Morgunblaðið - 28.07.2016, Síða 22

22 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 28. JÚLÍ 2016
✝ KolfinnaBjarnadóttir
fæddist 30. maí
1937 í Blöndudals-
hólum í Bólstað-
arhlíðarhreppi í
Austur-Húnavatns-
sýslu. Hún lést á
kvennadeild Land-
spítalans 18. júlí
2016.
Foreldrar henn-
ar voru Bjarni Jón-
asson, f. 24. febrúar 1891, d. 26.
janúar 1984, og kona hans, Anna
Margrét Sigurjónsdóttir, f. 4.
október 1900, d. 5. febrúar 1993.
Þau voru bændur í Blöndudals-
hólum, Bjarni var kennari,
hreppstjóri og kunnur fræði-
maður. Systkini Kolfinnu voru:
1) Ingibjörg Bjarnadóttir, f. 10.
maí 1925, 2) Elín Bjarnadóttir, f.
23. sept. 1927, 3) Jónas B.
Bjarnason, f. 4. mars 1932, 4)
Sigurjón Bjarnason, f. 10. ágúst
1941, d. 7. des. 1945, 5) Ólafur S.
Bjarnason, f. 29. feb. 1944, d. 2.
apríl 2009.
Kolfinna giftist Hinriki
um í æsku og lauk barnaskóla-
námi í heimasveit, síðan lá leiðin
til Akureyrar þar sem hún tók
landspróf í MA 1953 og stúdents-
próf 1957. Kennaraprófi lauk
hún 1958, kenndi við barnaskól-
ann í Keflavík 1958-60, 1960-66
við Vogaskóla í Reykjavík en frá
1967 til starfsloka um aldamótin
2000 kenndi hún við Hvassaleit-
isskóla í Reykjavík. Hún var ung
sumarstarfsmaður hjá Morg-
unblaðinu, sótti fjölmörg nám-
skeið á vegum menntamála-
ráðuneytisins og Kennara-
háskóla Íslands, sat í stjórn
Stéttarfélags barnakennara í
Rvík 1974-76 og í fulltrúaráði
SÍB 1975-77. Kolfinna var virk í
klúbbi Rótarý-kvenna, Inner-
Wheel Breiðholt, sat þar í stjórn
og gegndi forsetaembætti. Hún
samdi námsbækur fyrir börn:
Orðaskyggni, 1982, og Litli og
stóri (með Guðrúnu Gísladóttur)
1983. Í mörg ár rak hún heima-
gistingu fyrir ferðamenn í húsi
fjölskyldunnar. Kolfinna var
ásamt manni sínum ötull safnari
gamalla gripa. Safn sitt, Minja-
safn Hinriks og Kolfinnu, færðu
þau Víkinni – sjóminjasafni
Reykjavíkur með gjafabréfi 31.
maí 2006.
Útför Kolfinnu verður gerð
frá Bústaðakirkju í dag, 28. júlí
2016, kl. 15.
Bjarnasyni, kenn-
ara, 23. mars 1963.
Hann varð síðar
framkvæmdastjóri
Æskulýðsráðs
Reykjavíkur og
dagskrárstjóri í
Ríkisútvarpi-
sjónvarpi, f. 8. júlí
1934 á Stokkseyri.
Foreldrar hans
voru Bjarni Sig-
urðsson, f. 6. ágúst
1893, d. 16. nóv. 1954, sjómaður
og bóndi í Ranakoti, og kona
hans, Þuríður Guðjónsdóttir, f.
19. mars 1900, d. 10. apríl 1963.
Börn Kolfinnu og Hinriks eru: 1)
Bjarni, f. 6. sept. 1963, myndlist-
armaður og grafíker hjá frétta-
stofu RÚV. Hann á soninn Breka,
f. 12. jan. 1994, sálfræðinema í
BNA, móðir Dana F. Jónsson. 2)
Anna Hinriksdóttir, f. 9. júní
1965, menningarmiðlari og yf-
irþýðandi hjá RÚV-sjónvarpi.
Sonur hennar er Hinrik Kolmar
Önnuson, f. 23. júlí 2011.
