Morgunblaðið - 28.07.2016, Blaðsíða 23

MINNINGAR 23
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 28. JÚLÍ 2016
✝ Ingibjörg Bald-ursdóttir fædd-
ist í Reykjavík 26.
ágúst 1965. Hún
varð bráðkvödd á
Spáni 16. júlí 2016.
Foreldrar Ingi-
bjargar voru Bald-
ur Jónsson, fv. rekt-
or Kennaraháskóla
Íslands, f. 31. októ-
ber 1923, d. 19. júní
1983, og Jóhanna
Jóhannsdóttir, dómtúlkur og
þýðandi, f. 28. apríl 1923, d. 17.
október 2011. Bræður Ingibjarg-
ar eru Sigurður Baldursson tón-
listarmaður, búsettur í Kaup-
mannahöfn, f. 15. júní 1960, og
Jóhann Baldursson, héraðsdóms-
lögmaður og rekstrarhagfræð-
ingur, f. 18. september 1962.
Árið 1990 giftist Ingibjörg
Franz Jezorski, lögmanni,
rekstrarhagfræðingi og fjárfesti,
f. 15. apríl 1963. Foreldrar hans
eru Franz Jezorski, f. 1940, og
og verkefnastjóri yfir brjóstagjöf
og málefnum barna innflytjenda
til ársins 2009. Eftir það varð
hún sjálfstætt starfandi við ráð-
gjöf til mæðra um brjóstagjöf og
mataræði barna. Hún stofnaði
ásamt fleirum samtökin Stuðn-
ingskonur við brjóstagjöf og hóf
samstarf við Björkina 2010 með
námskeiðið brjóstagjöf og
umönnun nýburans og svefn og
svefnlausnir. Hún stofnaði síðan
ásamt fleirum Lygnu-
fjölskyldumiðstöð og rættist þar
með draumur hennar um sama-
stað fyrir starfið. Hún skrifaði
m.a. fræðsluefni um breytta
nálgun við matargjöf ungra
barna, Barnið borðar sjálft
(BLW). Hún átti sitt eigið fyr-
irtæki, Barnið okkar, síðustu ár-
in.
Ingibjörg og Franz voru bú-
sett í Windermere í Flórída síð-
ustu tvö ár en voru nýflutt heim
þegar Ingibjörg lést. Nýverið
hafði Ingibjörg ákveðið að helga
sig öðru áhugamáli sínu, mynd-
listinni, og skráð sig í fullt nám í
málaralist við Myndlistarskóla
Reykjavíkur næsta vetur.
Útför Ingibjargar fer fram frá
Dómkirkjunni í dag, 28. júlí 2016,
klukkan 15.
Sesselja Berndsen,
f. 1944. Börn Ingi-
bjargar og Franz
eru Baldur, f. 23.
ágúst 1990, Kristín,
f. 12. nóvember
1992, Hanna, f. 14.
janúar 1998, og
Björg, f. 14. febrúar
2007.
Ingibjörg útskrif-
aðist frá Mennta-
skólanum í Reykja-
vík, fornmáladeild, árið 1985, og
sem hjúkrunarfræðingur frá Há-
skóla íslands árið 1990. Hún lauk
alþjóðlegu brjóstagjafaráðgjafa-
prófi (IBCL) árið 2002 og dip-
loma í heilsugæsluhjúkrun árið
2007. Þegar hún lést var hún í
meistaranámi í klínískri sérhæf-
ingu í hjúkrun með brjóstagjöf
sem sérsvið. Ingibjörg starfaði
við heilsugæsluhjúkrun frá árinu
1990 með hléum og við Miðstöð
heilsuverndar barna frá árinu
2001 sem hjúkrunarfræðingur
Yndisleg frænka og vinkona er
látin í blóma lífsins „á snöggu
augabragði“, eins og segir í sálm-
inum fagra. Ekkert er eins og áð-
ur. Sól og himintungl stóðu kyrr
þegar andlátsfregnin barst, mitt í
fögnuði sumarsins. Allt fór á hvolf.
