til
þeirra sem vildu við taka. Einu
gilti hvort rætt var um jarðfræði,
guðfræði, heimspeki, landafræði,
líffræði, dulræn efni eða kirkju-
sögu. Eldfjallafræði var honum
sérlega hugleikin, en einnig
byggðasaga, landamerkjamál,
verndun fiskjar og ábyrg nýting.
Svo sá Vilhjálmur fleira en við hin
og í sumu einnig lengra. Í þeim
efnum var ekki komið að tómum
kofum. Veröld Villa á Hnausum
var stór. Hann lifði lífinu í fagurri
lotningu gagnvart undri veraldar.
Hann var gjöfull samfylgdarmað-
ur.
Fyrir hönd barna minna og fjöl-
skyldu þakka ég vináttu, fræðslu,
umhyggju og elskusemi Vilhjálms
á Hnausum. Guð geymi hann í
lygnu eilífðar.
Sigurður Árni Þórðarson.
Sem krakki komst ég í sveit að
Hnausum. Það var eitt af mínum
stóru lánum í lífinu. Þarna kynnt-
ist ég dásamlegu fólki sem miðlaði
mér af visku sinni og kenndi mér
að vinna. Í sjö ár dvaldist ég hjá
þeim öll sumur og í páskaleyfum
því hvergi var betra að vera. Ég
kom heim að hausti og tilkynnti
mömmu hversu mikill óþarfi raf-
magnið væri. Á Hnausum var vel
hægt að komast af án þess. Nú eru
þau öll horfin. Ég get ekki annað
en þakkað fyrir mig. Án ykkar
væri ég ekki sú manneskja sem ég
er í dag. Blessuð sé minning Villa
og foreldra hans, Línu og Eyjólfs.
Kveðja.
Þuríður Pétursdóttir.
Kær vinur, félagi og velgjörð-
armaður Landgræðslunnar er lát-
inn, en bjartar minningar um
elskulegan mann munu lifa áfram
í huga mínum. Margs er að minn-
ast þegar litið er yfir farinn veg
samskipta okkar Vilhjálms eða
Villa eins hann var jafnan nefnd-
ur. Ég kynntist honum fyrst á
seinni hluta sjötta áratugar síð-
ustu aldar, er ég var í sveit á bæn-
um Strönd í Meðallandi. Villi var
þar jafnan aufúsugestur og mér er
minnisstætt þegar ég kom að
Hnausum til foreldra hans,
hreppstjórahjónanna Eyjólfs Eyj-
ólfssonar og Sigurlínu Sigurðar-
dóttur. Þar var afskaplega vel tek-
ið á móti gestum, eins og alla tíð á
meðan Villa auðnaðist heilsa til að
búa á Hnausum.
Foksandur ógnaði jörðinni á
fyrri hluta síðustu aldar og afhenti
þá Eyjólfur Sandgræðslu Íslands
hluta Hnausa og Hólmalands til
sandgræðslu. Villa þótti vænt um
Hnausa og á efri árum sínum af-
henti hann Landgræðslunni alla
jörðina, ásamt hluta af Skarðs-
landi og Hólmalandi til eignar og
varðveislu, ásamt bæjarhúsum og
innbúi. Einstök fjósbaðstofa,
smiðja og stofuhús eru háð laga-
ákvæðum húsafriðunar. Villi lagði
oftar en einu sinni fjármuni til að
viðhalda og lagfæra þessar fá-
gætu fornminjar á jörðinni í sam-
starfi við vin sinn Þórð Tómasson
á Skógum. Fjósbaðstofan þarfn-
ast nú viðhalds og einnig bíða upp-
græðsluverkefni á jörðinni, sem
brýnt er að takast á við.
Villi var einstaklega sögufróður
maður, hafsjór af fróðleik og
kunni öllum öðrum betur skil á
sögu sveitarinnar, mönnum og
málefnum. Sem betur fer auðnað-
ist undirrituðum að láta skrá tals-
vert af umfangsmikilli þekkingu
hans á nær gjöreyðingu sveitar-
innar af völdum sandfoksins og
breytingum á vatnafari sem ógn-
aði byggðinni. Það var einstök
upplifun að njóta leiðsagnar hans
um fornminjar á bænum og ótrú-
legt minni hans var óbrigðult fram
á síðasta dag.
Hann var ljúfmenni og dagfars-
prúður, og það var mér heiður að
fá að eiga við hann samskipti. Frá
honum stafaði innri hlýja og alltaf
lærði ég eitthvað í hvert skipti
sem mér auðnaðist að heimsækja
hann. Það voru forréttindi að
kynnast honum og minningin um
góðan dreng lifir. Að leiðarlokum
er mér efst í huga söknuður og
þakklæti fyrir áralanga vináttu og
heilladrjúgt samstarf og sam-
skipti sem aldrei bar skugga á.