Kolfinna ólst upp á Blöndu-
dalshólum, gekk þar að bústörf-
Kolfinna Bjarnadóttir, mág-
kona mín, hefur kvatt þennan
heim eftir harða baráttu við óvæg-
inn sjúkdóm sem engu eirir og
sigrar að lokum. Hún sýndi mikla
baráttu og viðnámsþrótt til síðasta
dags og naut góðrar hjálpar lækna
og hjúkrunarfólks en varð að gefa
eftir að lokum. Fyrir rúmlega 50
árum leit ég mágkonu mína fyrst
augum. Hlýlegt viðmót hennar,
fallegt bros, lipurlegar hreyfingar
og tindrandi brún augun vöktu at-
hygli mína. Það kom mér, í raun
og veru, ekki á óvart þegar bróðir
minn trúði mér fyrir því að í henni
hefði hann fundið konuefni sitt.
Ég óskaði honum hjartanlega til
hamingju og seinna sannfærðist
ég um, að hann hefði valið sér rétt-
an lífsförunaut til að fylgja sér í
gegnum lífið.
Kolfinna ólst upp að Blöndu-
dalshólum í Húnaþingi. Foreldrar
hennar voru Bjarni Jónasson,
kennari, fræðimaður og sveitar-
höfðingi, og kona hans, Anna Sig-
urjónsdóttir húsmóðir. Skóla-
ganga Kolfinnu var hefðbundin og
lík skólagöngu barna í sveit þeirra
tíma. Þegar unglingsárin voru að
baki, hélt hún til Akureyrar,
stundaði nám við Menntaskólann
á Akureyri, þaðan sem hún lauk
stúdentsprófi 1957. Áfram var
haldið á námsbrautinni og að
loknu kennaraskólaprófi vorið
1958 gerðist hún barnaskólakenn-
ari og varð það ævistarf hennar
ásamt því að sinna húsmóður-
störfum og uppeldi barna sinna.
Lengst af kenndi hún við Hvassa-
leitisskóla. Og við þann skóla urðu
starfslok hennar.
Hannyrðir og lestur góðra
bóka voru eftirlætistómstunda-
iðja Kolfinnu. Hér má segja að
eplið fellur sjaldan langt frá eik-
inni. Anna móðir Kolfinnu var af-
bragðs handavinnukona og svo
verksækin að henni féll aldrei
verk úr hendi. Heklunálar,
prjóna-og saumanálar léku í
höndum hennar og hún var ósínk
að deila hvers kyns handverki, á
þessu sviði, meðal ættingja og
vina.
Hinrik og Kolfinna bjuggu
lengst af í Langagerði. Þar reistu
þau sér myndarlegt hús og þar
var oft gestkvæmt og glatt á
hjalla. Kaffi og kræsingar á borð-
um samfara fjörlegum umræðum
um allt milli himins og jarðar. Á
þessum stundum naut mágkona
mín sín vel. Alltaf tilbúin til skoð-
anaskipta og lét sér hvergi bregða
við andstæðar skoðanir viðmæl-
enda.
Kolfinna var dul að eðlisfari og
flíkaði ekki tilfinningum sínum.
Hún hafði góða kímnigáfu og í um-
ræðu var hún oft glettin og spaug-
söm. Afskiptalaus var hún um
annarra hagi og kvað ekki upp
sleggjudóma yfir mönnum eða
málefnum og gekk að hverju starfi
að vel hugsuðu máli og kastaði
ekki höndum að neinu verki. Geð-
prýðiskona sem skipti sjaldan
skapi en var þó föst fyrir ef því var
að skipta. Í kennslustarfinu fann
Kolfinna sig vel og var áfram um
að koma nemendum sínum til svo
mikils þroska sem unnt var. Sama
má segja um börn hennar sem
nutu tilsagnar hennar og hjálpar
hvenær sem þörf var á.
Nú þegar þrautagöngu mág-
konu minnar er lokið sendi ég ætt-
ingjum og fjölskyldu mínar inni-
legustu samúðarkveðjur. Góð
kona hefur kvatt þetta jarðlíf.