Fráleitt að sitja hér og skrifa
minningargrein um hana. Hún var
möndull og miðja. Sagt er að eng-
inn sé ómissandi en það er ekki
satt. Hún Ingibjörg var það. Hún
veitti hlýju og gleði, kærleika og
umhyggju þar sem hún fór. Hún
var örlát á sjálfa sig og auk þess
einstaklega fyndin manneskja
sem kom manni sífellt til að hlæja.
Börnunum sínum var hún stöðug
uppspretta uppörvunar og hvatn-
ingar, elsku og hjálpsemi. Og okk-
ur hinum líka sem vorum svo
heppin að eiga hana að. Hún
þreyttist ekki á að dást að afrek-
um mínum sem voru afar fá en
uxu mjög í huga mér eftir hvern
fund okkar. Hún kunni þá list að
sýna öllu lífi ómælda virðingu,
ekki síst því veikasta og smæsta.
Það sýndi hún í verki bæði heima
og heiman með störfum sínum.
Margir standa í þakkarskuld við
hana og má þar nefna dætur mín-
ar fjórar og tengdadóttur sem hún
studdi með ráðum og dáð þegar
þær voru nýbakaðar mæður,
óspör á tímann sinn. Og gjafmildi
Ingibjargar var einstök, ætíð
mætti hún með fallega gjöf við
hvert tilefni, brosandi og björt.
Feður okkar Ingibjargar voru
bræður og varð hvorugur gamall.
Baldur lést árið 1983, en þá var
Ingibjörg á átjánda ári. Hún var
mikil pabbastelpa og veit ég vel að
hún sat við sjúkrabeð hans á
Landakoti tímunum saman,
skrapp til hans ef tími féll niður í
MR og vildi helst ekki frá honum
víkja. Hún erfði marga af hans
góðu eðliskostum, hlýja nærveru
og mikla kímnigáfu meðal annars.
Móður sinni var hún einstakur
gleðigjafi og börnin hennar ekki
síður, en hún lést árið 2011 hátt á
níræðisaldri. Það var ætíð líf og
fjör í kringum Jóhönnu, þá merk-
iskonu, á Ásvallgötu 28.
Á þessari stundu þyrlast ótal
minningar um höfuðið allt frá því
ég fyrst sá frænku mína nýfædda
á Langholtsvegi 56. Mikill sam-
gangur var milli fjölskyldna okkar
enda bræðurnir þrír frá Mel mikl-
ir mátar. Allar eru minningarnar
bjartar og góðar. Hún var fjórtán
árum yngri en ég en samband
okkar efldist mjög er við eignuð-
umst börn á sömu árunum, hún
sín tvö elstu en ég mín yngstu.
Eftir það urðum við jafnöldrur og
vinkonur í blíðu og stríðu og nut-
um samvistanna mjög. Ingibjörg
var einstök móðir og mikil og
sterk fyrirmynd börnum sínum.
Allar góðu minningarnar yfir-
skyggir þó samúðin djúpa með
Baldri, Kristínu, Hönnu og
Björgu litlu, Franz, eiginmanni
hennar, og Jóhanni, bróður henn-
ar. Einnig með Sigurði eldri bróð-
ur hennar í Danmörku. Ég er þess
þó fullviss að ljósið bjarta sem hún
skildi eftir hjá þeim mun lýsa þeim
í dimmum dal og áfram veginn.
Þau eru vel nestuð til ferðarinnar,
svo er henni fyrir að þakka. Hún
er og verður sólskinsbarn í huga
þeirra sem hana elskuðu. Megi
hún njóta sín sem best á eilífðar-
vegum. Far vel elsku frænka og
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Kristín Magnúsdóttir.
Ljúflingurinn Ingibjörg Bald-
ursdóttir, æskuvinkona mín, hefur
nú fengið kallið langt fyrir aldur
fram. Æðagúlpur á ósæðinni
sprakk og á einu augabragði lauk
tilveru þessarar yndislegu konu.
Eftir standa ótal minningar um
dillandi hláturinn, angurværð
unglingsáranna og fyrstu skrefin
til fullorðinslífsins á háskólaárun-
um.
Sérstaklega eftirminnileg er
heimsókn Ingibjargar til Ham-
borgar þegar við vorum bæði ný-
bakaðir stúdentar. Hún var hjá
mér í fjóra daga og alla dagana var
sól frá morgni til kvölds, við þeytt-
umst um stórborgina líkust of-
virkum unglingum, hlógum eins
og vitleysingar og það var sett of-
an í við okkur á einum pizzastaðn-
um fyrir ólæti – við hlógum svo
mikið.
