Svava - 01.09.1898, Blaðsíða 35

1. Saffifevæmt áreiðimlegustu höfundum frá síðustu
öld, eru yztu takmörlc mannsalclursins 125 ár.
2. Lengd lífsrns er liérumbil limmfaldur sá tími,
sem líffæri líkamans þurfa trí að ná fullum þroska—heil-
inn, sem þroskast seinna, ' er ekki talinn moð hér.—
Fndantekningar frá þéssari reglu eiga sér auðvitað stað,
bæði að því er snertir flokka og einstaldinga; sumir þrosk-
ast fljótara en sumir, og það undir sama loftslagi og af
sömn ætt.
3. Sjaldan, ef það annars á sé'r stað, ná mennirnir
fullum aldri sölrum veikinda, arfgengrar sýki, vondrar
hegðunar, og ýmislegs annars sem styttir líftð.
4. Þess hægfarari sem framförin er, því lengra verð-
ur líflð.
5. Ekki eru allir menn feddir með sömu skilyrðum
fýrfr langt líf, jafnvel þó ástæðurnar séu hinar ákjósan-
legustu. Þar eð líftæri mannsins eru miklu margbrotn-
ari en hinna lægri dýra, er langæi lífs hans breytilegra.
6. Itringumstæðurnar sem einkum stuðla að því
að langt líf náist, eru sein framför, góðir siðir, varkárni
með loftbreytingar, of mikinn hita og of mikinn kulda,
liófsemi í matog drykk, að stjórua vel geði sínu og reyua
ekki um of á heilann, sízt fyr en hann er fullþroskaður.
9*