Svava - 01.09.1898, Blaðsíða 29

míí RÉTT.V OG HIX RANGA MVSS DATON. 125
’Másko það sé einhver sem þér hafið kvnst á loið-
inni, eða einhver kunningi móður yðar'.
’Það er sennilegt', ansaði húu.’ Eg hefi hitt svo marga
menn að ég gleymi nöfnum þeirra; samt gleður það mig
að eiga kunningja, sem lajtur sér aut um mig. Þér hafið
sagt honurn að mér gekk vel?‘
’Já‘, svaraði Eiríkur. ’Honum var sjáanlega hug-
fangið að fá að vita hvernig yður gekk, og því áleit ég
synd að draga hann lengi á vissunni um það‘, sagði hann
hrosandi.
Seinna, þegar Brita var orðin einsömul, olli þetta
henni áhyggju svo hún sagði við sjálfa sig;
’Hver er þessi Mantford? Einhver, sem hefir fund-
ið Britu og fengið að vita að hún ætlaði til Brentwood;
annars mundi hann ekki hafa spurt um hana. Það var
lán fyrir mig að hann kom eigi sjálfur, því þá hefði
verið úti um mig, en fyrst honum var nú sagt að Brita
hefði komist áleiðis, vona ég hann hætti þessum fyrir-
spurnum. Mér kom ekki til hugar að nokkur maður
þekti Bretu. Eg vildi óska að hún lægi á botui At-
lanzhafsins, þar sem ég hélt hún væri, þangað til Carlos
sagði mér að hún lifði, sem ég nú veit að er satt.
(Framhald)