Mikið breyttist í lífi Ingibjargar
þegar hún kynntist Franz. Þar
hafði hún fundið sálufélagann sinn
og yfir Ingibjörgu færðist ró og
friður sem ég hafði ekki séð áður.
Hún var komin heim. Ekki höfðu
þau Franz verið lengi saman þeg-
ar Ingibjörg tilkynnti mér stoltari
en ég hafði nokkurn tímann séð
hana áður að hún ætti von á barni.
Í 25 ára afmælinu mínu í ágúst
1990 stal Ingibjörg senunni frá af-
mælisbarninu með bumbunni
sinni, fyrst stelpnanna í klíkunni
til að verða móðir. Tveimur dög-
um síðar leit Baldur, litli prinsinn
hennar, dagsins ljós. Á ljósmynd-
um tæpu ári seinna þegar ég út-
skrifaðist úr Háskóla Íslands má
sjá Ingibjörgu með Baldur í hvítri
skyrtu og bindi, sannur séntilmað-
ur. Og Ingibjörg hafði breyst.
Hún hafði fundið hlutverkið sitt.
Fáar konur hef ég hitt um æv-
ina sem helga sig móðurhlutverk-
inu í jafnríkum mæli og Ingibjörg
gerði. Börnin urðu fleiri, fyrst
Kristín, svo Hanna og loks Björg.
Ingibjörg var vakin og sofin yfir
börnunum og naut þess að tala um
þau. Og það var ekki leiðinlegt því
Ingibjörg hafði mikla þekkingu á
börnum almennt, þörfum þeirra
og velferð og þar sameinuðumst
við í áhuga okkar á þessu lífs-
skeiði.
Franz, Baldur, Kristín, Hanna,
Björg, Jóhann og Sigurður. Ég
votta ykkur mínar dýpstu samúð-
arkveðjur og þakka góðri vinkonu
fyrir samfylgdina.
Guðbrandur Árni Ísberg.
Sumarið í hæstum blóma, allt
syngur einum hljómi.
Að fá þær fregnir að vinkona
mín hafi látist er óskiljanlegt.
Hugurinn, hjartað fær ekki skilið.
Hvaða orð ná yfir þetta óskiljan-
lega – aflið sem stöðvar líf svo
skyndilega? Nú þegar allt er í
blóma. Íslenska sumarið, þar sem
allt syngur í einni hljómkviðu,
breiðir út opinn faðminn á móti
manni. Lífsundrið sjálft. Andar-
dráttur alls sem lifir – slegið slætti
dags og nætur – sumarið sem vin-
kona mín hlakkaði til að sjá – sum-
arið sem beið hennar.
Maður á ekkert nema stundina
sem líður. Hver stund aðeins nú
og aldrei meir.
Við, sem erum rétt hálfnuð með
lífið, erum áminnt um hverfulleik-
ann.
Þegar ég hugsa um hana, er
það eins og að vera í bjartasta ís-
lenska sumri. Vindurinn bylgjast
yfir hátt glansandi grasið, fugla-
söngur fjær og nær og glaðir
geislahnettir, sóleyjar í varpa. Sól-
in hlær í hverju blómi. Skýin
feykjast á bláum himni. Eins og
nú er ég minnist elsku vinkonu
minnar.
Hún hafði þennan ógleyman-
lega, milda, smitandi hlátur. Glað-
værð og hlýju. Hressandi viðmót
og húmor. Það dró mig að henni
þegar við urðum bekkjarsystur í
fornmáladeild MR og fylgdumst
að á háskólaárum okkar, eignuð-
umst frumburðina með nokkurra
vikna millibili. Fylgdumst að í því
nýja og stóra hlutverki, nutum
samvista með kútana okkar, Bald-
ur hennar og Árna Berg minn.
Það var gaman og gott að eiga
hana að vinkonu. Við urðum sam-
ferða í félag um brjóstagjöf með
litlu kútana okkar, þar sem við
fengum góð ráð og efldumst í
sjálfstrausti í móðurhlutverkinu.