Hún skilur eftir sig sjóð minninga
og í hann munum við leita ótal
sinnum í framtíðinni. Blessuð sé
minning Kolfinnu Bjarnadóttur.
Sigurður Bjarnason.
Varmahlíð haustið 1953. Ég er
að bíða eftir rútunni að sunnan
sem á að flytja mig til Akureyrar.
Rútan rennir í hlað og út streyma
farþegarnir, mestmegnis fólk á
mínum aldri. Ég virði glaðværan
ungmennaskarann fyrir mér. Sér-
staka athygli vekur snaggaraleg
lagleg stúlka, frjálsleg í fasi sem
virðist þekkja alla. Mér verður
starsýnt á flott dress sem hún er í
og hugsa með mér að sennilega sé
þetta Reykjavíkurdama.
Fyrsta skóladaginn í MA kom í
ljós að stúlkan sú var í sama bekk
og ég. Þetta var hún Kolfinna. Það
er skemmst frá því að segja að
þarna hófst vinskapur sem staðið
hefur í 63 ár og aldrei borið
skugga á. Það kom svo upp úr kaf-
inu að áðurnefnt dress hafði Kolla
hannað og saumað sjálf og var að-
eins lítið sýnishorn af því sem hin
haga hönd hennar skapaði. Hún
sló okkur bekkjarsystrunum
margfalt við í hvers kyns mynd-
arskap. Og okkur var kunnugt um
að hún var annálaður dugnaðar-
forkur þegar kom að bústörfum
heima í Blöndudalshólum þar sem
hún gekk í flest störf.
Árin í MA liðu við lærdóm, leik
og annað sýsl. Þarna var saman-
kominn hópur unglinga alls staðar
að af landinu, sum hver að fara að
heiman í fyrsta sinn til lengri dval-
ar og þurftu nú að standa á eigin
fótum. Skólinn var heimur út af
fyrir sig og þarna mynduðust vin-
áttubönd sem hafa haldist og eflst
með árunum ef eitthvað er. Þetta
voru skemmtileg ár og margs að
minnast.
Eftir stúdentspróf dreifðist
hópurinn eins og eðlilegt er. Við
hittumst þó alltaf til að fagna
stúdentsafmælum og hin síðari ár
höfum við hist oftar og reglulega.
Við vorum 41 sem útskrifuðumst
árið 1957, en erum nú aðeins 22
eftir. Ótímabær andlát hafa
þjappað okkur saman. Við bekkj-
arsystur höfum tengst sérstökum
böndum. Það var ekki síst Kollu
að þakka sem oftar en ekki hóaði
okkur saman, reiddi fram ljúf-
fengar veitingar eins og hendi
væri veifað og skapaði notalegt
andrúmsloft. Myndarskapurinn
samur við sig.
Það var reiðarslag þegar hún
varð fyrir áfalli sem skerti lífsgæði
hennar til muna. Það má geta
nærri að það var erfitt hlutskipti
fyrir dugnaðarfork sem aldrei féll
verk úr hendi að þurfa nú að tak-
ast á við nýjan raunveruleika. Hún
átti gott líf, góða fjölskyldu, far-
sælan starfsferil, hafði ferðast
með sínu fólki vítt og breitt um
heiminn. Hún hafði stjórnað heim-
ili sínu af rausnarskap, og saman
höfðu þau Hinrik ræktað garðinn
sinn stóra sem skartaði bæði
skrautjurtum og matjurtum sem
margir nutu góðs af. Kolla tókst á
við nýjar aðstæður af meðfæddu
æðruleysi og bar sig vel þótt á
brattann væri að sækja. Hún var
sterk að upplagi.
Ég er eilíflega þakklát fyrir vin-
áttu hennar og sameiginlegan
minningasjóð. Það var gott að
vera í návist hennar. Hún hafði
heilbrigð lífsgildi að leiðarljósi.
Hún var heiðarleg og trygglynd
og alveg laus við tildur og sýnd-
armennsku; kát og glettin, en
íhugul og alvörugefin þegar svo
bar undir. Við bekkjarfélagarnir
munum sakna hennar og minn-
umst hennar með þakklæti og
hlýju. Ástvinum sendum við sam-
úðarkveðjur.
