Svava - 01.09.1898, Blaðsíða 41

COLDE FELL’S LEYNDARMALID.
137
inundi fyrirgefa alt, ef mér vœri sagt lireint frá, en ég
mundi aldrei fyrirgefa brot, sem ég væri leyndur, eu
sem ég uppgötvaði sjálfur*.
’Og ekki þótt þú elskaðir þann, sem brotið hefði i ‘
sagði bún ofur liægt.
’Hvernig getur nokkur maður elskað, án þess aðbera
virðingu fyrir elskanda sínunú1 spurði lávarðurinn. ’Hefði
lafði Sybilla verið konan mín, þá liefði ég breytt alveg
oins við hana, ef hún hefði leynt mig, sínu fyrra hjóna-
bandi1.
Þegar hann var að enda við setninguna, varð honum
litið á konu sína, ogsá þegar að það var að líða yfir hana.
Hann greip hana í faðm sinn áður en hún datt, þrýsti
ótalmörgum kossum á varir hennar, og bar hana til síns
eigin liorbergis.
Hin fagra, frjóvsama sumartíð ásamt haustinu, er
íiðin fram hjá. Jólin eru í nánd og Arden lávarðurer
mjög önnum kafinn við störf sín. Lafði Arden var vel
frísk og ánægjulog, og sagði við sjálfasig: óhult —
óliult fyrir því liðna, bitra og myrka; óhult i örmum
ástvinar míns.
Jólin voru í náud; en það var fleira en jóladýrðin sem
lávarður Arden liafði við að snúast. Hann þurfti nú að