Svava - 01.09.1898, Blaðsíða 44

140
COLDE FELL’S FEYNDARJIALII).
ar tók siSr það mjög nærri. Ilann kendi hinum svala aust-
anvindi um þessa breýtingu á heilsu hennar, og lét iðug-
lega vitja læknis, sem þó bætti henni lítið lasleikann. Það
var óttinn, sem var orsök í veikindum hennar.
Með morgunpóstinum 7. desember, kom stór blaða-
strangi frá „Times“-skrifstofunni. Hvín vissi vel hvað
það var, þegar maður hennar lagði böggulinn á borðið
hjá henni.
’Þú lest múlið í gogn í dag og í kvöld skulum við
ræða um það. Ég vildi, ef liægt væri konmst hjá lög-
sókn. Ég slcal láta fara með blaðastrangann yfir á lestrar-
salinn, þar er heitt og þægilegt að vera'.
Lestrarsalurinn var bæði fagur og stór. KI. 11. gekk
hún inn þangað; þar var heitt og notalegt. TJtsýnið
yndislegt—snjórinnlá sem mjallhvít ábreiða yhr garðinn.—
Blaðastranginn lá á borðinu, og hægindastóll liafði ver-
ið dreginn að því.
Hún settist niður og fletti sundur blöðunum. Grunur
hennar var réttur, með stórum stöfum las hún :
„Colde Fell’s leyndarmálið“.
Hendurnar sem heldu á blaðinu skulfu; hjartað hætti
nærri að slá; og varirnar urðu bleikar. Hún þakkaði
guði að enginn sá það!
Svo las hún alt málið yfir. Iíún las alla lýsinguna