Svava - 01.09.1898, Blaðsíða 3

—99—
J)á er Lún oft alt annað en þægileg, einkum hín«
Tiðkvæma taugakerfi mentaðra manna. ITjá þeim er
þessi eðlisþörf smátt og sruátt alveg niðurbæld, en livert
það Irefir verið til nokkurs hagnaðar fyrir einstakliugiun,
er mjög vafasamt.
Látum oss athuga nokkru nánar hina margháttuðu
3tarfeemi, sem minst hefir vorið á hér að framan.
I.
Hugsanirnar fá miklu fjöríegrf blæ, séu þær hltnar
f ljós í ræðn, riti, tóuum, eða öðru formi, heldur en ef
þær eru inuibyrgðar. Hin líkamlegu áhrif hugsananna
koma glöggvar í Ijós í ræðu, en rití, þvi bæði röddin og
hreifingarnar geta dregið fram hugsana- og tilfinninga-
myndir, er alls ekki koma í ijós í riti.
Af þessuin ástæðum hefir ræða kressandi áhrif, og
þau áhrif eru að vissu levti f lilutfalli við hreifingar þær,
er ræðunni fýlgja. Fátt er jafn hressandi fyrir líkamann,
sem fjörug, fræðaudi og kætanda samræða.
Bæði und'ir tali og hlátri, sÖDg, hljóði og gráti or
innandanin sfutt, en útandanin verður, af ýmsum ástæð-
um l'ong. Líífæra-starfsemin við ræðuna (talið) er marg-
bratnari en menn alment halda. Málsfærslumenn, stjórn-
7*