Ættingjar og vinir kveðja nú
mikilhæfan mann með söknuði og
þakklæti fyrir að hafa fengið að
njóta samvistanna við hann. Ég
bið þeim Guðs blessunar og votta
þeim mína dýpstu samúð. Megi al-
mættið, sem leiðir okkur og alla þá
er hjarta þitt sló fyrir, leiða þig í
sólina kæri vinur.
Sveinn Runólfsson.
Það verður að segjast að fátæk-
legri er frændgarðurinn eftir frá-
fall Villa frænda á Hnausum. Nú
eru nokkur ár síðan ég og pabbi
settum undir okkur fót og buðum
okkur í heimsókn að Hnausum og
tókum smá hring í Meðallandinu.
Reyndar var upprunalega hug-
myndin að draga Pál móðurbróð-
ur minn sérstaklega í þá ferð en
hann hrökk úr skaftinu á síðustu
stundu. Mamma Páls og Vilhjálms
voru hálfsystur, samfeðra, og Páll
fór iðulega í skreppitúra í Með-
allandið hér á árum áður enda þeir
miklir mátar og félagar alla tíð,
báðir ókvæntir og barnlausir. Þeir
náfrændur vissu ávallt vel hvor af
öðrum þó heimsóknir væru stop-
ular hin síðari ár, enda báðir farn-
ir að reskjast.
Við feðgarnir drógum þó ekki
árar í bát og komum að Hnausum
um hádegi. Þar sauð þríhlutað
veturgamalt læri í potti, smjör á
borði eins og hver vildi og brauð ef
hitt myndi ekki duga. Það var
greinilegt að Villi var með á
hreinu hvað Páll frændi hans
kunni að meta en því nú verr vant-
aði aðal manninn upp í þríeykið.
Áttum við feðgar dagsspjall við
Vilhjálm um heima og geima og ég
get ekki ímyndað mér þann sem
hefur komið að tómum kofunum
hjá honum þegar fjallað var um
sagnir og sögur. Það sem mér
finnst einna fróðlegast og merki-
legast var hversu víðlesinn hann
var og rökfastur gagnvart land-
námi fyrir Landnám. Svo sem
ekkert skrítið, hann bjó ofan á
einu slíku og sagði að þó smiðjan
væri gömul þá væri það sem er
undir henni enn eldra.
Nú eru þeir náfrændur gengnir
á vit feðranna og sameinaðir á ný
og okkar hinna að taka við keflinu
í hinni eilífu keppni við Elli kerl-
ingu.
Sindri Karl Sigurðsson.
BJARNI BENDER RÓBERTSSON
framreiðslumaður,
lést á heimili sínu í Kaupmannahöfn
28. júní síðastliðinn.
Fyrir hönd aðstandenda,
.
Bragi H. Guðmundsson.
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi
og langafi,
HARALDUR HANNESSON,
fyrrum bóndi í Víðigerði,
Eyjafjarðarsveit,
lést sunnudaginn 24. júlí á dvalar- og
hjúkrunarheimilinu Hlíð, Akureyri.
Útförin verður auglýst síðar.
.
Hjörtur Haraldsson, Helga Björg Haraldsd.,
Hildur Haraldsdóttir, Davíð Jónsson,
Hannes Haraldsson, Guðlaug Jóhannsdóttir,
Kristín Haraldsdóttir, Sigurður Óli Þórisson,
Laufey Haraldsdóttir, Bjarni P. Maronsson,
Guðrún Haraldsdóttir, Harri Englund,
Sólveig Bennýjar Haraldsd., Unnsteinn Tryggvas.,
Snjólaug Haraldsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
Móðir okkar, tengdamamma, amma,
langamma og systir,
GUNNA SIGRÍÐUR KRISTJÁNSDÓTTIR,
lést á Grund, dvalar- og hjúkrunarheimilinu,
Reykjavík, fimmtudaginn 21. júlí. Útför fer
fram frá Seyðisfjarðarkirkju föstudaginn 29.
júlí klukkan 14.
.
Sigurbjörg, Inga Jóna, Svenni, Gestur,
tengdabörn, ömmubörn, langömmubörn,
systkini og fjölskyldur.
Morgunblaðið birtir minn-
ingargreinar endurgjalds-
laust alla útgáfudaga.
Skilafrestur | Ef óskað er eftir
birtingu á útfarardegi verður
greinin að hafa borist eigi síðar
en á hádegi tveimur virkum dög-
um fyrr Þar sem pláss er tak-
markað getur birting dregist,
enda þótt grein berist áður en
skilafrestur rennur út.
Lengd | Minningargreinar sem
birtast í Morgunblaðinu séu ekki
lengri en 3.000 slög. Ekki er unnt
að senda lengri grein. Lengri
greinar eru eingöngu birtar á
vefnum. Hægt er að senda ör-
stutta kveðju, HINSTU
KVEÐJU, 5-15 línur. Ekki er
unnt að tengja viðhengi við síð-
una.
Minningargreinar