Morgunblaðið - 01.11.2017, Síða 67

MINNINGAR 67
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 1. NÓVEMBER 2017
hann var að hefja störf. Hann var
þó ekki tilbúinn að veita afgerandi
svar þegar hann var spurður
hvaða nýjung hefði breytt mestu í
starfi hans. „Hver tækninýjung er
mest og best á þeirri stundu, sem
hún er tekin í notkun,“ svaraði
hann. „Svo er hún orðin sjálfsögð
og vill gleymast, þegar sú næsta
kemur.“
Þorbjörn hafði lengst af stöðu
fulltrúa ritstjóra á ritstjórninni.
Þar sá hann meðal annars um
samskipti við fólk sem átti erindi
við blaðið. Betri maður í slíkt starf
er vandfundinn. Hann var ein-
stakt prúðmenni og tók öllum er-
indum af ljúfmennsku og leysti úr
málum af alúð.
Þorbjörn hætti störfum á
Morgunblaðinu í árslok 1992. Það
var ógleymanlegt að sjá þá sam-
starfsmennina og vinina Þorbjörn
og Sverri Þórðarson ganga saman
niður tröppurnar í Morgunblaðs-
húsinu í Aðalstræti síðasta vinnu-
dag þeirra beggja. Saman höfðu
þeir unnið á blaðinu í 100 ár sam-
tals. Þeir félagarnir ásamt ótal
öðrum einstaklingum hafa gert
Morgunblaðið að besta og áreið-
anlegasta dagblaði Íslands. Eftir
að Þorbjörn hætti daglegum
störfum hélt hann þó áfram að
setja mark sitt á blaðið. Hann
gerði meðal annars hina árlegu
myndagátu blaðsins og var kom-
inn yfir nírætt þegar sú síðasta
birtist.
Við leiðarlok þakkar Morgun-
blaðið Þorbirni langa samfylgd,
dygga vináttu og vel unnin störf
og sendir fjölskyldu hans innileg-
ar samúðarkveðjur.
Karl Blöndal,
aðstoðarritstjóri.
Það er ekki ofmælt að á þeim
tíma, sem ég þekkti til á ritstjórn
Morgunblaðsins hafi allt verið á
öðrum endanum dag hvern, þótt
misjafnlega mikið gengi á frá degi
til dags.
Þar starfaði fyrirferðarmikið
fólk, sem lifði sig sterkt inn í starf
sitt, hafði skoðanir á öllu, sem var
að gerast í kringum okkur og þá
ekki sízt skoðanir á því, hvernig
fjalla ætti um mál hverju sinni.
Í öllu þessu umróti var einn
maður, sem alltaf hélt ró sinni og
ekki varð haggað.
Það var Þorbjörn Guðmunds-
son.
Hann var einhvers konar klett-
ur sem margt brotnaði á.
Og gegndi lykilhlutverki í því
að halda gangverki ritstjórnar og
framleiðslu saman.
Ritstjórn og framleiðsludeild
blaðsins var á þessum árum eins
konar samfélag, sem var eftir-
sóknarvert að vera hluti af. Þar
ríkti sterk samstaða en um leið
fóru þar fram lífleg skoðanaskipti
og eftir því sem á leið var litróf
skoðana starfsmanna orðið mjög
fjölbreytilegt eins og vera ber á
dagblaði. Einsleitni skoðana á
ekki heima á slíkum vinnustað.
Í augum okkar, sem vorum
yngri var Þorbjörn eins konar
tengiliður við Morgunblað fyrri
tíðar. Ég sá að vísu Valtý Stefáns-
son á ritstjórninni en átti þess
aldrei kost að tala við hann enda
ekki orðinn starfsmaður blaðsins
þá. Þorbjörn hóf hins vegar störf á
blaðinu árið 1942 og þekkti þess
vegna vel bæði Valtý og Jón
Kjartansson, sem var ritstjóri
með Valtý í tæpan aldarfjórðung.