Við töluðum oft um hve mikið
gæfuspor það var að vera í boði
Rannveigar, föðursystur minnar,
þar. Seinna valdi hún þá leið sjálf,
að verða sú sem styður við mæður
í ungbarnaverndinni, natin, ljúf og
skemmtileg. Því var ég svo heppin
að fá vinkonu mína til mín þegar
fimmta barnið kom í heiminn.
Starfið sem hún valdi sér fór henni
svo vel. Hún var í þessu af lífi og
sál. Natnin, hlýjan og óborganleg
kímnigáfan. Tilhlökkun að hverri
heimsókn.
Æskuheimilið hennar er mér
minnisstætt og yndisleg hlýja sem
mætti manni hjá móður hennar og
bróður, en samband þeirra var
einstaklega náið. Föðurmissirinn
erfiður. Það speglaðist í augum
hennar, hún var svo ung. Hvað ég
fann til með henni. Inn í dýpsta
hjartabotn. Gat ekki sett mig í
þessi spor, of stórt, of hræðilegt.
Nú hafa börnin fjögur og misst
hana, í lífinu miðju, þegar allt virð-
ist renna að einu marki, vera lífinu
sjálfu vígt – hjartslætti lífsins, feg-
urð sumarsins bjarta.
Ljóslifandi minningin hennar
lifir í hjörtum okkar allra sem
þekktum hana og áttum að vini.
Með þakklæti fyrir tímann með
vinkonu minni, árin okkar saman,
með dýpstu hjartans samúð bið ég
börnunum, Baldri, Kristínu,
Hönnu, Björgu, eiginmanni henn-
ar, Frans, og bræðrum Ingibjarg-
ar blessunar, bið Guð að styrkja
þau í sorginni.
Blessuð sé minning Ingibjargar
Baldursdóttur.
Harpa Árnadóttir.
Ég var dálítið stressuð fyrsta
daginn minn í MR en samt forvitin
að kynnast bekknum mínum.
Bekkurinn samanstóð mestmegn-
is af krökkum úr Vesturbænum
og svo vorum við hin svona sam-
tíningur alls staðar frá. Hinum
megin við ganginn við mig sat ein
úr Vesturbæjargenginu, ljósrauð-
hærð stúlka íklædd lopapeysu
með fallega hvíta postulínshúð,
milt augnaráð og vinalegt bros.
Þetta var hún Ingibjörg Baldurs-
dóttir. Það fór nú ekki mikið fyrir
henni, frekar róleg og yfirveguð
en virtist vera með allt á hreinu.
Það fór ekki á milli mála að þarna
var á ferð vel gefin ung kona, sam-
viskusöm og dugleg. Við nánari
kynni kom í ljós að undir þessu yf-
irvegaða og á köflum fullkomna
yfirborði blundaði prakkari,
stríðnispúki og húmoristi. Með
tímanum tókst með okkur Ingi-
björgu mikill og góður vinskapur
sem var gulli betri.
Ég var svo lánsöm að vera sam-
ferða henni öll árin í MR, við vor-
um saman í bekk þangað til að
stúdentshúfurnar voru settar á
kollinn. Ég bjóst jafnvel við að hún
færi áfram í myndlistarnám, en
það varð ekki úr heldur lá leið
hennar í hjúkrunarfræði. Hún var
ekta „hjúkka“, ákveðin og rögg-
söm en jafnframt hjartahlý og
góð. Um tíma var ég sannfærð um
að hún yrði ljósmóðir því áhugi
hennar var mikill þegar kom að
ungbörnum. Þess í stað varð hún
svo hugfangin af brjóstagjöf að
hún hellti sér heils hugar út í verk-
efnið og stofnaði síðan sitt eigið
fyrirtæki. Þarna var hún svo sann-
arlega í essinu sínu.
Fljótlega kynntist hún honum
Franz sínum og þá var ekki aftur
snúið. Það fór ekki á milli mála,
Ingibjörg var búin að hitta þann
eina sanna. Þau helltu sér út í all-
an pakkann; giftingu, íbúð og
börn.
