Svava - 01.09.1898, Blaðsíða 27

HINEÉTTAOG HIN RANGA MISS DALTON. '123
’Jæ-ja þá. Hvenær á ég að fara?‘
’Strax og jpá ert ferðbúinn'.
Þegar Cocil Doniphan gekk út frá. föðurbróður sínum,
var hann alt annað en blíður á svip.
’Það er laglegt erindi sem mér-er ætlað', sagði hann
gremjulega. ‘Að eiga að sækja stúlku, sem eyðileggur
framtíð mína. Ef þessi gamli Montford hugsaði um sig,
en væri ekki að hlutast til um annara ástæður, þá hefði
líklega Gerald Daltou aldrei fengið að vita að þessi út-
skúfaði sonur hans lét eftir sig dóttur. Eg hefði beðið ró-
legur eftir dauða haus, þarsem ýmsir aðrir hefðu má ske
flýtt fyrir honum, og svo ofan á alt saman komur þessi
•stúlka og sviftir mig því, sem ég annars hefði fcngið.
Ef ég gæti orðið af mcð hana á einhvern hátt, þá væri
vel, en slíks er ekki kostur nú. En, látum hana
koma til Eavensmere, ég skal með einhverjum ráðum
rejna að ná í það, sem mér ber með réttu. Iieiinsk og
ístöðulaus stúlka, eins og hún væntanlega cr, mun tæp-
lega draga fé úr höndum mér. Eræncba minn verð ég að
■gera fullvissan um, að ég sé að öllu leyti ánægður með
■þessa breytingu á kringumstæðunum'.
’Anægður!1 sagði hann og nísti tönnum af ofsagremju.
*‘Noi, ekki fyr en Eavensmere er orðin mín óátalin eign‘.
’Jíann .leit .illilega á bréfið sem hann enn hélt á .í