Þorbjörn Guðmundsson varð
einn nánasti samstarfsmaður rit-
stjóra Morgunblaðsins áratugum
saman. Við treystum dómgreind
hans. Hann tók að sér „erfiða“
samskiptaaðila, sem voru ófáir og
hann leysti vandamál, sem upp
komu þegjandi og hljóðalaust.
Hann var ómetanlegur sam-
starfsmaður á erilsömum og svipt-
ingasömum starfsvettvangi.
Við verðum öll gömul og fylgj-
umst með okkar gamla vinnustað
úr fjarlægð og gleðjumst yfir þeim
hópi nýs og ungs fólks, sem þar er
komið til sögunnar.
Og kveðjum þennan gamla vin
okkar með virðingu.
Styrmir Gunnarsson.
Kveðja frá Blaðamannafélagi
Íslands
Fallinn er frá í hárri elli öðling-
urinn Þorbjörn Guðmundsson,
sem hefur síðustu tvo áratugina
verið með félagsnúmerið 1 í fé-
lagaskrá Blaðamannafélags Ís-
lands.
Hann var einn af þeim sem
tóku á móti mér af einstakri ljúf-
mennsku á ritstjórn Morgun-
blaðsins þegar ég byrjaði í blaða-
mennsku 18. maí árið 1982. Af
einhverri ástæðu vita blaðamenn
gjarnan upp á dag hvenær þeir
hófu sinn blaðamennskuferil og er
það eitt með öðru táknrænt fyrir
það hversu sterkt þetta starf get-
ur gripið mann, enda finnst mér
oft blaðamannsstarfið frekar vera
köllun en aðferð til þess að sjá sér
og sínum farborða.
Það er velþekkt að þeir sem
taka sér hlé frá námi og hefja störf
í blaðamennsku, snúi gjarnan ekki
aftur til náms. Þannig var það með
Þorbjörn og undirritaðan og ótrú-
lega marga aðra sem lagt hafa
blaðamennsku fyrir sig. Slíkum
heljartökum getur þetta starf
gripið mann.
Þorbjörn hóf sinn blaða-
mennskuferil á Morgunblaðinu
árið 1942, tvítugur að aldri og
vann þar óslitið í hálfa öld, lengst
af sem fulltrúi ritstjóra. Betri og
traustari starfsfélaga er vart
hægt að hugsa sér.
En það var ekki bara á ritstjórn
Morgunblaðsins sem Þorbjörn lét
til sín taka. Hann beitti sér af
krafti á vettvangi Blaðamanna-
félagsins og bar hag þess alla tíð
fyrir brjósti. Hann var formaður
félagsins um tíma og sat í stjórn
þess, auk þess sem hann sat í siða-
nefnd og í stjórn Lífeyrissjóðs
blaðamanna um langt árabil.
Öll voru þessi störf ólaunuð og
unnin meðfram erilsömu og erfiðu
starfi blaðamannsins í þágu blaða-
mannastéttarinnar. Raunar hög-
uðu örlögin því svo að sá er þetta
ritar tók sæti Þorbjörns í stjórn
Lífeyrissjóðsins þegar Þorbjörn
hætti störfum og skrifborðið sem
undirritaður situr við og hefur set-
ið við síðustu fimmtán árin er
gamla skrifborðið hans Þorbjörns
á Morgunblaðinu. Það er ekki
vandalaust að vera sporgöngu-
maður slíks manns.
Blaðamannafélagið þakkar
Þorbirni óeigingjörn störf í þágu
félagsins um áratugaskeið og vott-
ar eiginkonu og börnum hans
samúð á kveðjustund.
Hjálmar Jónsson,
formaður BÍ.