Eftir að þau hjónakorn voru bú-
in að mennta sig leið ekki á löngu
þar til Franz var búinn að stofna
sitt eigið fyrirtæki, hafði nóg að
gera. Á sama tíma má segja að
Ingibjörg hafi „stofnað“ annað
fyrirtæki þar sem hún sá um
rekstur heimilisins. Henni leiddist
ekki að vera forstjórinn í því fyr-
irtæki því þar réði hún ríkjum,
stjórnaði með harðri hendi og
tókst það afburðavel. Fjölskyldan
var ávallt höfð í fyrirrúmi. Hún
hugsaði vel um sína nánustu, var
umhugað um að öllum liði vel. Hún
gat leyst öll heimsins vandamál
með jákvæðni sinni og visku. Því
fleiri sem börnin urðu því glaðari
og hamingjusamari varð Ingi-
björg. Hún var endalaust stolt af
stóra hópnum sínum og hún var
ekki bara mamma þeirra heldur
átti hún góðan vin í þeim öllum.
Við Ingibjörg höfum alltaf verið
góðar vinkonur, ekki skipti máli
hvort liði langur tími á milli vina-
funda. Maður gat sagt Ingibjörgu
allt með fullri vissu um að það færi
ekki lengra enda tryggur vinur.
Það er erfitt að kveðja þig elsku
vinkona, ég hélt að við ættum eftir
miklu lengri tíma en svona er lífið
hverfult. Það var reiðarslag að
heyra af andláti þínu, nánast
óskiljanlegt og mikil sorg er í
hjarta mínu. Þú varst falleg að
innan sem utan, yndisleg í alla
staði, hjálpsöm, ljúf og góð. Ég vil
þakka fyrir fallega vináttu og á
eftir að sakna þín mjög. Hvíl þú í
fríði elsku Ingibjörg mín.
Sendi mínar innilegustu sam-
úðarkveðjur til Franz, Baldurs,
Kristínar, Hönnu, Bjargar og Jóa.
Melkorka Gunnarsdóttir.
Nú er góð vinkona fallin frá.
Fyrir utan djúpan söknuð er
þakklæti mér efst í huga. Þakk-
læti fyrir að hafa fengið að kynn-
ast Ingibjörgu Baldursdóttur,
þessari fallegu konu sem var svo
umhyggjusöm, hjálpleg og fróð.
Við kynntumst fyrst árið 2008
er ég gekk í Félag brjóstagjafar-
ráðgjafa. Fljótlega myndaðist
góður vinskapur á milli okkar,
sem leiddi af sér sameiginleg
verkefni í brjóstagjafarfræðslu og
margar skemmtilegar samveru-
stundir sem við minntumst ávallt
með mikilli gleði.
Við Rakel, dóttir mín, heimsótt-
um þau hjónin, Ingibjörgu og
Franz, á heimili þeirra í Flórída
nú í vor. Þar var stjanað við okkur
á alla kanta og Ingibjörg boðin og
búin að keyra okkur um, fara með
okkur í búðir og sýna okkur um-
hverfið sitt sem höfðaði mjög til
hennar. Hérna hafði hún verið í
listaskóla og fundið nýja ástríðu,
málaralistina. Við fórum í mynd-
listarbúðir, komum svo heim og
máluðum listaverk á veröndinni,
spenntar eins og skólastelpur,
spjölluðum saman eins og enginn
væri morgundagurinn – eins og
góðar vinkonur gera. Hvað ég er
þakklát fyrir þennan tíma. Hún
var listamaður, hún Ingibjörg, og
hafði fengið inngöngu í Myndlista-
skólann í Reykjavík nú í haust, í
diplómanám, en flutningur aftur
heim til Íslands var framundan.
Elsku Franz, Baldur, Kristín,
Hanna, Björg og fjölskyldan öll,
guð veri með ykkur í sorg ykkar
og munið að minningar sem kalla
fram tár núna munu verma ykkur
að innan þegar fram líða stundir.
Hulda Sigurlína
Þórðardóttir.
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama;
en orðstír
deyr aldregi
hveim er sér góðan getur.
(Úr Hávamálum)
Við syrgjum Ingibjörgu Bald-
ursdóttur sem fallin er frá langt
um aldur fram. Ingibjörg var
hjúkrunarfræðingur og brjósta-
gjafarráðgjafi. Hún var formaður
Félags brjóstagjafarráðgjafa á Ís-
landi þegar hún lést. Hún var einn
af máttarstólpum félagsins og tók
þátt í stofnun þess árið 2003 og
var alla tíð mjög virk í félaginu.
