Svava - 01.09.1898, Blaðsíða 4

—100—
málamenn, prestar og aðrir, er með æfingu hafa vanið
sig á, að tala svo tírnuni skiftir í senn, nota ekki að eins
mikið vöðva-þrek, heldur hafa líka mikinn hagnað af
því, að þoir eru búnir að æfa andardráttarfærin; og eftir
minni meining leugja mikil ræðuliöld líf manna,— Að
langar ræður reyni all-mikið á vilja-kraftinn, sést á því,
að menn með veikluðu taugakerfi, verða máttvana eftir
þær. Þreytan er eðlilega bæði í taugum og vöðvum. íyr-
ir marga er að eins það, að liutjsa, án þess að hugsanin
gangi í nokkra vissa átt, lýandi áreynsla, og fyrst svo er,
þá cr auðvitað, að sá starfs-auki, að koma hugsaninni í
ákveðið og ljóst form, er því fremur þreytandi.
Að tala mikið er holt í hjarta-sjúkdðmum, einkum
í þeirri togund sjúkdómsins, er blóðið vill safnast í lung-
un. Það er &n efa því að þakka, að andardráttar-hreifing-
in ejdcst, og hlynnir um leið að lungna-blóðrásinni. Af
þessum ástæðum ræð ég oft því fólki að „slúði-a nnkið“
er líður af vissum sjúkuaði í hjartanu eg andardráttar-
færunum. “Ég hef mÖTg dæmi þess“, segir Sir William
Broadbent, „að prestar hafa með þrautum klyfrað upp í
prédjkunarstólinn} en þeir hafa ekki að eins flutt tölusína
’' :iega, heldur verið sýnu fjörlegri á eftir“. Þessi góðu
u að þakka hinni djúpu innandan-, sem er nauðsyn-