Á þessum tímapunkti minnist
ég Þorbjarnar Guðmundssonar,
blaðamanns á Morgunblaðinu,
með sérstakri hlýju. Það er vegna
þess að þau kynni tengdust byrj-
uninni að áratugalangri birtinga-
sögu minni í blaðinu; en það var
árið 1981 sem ég kom fyrst með
grein til hans.
Var strax auðfundið að þar fór
einn af ómissandi reynsluboltum
blaðsins, sem naut trausts rit-
stjórnarinnar, bæði við móttöku á
almennum blaðagreinum og
minningargreinum.
Er hann nú í huga mér sem
einn af þremur helstu blaðamönn-
um þar þess tíma, ásamt með rit-
stjórunum Matthíasi Johannessen
og Gísla Sigurðssyni; þessi roskni,
hávaxni, alúðlegi og einlægi mað-
ur!
...
Eitthvað af andrúmi blaða-
greina þess tíma kemur fram í
ljóði mínu Forsetaembættinu, (frá
2015), en þar segi ég m.a. svo:
...
Hann virðist leita í sálartetri sínu
að hinni einu sönnu miðju heimsins,
og þjóðin leitar að því sama í honum
en finnur ekki nema stundum.
Sannleikurinn er nefnilega sá
að Ísland er nú ekki nafli heimsins
þrátt fyrir arfgenga snilli útrásarvíkinga,
og hið raunverulega íslenska hjarta
er falið einhvers staðar innanum ljóðin
og fornsögurnar...
Tryggvi V. Líndal.
✝ Ólafur JóhannJónsson fædd-
ist í Reykjavík 9.
október 1928. Hann
lést á hjúkrunar-
heimilinu Skjóli 14.
október 2017.
Foreldrar hans
voru Jón Jónsson
frá Rauðasandi, f.
24.8. 1896, d. 3.1.
1969, og Vilhelm-
ína Kristjánsdóttir,
f. 22.6. 1900, d. 15.11. 1995.
Systkini hans eru öll látin, þau
voru Sigríður, f. 15.5. 1922, Guð-
mundur, f. 17.2. 1924, Ólína Jó-
hanna, f. 1926, dó á fyrsta ald-
ursári, og Hanna, f. 6.6. 1931.
Þann 19.1. 1952 giftist Ólafur
Ingibjörgu Þórðardóttur, f.
1928, þau slitu samvistir 1985.
Börn þeirra eru 1) Ingibjörg
Þóra, f. 14. október 1947, börn
hennar eru Ragnar Sigurbjörns-
son, f. 1971, giftur Ellen Báru
þeirra eru Stefnir Húni, f. 1989,
og Dagur Fróði, f. 1996. 5) Jón
Ívar, f. 19.1. 1970, í sambúð með
Ingunni Ástu Sigmundsdóttur, f.
1979, börn þeirra eru Ívar Ingi,
f. 2008, Aníta Kristín, f. 2009, og
Sylvía Kristín, f. 2011.
Ólafur ólst upp á Flateyri og
var á sumrin í Tungu í Valþjófs-
dal og var einn af síðustu smöl-
unum á Íslandi sem gengu með
mjólkandi ær á fjall. Eftir að
fjölskyldan flutti í bæinn stund-
aði hann læknanám við Háskóla
Íslands og í Þýskalandi 57-61,
eftir kandídatsár heima fór
hann í framhaldsnám í Dan-
mörku 63-68. Eftir að hefja sér-
nám í lyflækningum fékk hann
sérréttindi í geðlækningum.
Hann átti langan starfsferil á
Kleppi, var deildarlæknir á
deild 9 í mörg ár. Síðar var hann
á deild 32C á Landsspítalanum.
Hann stofnaði Dagdeildina á
Kleppi og var framarlega í að
stuðla að endurhæfingu geðfatl-
aðra. Hann beitti nýjungum í
starfi sínu eins og Gestalt og
fjölskyldumeðferð.
Útför Ólafs fer fram frá Hall-
grímskirkju í dag, 1. nóvember,
og hefst athöfnin klukkan 13.