Einnig var hún tengiliður félags-
ins á erlendum vettvangi.
Ingibjörg var umhyggjusöm,
kærleiksrík, drífandi og ávallt var
hægt að leita til hennar. Hún hafði
einstakan áhuga á brjóstagjöf og
samskiptum móður og barns. Hún
hafði hag barna alltaf að leiðarljósi
og vann faglega að öllum verkefn-
um sem hún kom að. Hún miðlaði
þekkingu sinni áfram bæði til okk-
ar og mæðra.
Síðastliðin tvö ár var hún búsett
á Flórída en var nýlega flutt heim.
Hún hafði aflað sér frekari þekk-
ingar á brjóstagjöf og umönnun
barna sem við hlökkuðum til að
hún miðlaði til okkar.
Það er með mikilli sorg sem við
kveðjum góða vinkonu, samstarfs-
félaga og „mentor“. Í okkar starfi
mun minning hennar lifa.
Við sendum eiginmanni henn-
ar, Franz, og börnunum – Krist-
ínu, Baldri, Hönnu, Björgu – og
fjölskyldunni allri okkar dýpstu
samúðarkveðjur.
Fyrir hönd Félags brjóstagjaf-
arráðgjafa,
Hildur Ármannsdóttir.
Orð mega sín lítils á svona
stundu. Gengin er Ingibjörg Bald-
ursdóttir langt fyrir aldur fram og
hennar er sárt saknað. Við í Ís-
lensku brjóstagjafasamtökunum
viljum minnast hennar í nokkrum
orðum.
Ingibjörg Baldursdóttir var
hjúkrunarfræðingur og sinnti nýj-
um foreldrum og starfi sínu sem
brjóstagjafaráðgjafi af alúð.
Þannig eru kynni okkar af henni.
Árið 2008 voru sett á fót brjósta-
gjafasamtök á Íslandi þar sem
Ingibjörg var stofnfélagi og vann
hún mikið og óeigingjarnt starf
fyrir félagið. Hún tók þátt í að
stofna það og móta, setja á legg
sjálfboðaliðasamtök sem aðstoða
konur með barn á brjósti og skrif-
aði texta og greinar fyrir félagið.
Til hennar var alltaf hægt að
leita, hvort heldur það voru ungir
foreldrar að feta sín fyrstu skref
eða fagmenn sem þurftu að
skerpa eigin þekkingu. Ingibjörg
var þekkingarbrunnur með
ástríðu fyrir sínu starfi og hjálp-
söm út í fingurgóma. Starf hennar
einkenndist af hlýju og kærleika
og hún var alltaf tilbúin að gefa af
sér.
Framlag hennar í þágu brjósta-
gjafasamtakanna var ómetanlegt
og óeigingjarnt. Framlag hennar
og starf hennar í þágu ungra og
nýrra foreldra var einstakt enda
var hún einstök kona, hjartahlý,
ráðagóð og skemmtileg.
Við minnumst Ingibjargar með
hlýju og þakklæti og sendum fjöl-
skyldu hennar okkar innilegustu
samúðarkveðjur.
Fyrir hönd Íslensku brjósta-
gjafasamtakanna,
Magnea og Soffía.
Ingibjörg
Baldursdóttir
 Fleiri minningargreinar
um Ingibjörgu Baldursdóttur
bíða birtingar og munu birt-
ast í blaðinu næstu daga.
Elskuð eiginkona mín, móðir og amma,
KOLFINNA BJARNADÓTTIR,
Hvassaleiti 56, Reykjavík,
lést á Landspítalanum mánudaginn 18. júlí.
Útförin fer fram frá Bústaðakirkju
fimmtudaginn 28. júlí klukkan 15.
.
Hinrik Bjarnason,
Bjarni Hinriksson,
Anna Hinriksdóttir,
Breki og Hinrik Kolmar.
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hlýhug vegna andláts og útfarar ástkærs
eiginmanns míns, föður okkar, tengdaföður,
afa og langafa,
SIGURÐAR ODDS GUNNARSSONAR
frá Bjarnastöðum.
Fyrir hönd aðstandenda,
.
Elín Lára Sigurðardóttir.