Svava - 01.09.1898, Blaðsíða 16

112 HIN HÉTTA'OQ HIN RAXGA MÍSS DAlTÖN.
uu, þá vsevi hiín nú komin til Brentivood, vœri búin að
■segja til sín og ieikuvinn væri á enda. Jæ-ja‘, sagði hann
liróðugur, ‘ég lrefi nú enn hetri tok á minni göðu konu.
Skal hún ekki verða hissa yfir þessum fréttum'.
Þegar hann var komiun á stefuustaðinn, leit hann á
úrið sitt og sá að enn voru eftir 10 mínútur. Ilaunsett-
ist því á trédrurah til að híða hinnar ungu konu og pen-
inganna sem hanu háfði heðið hana um.
Ilún lætur sér ekki liggja á‘, sagði hann‘.
I þessurn svifum hélt hann sig heyra þrusk hak við
sig, en sá þó engan; hann sat því kyr og horfði heim að
Brentwood, hlístraði italsk sönglag.
Lagið var vart á enda þegar liann hejwði kallað áhak
við sig 1 bitrum hatursróm:
’Deyðu þrælmenni!‘
í sömu andráuni fann hann að hníf var stungið ’
bakið á sér, en lagið kom í herðarblaðið og særði hann
látið eitt.
Áður en þeim sem vildi myrða hann, var mögulegt
að veita honum annað lag, hafði hann suúið sér við og
gripið um hendina sem á morðvopninu hélt.
’Já, já, vina mín‘, sagði liann, fremur óblítt. ‘Þér
skal verða þettað dýrt gaman; taktu eftir orðum mínum.
Þú ertdjörf og slæg, það játa ég, en ekki svo að þú yfir-