Valgerðardóttur,
þeirra barn er Mar-
grét Rún, f. 2009.
Fyrir átti Ragnar
soninn Örn Pálma,
f. 1998. Dagbjört
Edda Barðadóttir,
f. 1976, hennar
börn eru Ragnar
Már Sigurðsson, f.
1998, Lilja Björk
Sigurðardóttir, f.
2000, Ragnhildur
Sara Sigurðardóttir, f. 2002, og
Aron Barði Sigurðsson, f. 2007.
2) Gylfi, f. 13.6. 1955, giftur
Ingibjörgu Sigrúnu Einisdóttur,
f. 1956, búsett í Bandaríkjunum,
börn þeirra eru Jóhann Ingi, f.
1980, barn hans er Dagbjartur
Ingi, f. 2004, Þorbjörn, f. 1984,
og Guðrún Björg, f. 1989. 3)
Vala, f. 8.1. 1962, búsett í
Bandaríkjunum. 4) Kristján Ív-
ar, f. 25.12. 1964, í sambúð með
Hebu Helgadóttur, f. 1961, börn
Hver er tilgangur lífsins?
Hvað vill maður upplifa við lífs-
lok?
Hefur maður gert heiminn
betri, hefur maður haft góð áhrif
á samferðafólk sitt.
Og ekki síst, verðlaunaðir þú
sjálfan þig?
Pabbi gerði sitt besta alla tíð,
getur maður beðið um meira?
Hann átti stundum erfitt og var
kannski ekki alltaf eins mikið til
staðar fyrir sína fjölskyldu eins
og hann hefði viljað.
Miklir og margir voru hans
hæfileikar en það sem stendur
upp úr fyrir mér er kærleikurinn
sem í honum bjó og hve kröft-
uglega hann var til staðar fyrir
svo ótalmarga.
Undanfarið hef ég verið að
hitta og tala við fólk um Ólaf og
allir hafa sömu sögu að segja.
Umhyggja, gjafmildi, nærgætni,
skilningur, skýr sýn, kraftur og
styrkur til lausna.
Ég gleymi aldrei þegar hann
lýsti því þegar hann fengi nýja
sjúklinga inn á deild. Þá bað
hann þá um að tala við sig þegar
þeir voru tilbúnir og hann gat
beðið dögum saman, því hann
vissi að sjúklingurinn yrði að
hafa frumkvæðið.
Eða þegar starfsmaður Borg-
arspítalans sagði mér hve und-
ursamlega gott væri að sitja og
halda í hlýja hönd hans þegar
hann var að jafna sig eftir
lungnabólgu 86 ára gamall. En
hann gat líka verið harður í horn
að taka. Fólk gat bakkað undan
hvössu augnaráðinu ef svo bar
undir.
Ást pabba á náttúrunni var
ótvíræð og þorsti hans til að
skilja heiminn sem hann bjó í og
eðli mannsins var mikill. Hann
skildi að það sem gerir heiminn
betri er að hjálpa og vera til stað-
ar fyrir fólk, sem hann og gerði.
Alltaf þegar pabbi var til stað-
ar fyrir mig var það svo gott.
Hann hafði þessa hlýju.
Hann var eins og náttúran,
hún dæmir þig ekki og er svo
nærandi.
Ég er svo þakklátur fyrir að
hafa kynnst hans innri manni
pabbi var góður maður.
Hann var ómetanlegur fyrir
mína fjölskyldu, frábær afi og
studdi okkur eins og hann gat.
Við starfslok var nóg að gera við
að fara á fjöll, eiga sumarbústað,
vera með hesta, lesa bækur,
grúska í tónlist, rækta blóm og
spila á píanó.
Ólafur gerði heiminn betri
með því að hjálpa öðrum.
Persónulega tókst honum að
byggja sig upp í gegnum lífið og
ná öllum sínum markmiðum.