Auður Torfadóttir.
Kær vinkona hefur fengið
hvíldina eftir erfið veikindi frá
árinu 2011. Miserfið, bærileg á
milli, en síðasta tímann þráði hún
hvíld frá þessari baráttu.
Kynni okkar Kolfinnu urðu eft-
ir að hún varð konan hans Hinriks,
vinar okkar Mána, en þeir tveir,
ásamt Sigga frænda, sem er ný-
lega látinn, voru mínir bestu vinir
og mikið mál að þeir fengju góðar
konur, annað gat vart orðið eins
og raun bar vitni. Ég var hrifin af
vali Hinriks og okkur Kolfinnu féll
vel hvorri við aðra. Þessir vinir
mínir voru allir kennaramenntaðir
og vann Kolfinna alltaf við þau
störf.
Svo kom að fæðingu barnanna
þeirra, Bjarna og Önnu. Þar fékk
ég hlutverk ljósunnar og gladdi
það mig ósegjanlega og síðan að
sjá þau vaxa upp og þroskast í
mæta einstaklinga. Vart var við
öðru að búast með foreldrana sem
þau áttu. Þau voru mjög samheld-
in fjölskylda. Síðan bættust tveir
gleðigjafar í hópinn, Breki
Bjarnason og Hinrik Kolmar
Önnuson, sem veitti mikilli gleði
inn í líf ömmu sinnar ekki síst á
þessum erfiða veikindatíma. Þau
voru heppin með þessa tvo drengi
og börnin sín. Það er mikið lán að
eiga slíka afkomendur. Á besta
aldri veiktist Hinrik af höfuðmeini
og varð hann að fara í tvær ferðir
til Svíþjóðar í stórar aðgerðir. Þá
stóð Kolfinna eins og klettur við
hlið hans, flutti út um tíma með
börnin. Hinrik kom heill heim úr
þessum hremmingum og lífið hélt
áfram hjá þessari góðu fjölskyldu.
Vinátta okkar við þessa fjöl-
skyldu er orðin löng. Við Máni,
ásamt þeim hjónum og Sigga og
Jónu, höfum átt margar ánægju-
stundir á heimilum okkar, í ferða-
lögum innanlands og utan,
ógleymanlegar sem geymast í
minningunni.
Þau hjón áttu stórt hús og garð.
Í garðinum voru ræktaðar ýmsar
matjurtir og annaðist Hinrik flest
þau störf, sem þar þurfti að vinna.
Oft nutum við góðs af þessari
ræktun. Einnig leigðu þau út her-
bergi bæði fyrir ferðafólk og
námsmenn og kom það meira í
hlut Kolfinnu að sinna því. Það var
því oft annríki á heimilinu. En
ávallt var maður velkominn að líta
inn, eins og gert var í sveitinni í
gamla daga. Þau voru nú flutt í fal-
lega og þægilega íbúð í Hvassaleiti
og þar leið Kolfinnu best á þessum
erfiða tíma.
Kæru vinir, Hinrik, Bjarni,
Anna, Breki og Hinrik Kolmar,
við Máni sendum ykkur innilegar
samúðarkveðjur vegna fráfalls
eiginkonu, móður og ömmu.
Gáfur prýddu fagurt hjarta,
gleðin bjó í hreinni sál.
Í orði og verki að vera sannur
var þitt dýpsta hjartans mál.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)
Í guðsfriði.
Kristín Ingibjörg
Tómasdóttir.
Kolfinna Bjarnadóttir kennari
er horfin af heimi. Hún var mikil
afbragðskona sem við minnumst
með virðingu og þökk. Kolfinna
var Húnvetningur, fædd og alin
upp í Blöndudalshólum. Að henni
stóð vel gefið dugnaðarfólk. Móðir
hennar var Anna Sigurjónsdóttir
húsfreyja en faðirinn Bjarni Jón-
asson, kennari og ættfræðingur.
Hann var afkomandi Jóns Bjarna-
sonar í Þórormstungu sem var
orðlagður fyrir fróðleiksþorsta á
sinni tíð. Í Blöndudalshólum var
menningar- og myndarheimili.
