Svava - 01.09.1898, Blaðsíða 7

—103—
íit sk-oðimai', að iœring sé ein þeirra sjúkdórua, er 'þessi
göfuga íjprótt geti læknað.
IV.
Þar eð hia líkamlega undirstaða hlátursius er kceti,
er hann hressandi, og það er sagt með réttu, að sá mað-
ur, er veki niönnum lilátur, sé velgjörðamaður mannkyns-
■ius. Hin hollu áhrif hlálursins á líkaman eru Ijóslega
tekin fram í málshættinum gamla: „Hlæðu, svo þu
vorðir feitur".
Frá líffærafræðilegu sjónarmiði lengir blátufinn út-
ímdanma, og þar eð liljóð-opið hálf-lokast, eykst liinn
innri þrýstingur á lungun. Þannig getur mikill hlátur
heft að mun ijlóðiúsina gegnimi lungun og séstþaðá því,
aðæðar á hálsi þrútna. JÞessi ólieppilegu áhrif—því uná-
ir flestum hjartasjúkdómum eru þau óheppileg—eru meir
■en hætt upp með öðrum áhrifum, einkum hinni djúpu
innandan, er á sér stað milli hláturkastanua.
V.
Þegar menn ræða um orðið „grát“, verður að gera
skarpan gremarmun á því, að tárfella og þeim gráti, er
stunur og hljóð fylgja. í fyrra tilfellinu eru áhrjfin
mjög takmörkuð, en í síðara tilfeliinu getur allur lík-
aminu tekið þáit í þeim. Ég hef þeg;ar bent á hin góðu