Hann vildi afhenda næstu kyn-
slóð keflið með þá tilfinningu að
honum hefði tekist vel upp.
Takk fyrir að vísa veginn,
pabbi. Þér tókst það!
Þú gerðir það með þínum
hætti!
Þinn sonur
Kristjan Ívar Ólafsson.
Ólafur átti snemma hug til
mennta. Fór svo að drengurinn
sem undi sér vel í kyrrþey uppi á
tignarlegum fjöllum Vestfjarða
settist á skólabekk í Menntaskóla
Reykjavíkur. Læknanámið tók
við og ástin milli hans og Diddu
blómstraði. Vorið 1957 fluttist
Ólafur til Þýskalands í nám,
nokkru seinna kom eiginkona
hans og sonurinn Gylfi og síðust
mætti Þóra um haustið. Fyrst
um sinn bjuggu þau inni á öðrum
hjónum með sameiginlegri snyrt-
ingu. Mikil húsnæðisekla var á
þessum tíma í Þýskalandi eftir
stríð og rústir víða, enda Düssel-
dorf iðnaðarborg sem lenti illa í
sprengjuárásum bandamanna.
Svo tók við afar köld íbúð þar
sem sofið var með prjónahúfur
og við bættist kirkjuklukkna-
hringing á 15 mínútna fresti og
veggir skulfu. Jón pabbi Ólafs
var byggingameistari og hélt
hann ungu fjölskyldunni uppi því
engin voru námslánin á þessum
árum. Síðasta árið fór vel um
þau. Eftir stutta viðkomu á Ís-
landi var haldið erlendis til Dan-
merkur í frekara nám.
Í sumarfríunum sótti hann til
fjarða Noregs og naut þess að
róa árabáti á lygnum firði. Minn-
ist ég hans oft um ævina sitjandi
á steini að horfa yfir fjöll og firn-
indi og var þá sérstök ró yfir hon-
um.
1968 opnaði hann læknastofu.
Mikið er hann pabbi þinn góður
læknir, var sagt við okkur börn-
in. Hann átti stundum við þung-
lyndi að stríða og hafði því mikla
samkennd með þeim sem áttu við
geðræn vandamál að stríða.
Hann sérhæfði sig í geðlækning-
um og var deildarstjóri á deild 9
á Kleppi. Þótt fárviðri væri og
allar samgöngur erfiðar lét hann
það ekki á sig fá. Skellti sér bara
á gönguskíði og hélt ótrauður til
vinnu. Lýsing úr bókinni Englar
alheimsins eftir Einar Má kemur
til hugar þar sem því er lýst að
aðstandendur keyrðu framhjá
manni á gangi að Kleppspítala
sem sýndist með heiminn á herð-
um sér og hafi það komið sér að
óvörum að þar gekk ekki vist-
maður heldur sjálfur læknirinn.
Á áttunda áratugnum komu heim
til Ólafs erlendir brauðryðjendur
frá á sviði geðlækninga og fjöl-
skyldumeðferða. Skilningur al-
mennings á geðrænum vanda-
málum jókst til muna á þessum
árum og stóð Ólafur með sínum
vistmönnum sem vinur jafnt sem
geðlæknir og var aldrei fyrir að
upphefja sig heldur var áhugi
hans á mannseðlinu svo að hann
vildi gera það sem hann gat til að
hjálpa þeim sem á þurftu að
halda svo að líf þeirra og andleg
vellíðan yrði sem best. Þetta átti
við um fjölskylduna líka.
Ólafur tók upp hlaup á miðjum
aldri og hljóp um götur borgar-
innar orðinn meira en áttatíu ára
gamall. Hann hljóp hálft Reykja-
víkurmaraþon á hverju ári og var
orðinn elstur allra keppenda þeg-
ar hann hætti. Hann var næmur
á tilfinningar fólks og kunni að
meta allt sem fagurt var, lista-
verk, tónlist og náttúrufegurð.
