Svava - 01.09.1898, Blaðsíða 2

s-vo víðtæk, ályktum vér með rökum, að verkanir þerrra-
á líkamann séu heppilegar, og að of miklav tálmanir fyr-
ir eðlilegri rás þeirra séu hættulegar. Mönnum er hætt
við að lítis-virða hina sterku eðlislivöt til að hljóða,
syngja, hlæja og gráta, sem einkum kemur í ]jós hjá'
hörnum og villimönnum. Sé þessi eðlishvöt um of nið-
urbæld hjá. harninu, heíir það án efa ill áhrif á það. Öskri
og grátf bavna þarf að vísu að hald'a nokkuð í skefjum,
en enginn efi er á því, að hvorttveggjn á rét sína acf
rekja til eðlishvatar, eðlisþar/a?-, er ekki að eins stuðlar
til að þenja út lungun og örfa hlóðrásiua, heldur líka-
dregur úr sársauka-tilfinningunni og minkar taugaspenn-
inginn— einkum hjákonum. Rosback þykir ekki dsenni-
legt, að' margir sjúkdómar, er síðar koma fram, t. d. gula,
brjóstþrengsll, tæring og fl. „eigi rót sín að rekja til þess
vana margra mæðra, að þagga niður hljóðin í börnunum
með því, að svæfá þau á.handlegg sér, eða rugga þeim
í svefn í vöggunni“.
Það er alkunnugt, að hörn hafa mikla tilhneiging
td að bulla og syngja, einkum á morgnana, og það ætti
alls nkki að hauna þeim. Tilhneiging unglinga til að
ver < hávæij er þeir leika sér, er heinlínis eftirtektaverð,
. efa líífæra-krafá. Þótt þessi þáreysti sé, frá
>r fræðik.gu sjónarmiði, réttmart og jafnvet nauðsyn-