Anna var bráðsnjöll og hyggin við
búrekstur en Bjarni þjóðkunnur
ættfræðingur. Í Blöndudalshólum
er að sögn skáldsins og fagurker-
ans Matthíasar Johannessen feg-
urst bæjarstæði á Íslandi, en
þangað á hann ættir að rekja eins
og aðrir af Blöndalsætt. Anna var
brautryðjandi í skógrækt og sýndi
fram á að þar um sveitir er mjög
gott skógræktarland. Kolfinna
nam í Menntaskólanum á Akur-
eyri. Hún var ágætur námsmaður
og góður félagi, glaðvær og
skemmtileg og í miklum metum
meðal bekkjarfélaga sinna, sem
nú sakna einstakrar vinkonu.
Kolfinna gerði kennslu að ævi-
starfi sínu. Hún giftist Hinrik
Bjarnasyni, kennara og útvarps-
manni. Þau komu sér upp fallegu
heimili og þeim var annt um að
menningarverðmæti glötuðust
ekki. Komu þau sér upp safni fá-
gætra muna á heimili sínu, aðal-
lega frá fyrri tíð. Þegar Sjóminja-
safnið í Reykjavík, „Víkin“, var
stofnað sýndu þau þann einstaka
höfðingsskap að gefa Sjóminja-
safninu þetta einkasafn sitt, alls á
milli sjö og átta hundruð gripi, allt
skrásett og flokkað og greint frá
uppruna. Þetta var ungu safni
ómetanleg gjöf og efndi safnið
strax til sýningar á henni undir
heitinu „Til sjávar og sveita“.
Kolfinna átti við vanheilsu að
stríða síðustu árin. Naut hún þá
góðrar umhyggju Hinriks. Við
vottum honum og öðrum ástvinum
hennar innilega samúð okkar. Með
okkur lifir minningin um kæra vin-
konu sem alltaf bætti allt í kring-
um sig. Blessuð sé minning henn-
ar.
Sigrún Magnúsdóttir,
Páll Pétursson.
Ég kem auga á stúlku í hópnum.
Hún er grönn, dökkhærð, brú-
neyg, kvik í hreyfingum og það er
eitthvað gerðarlegt við hana. Við
erum að hefja nám í MA og fyrir
tilviljun setjumst við saman í
fremstu röð. Hún segist heita Kol-
finna og vera úr Húnavatnssýslu.
Hvorug okkar veit að þennan dag
hefjumst við handa við að setja
upp vefinn í vináttuböndin sem
eiga eftir að endast ævilangt.
Skólaárin eru tími mikillar mót-
unar og þess vegna er það mikil
gæfa að eignast þá sanna og
trausta vini. Slíkur vinur var Kolla.
Heilsteypt, traust, gjöful á sjálfa
sig og óumræðilega umhyggjusöm
fyrir utan það hvað hún var
skemmtileg. Stúdentsárin eru
bestu ár ævinnar. Ef einhver dreg-
ur í efa þessa fullyrðingu þá er ég
bara búin að steingleyma ef ein-
hvern tíma eitthvað var leiðinlegt
eða erfitt á þessum árum.
Við norðanstelpurnar áttum
erfitt með að ljúka samvistunum
eftir Akureyrardvölina. Þá bjugg-
um við bara saman í mismunandi
„hollum“ eftir því sem hentaði. Í
flestum hópunum var Kolla. Stelp-
an úr Húnaþingi, sem var fræg um
alla sveit fyrir hvað hún var flink
að keyra traktor (gat meira að
segja bakkað með heyvagn aftan
í), kom nú alflutt suður.
Og einn dag seint í mars 1963
erum við staddar í Langholts-
kirkju; hún til að gifta sig og ég til
að staðfesta að engir meinbugir
séu á. Sem ég sit hér við skrifborð-
ið horfi ég á giftingarmyndina af
henni og Hinriki „frænda“, mynd
af sviphreinu, ungu fólki sem mér
þykir svo vænt um. Þau eru aug-
ljóslega af sömu rót.
