Svava - 01.09.1898, Blaðsíða 5

—101
leg, er tala skal svo hátt, að lieyra megí homamia ámillf
í stórhýsi.
II.
Likamlega er geðshræring vaualega skilyrði fyriv
hljóðinu (veininu, öskrinu). Hún, geðshræringin, kemur
ekki að eins í ljós, héldur eykst við það að hljóða. Þá
er harn lcikur sér, eykur háreysti þess, —sem er bara
innibyrgð kæti og fjör, 'er brýst út— á skemtanina. Þanu-
ig geta ,,húrra“-hrópin á samkomum, lnóp veiðimanna,
heróp villimanna, eggjunar-óp lierflokks, er áhlaup gerir,
o. s. frv., liaft áhrif & skapsmunina og komið mönnum í
það ástand, er gengur æði næst. rrf sömu orsök getur
grát-kjökur, og einkum angistar-óp í lífsháska liaft
léttandi, svalandi áhrif. Sjálft bljóðið hefir lík áhrif,
bar eð það snertir og æsir heyrnartaugarnar- Alkunnur
skouulæknir hefir þann sið, að láta þeyta lúður og hevja
trumbu meðau bann or að draga úb tennur sjúkliuga
sinna. Eftir áliti íTwjMhvjs Jachson’s er það, líffæra-
fræðilega skoðað, róttmætt, að bölva, þótt siðfræðin eðli-
lega sé á annarí skoðan. Eftir að menn hafa gefið skaps-
munum sínum lausan tauminn, eru menn oft stiltari á
eftir og jafnvel hraustari. Þetta kemur oft í Ijós bjá
börnum, og óg hef euiuig tekið. eftir því hjá fullorðnu
fólkL