Nýja heimilið er gestkvæmt
enda bæði vinamörg og stöðugt
fjölgar vinunum. Og nú er sultað,
saftað, súrsað og soðið niður, hekl-
að, saumað, prjónað og gróðursett.
Hér ganga skörungar um garða.
En best af öllu er þó umvefjandi
hlýjan. Þetta vita þeir sem voru
inni á gafli hjá þeim um áratuga
skeið með vandamál sín, raunveru-
leg eða ímynduð.
Fáar fjölskyldur fara varhluta
af erfiðleikum lífsins. Kolla sýndi á
áþreifanlegan hátt hvaða mann
hún hafði að geyma þegar Hinrik
veiktist alvarlega og þurfti að fara
í erfiðar skurðaðgerðir til Svíþjóð-
ar.
Hún vinkona mín var ekki skap-
laus þó skapgóð væri. Hún gat ver-
ið mjög föst fyrir og sagði mein-
ingu sína umbúðalaust eins og gott
fólk gjarna gerir. Það er mann-
bætandi að eiga slíkan vin og fyrir
það er ég óendanlega þakklát.
Síðustu ár voru Kollu þungbær.
Ég minntist á umhyggju hennar
áðan. Nú fékk hún endurgoldið
ríkulega. Sjaldan hef ég séð fjöl-
skyldu jafnsamhenta og þau Hin-
rik, Bjarna og Önnu í veikindum
hennar.
Við Friðrik sendum Hinriki,
Bjarna, Breka, Önnu og Kolla
sólargeisla svo og systkinum
hennar, Elínu, Ingibjörgu og Jón-
asi, okkar hlýjustu samúðarkveðj-
ur.
Alexía Margrét
Gunnarsdóttir.
Kolfinna
Bjarnadóttir
 Fleiri minningargreinar
um KolfinnuBjarnadóttur
bíða birtingar og munu birt-
ast í blaðinu næstu daga.
Elskulegur eiginmaður minn,
JÓN STEFÁNSSON,
fyrrverandi bóndi í Hlíð í Lóni,
lést á Heilbrigðisstofnun Suðurlands, Höfn í
Hornafirði, 22. júlí.
.
Ragna Gunnarsdóttir,
börn, tengdabörn og barnabörn.
Ástkær eiginkona mín, móðir, tengdamóðir,
dóttir, tengdadóttir og amma,
SÓLBORG RÓSA HJÁLMARSDÓTTIR,
Furulundi 37, Akureyri,
lést í faðmi fjölskyldunnar á Sjúkrahúsinu á
Akureyri mánudaginn 25. júlí. Hún verður
jarðsungin frá Akureyrarkirkju fimmtudaginn 4. ágúst klukkan
13.30. Blóm og kransar eru vinsamlega afþökkuð. Þeim sem
vilja minnast hennar er bent á Minningarsjóð Heimahlynningar á
Akureyri, reikningsnúmer 162-05-62158, kt. 570397-2819.
.
Þórmundur Skúlason,
Hulda Hákonardóttir, Friðgeir Kemp,
Gunnhildur Erla Þórmundsd., Elmar Sveinsson,
Birna H. B. Þórmundsdóttir, Ævar Þór Bjarnason,
Skúli Már Þórmundsson, Guðmunda Rán Skúlad.,
Birna H. Jóhannesdóttir,
Gunnhildur Þórmundsdóttir,
og barnabörn.
Heittelskaður sonur okkar, bróðir, mágur,
barnabarn og frændi,
RÓBERT ANDRI JÓHANNESSON,
lést á Landspítalanum 22. júlí. Hann verður
jarðsunginn frá Fossvogskirkju þriðjudaginn
2. ágúst klukkan 13.
.
Guðríður Gunnsteinsdóttir, Jóhannes Ólafsson,
María Erna Jóhannesdóttir, Finnur Freyr Harðarson,
Gunnsteinn H. Jóhannesson, Helga Ósk Helgadóttir,
Ingvar Rúnar Jóhannesson, Elva Dröfn Sigurjónsd.,
María Erna Sigurðardóttir,
Guðbjörg Inga Ágústsdóttir, Ólafur Ingimundarson,
Breki, Jóhannes, Guðríður og Embla.