Hann fór mikið á fjöll og sagði
hvergi fegurra en á Íslandi. Ólaf-
ur var mikill tónlistarunnandi.
Hann lærði á píanó og þótti mikið
efni, en hann kaus að einbeita sér
að læknanáminu. Hann átti alltaf
píanó og spilaði Chopin af mikilli
list. Þótt blindur væri í lokin spil-
aði hann á píanóið sitt þar til yfir
lauk.
Ingibjörg Þóra Ólafsdóttir,
Gylfi Ólafsson, Vala Óla,
Jón Ívar Ólafsson.
Afi hafði mikil áhrif á líf mitt.
Frá því að ég man eftir mér og
allt til unglingsaldurs gisti ég hjá
afa nær allar helgar. Þó að við
höfum tekið upp á ýmsu eins og
að kíkja á bókasafnið í Þingholts-
stræti, renna okkur á þotum og
taka göngutúra um miðbæinn, þá
langar mig að fara í gegnum
hefðbundinn dag með afa. Á
laugardegi fóru foreldar mínir
með mig til afa og snemma við
komu fór ég að biðja um dót,
enda var búin að myndast hefð
fyrir því og var afi ætíð bóngóð-
ur, jafnvel um of.
Við löbbuðum út í garð þar
sem hann geymdi gamla hjólið
sitt og hann setti mig á böggla-
berann. Ég hélt þéttingsfast í afa
meðan við brunuðum yfir holótt-
ar götur miðbæjarins á hjóli með
engum dempurum. Við stoppuð-
um í leikfangaverslun við Lauga-
veginn og hann sagði mér hve
mikið ég mætti kaupa mér fyrir.
Eins og lítill strákur í leikfanga-
búð hljóp ég um allt og velti því
fyrir mér hvort hluturinn sem
mig langaði í væri innan þeirra
marka. Út úr búðinni fór ég
skælbrosandi meðan hann hjól-
aði með mig á næsta leikvöll, þar
sem ég fékk að hoppa og skoppa
um. Hann var duglegur að taka
þátt en hafði þó ekki orkuna í að
atast í mér allan tímann. Þegar
kom að kvöldmat og við heim-
komu hljóp ég í hringi í kringum
húsið og hoppaði yfir blómabeð-
in, við mismikla kátínu nágrann-
anna.
Afi var ekki mikill kokkur en
hann átti nokkra góða rétti sem
ég borðaði með bestu lyst eftir
daginn. Eftir matinn spjölluðum
við saman við litla eldhúsborðið
hans um stór málefni og víkkaði
hann ætíð huga minn, enda talaði
hann við mig eins ég væri fullorð-
inn.
Síðan fór hann og spilaði á pí-
anóið sitt meðan ég fór inn í her-
bergi og fór að lesa Sögu mann-
kyns eða Tinna. Eftir píanóleik
lagðist hann upp í rúm og og
hlustaði á klassíska tónlist sem
ómaði um íbúðina. Á meðan hátt-
aði ég mig í sófanum og gladdist
mikið þegar ég sá rauða RÚV-
merkið í sjónvarpinu því þá vissi
ég að það væri góð mynd í vænd-
um.
Afi kenndi mér mikið og leit ég
ávallt upp til hans, en það sem
situr hvað mest eftir er mikil-
vægi þekkingar og fræði-
mennsku. Ég hugsa ávallt til afa
þegar ég les góða fræðibók og
þegar ég hlusta á klassíska tón-
list. Ein af bestu minningum
mínum er þegar ég var liggjandi
uppi í rúmi með afa hlustandi á
Chopin talandi um heimspeki og
sagnfræði.
Stefnir Húni Kristjánsson.
Margar gamlar og góðar
minningar streyma fram þegar
Ólafur Jóhann kveður þetta líf.
Og líka koma upp lífsspekibrot
eins og allt hefur sinn tíma, vinir
berast burt með tímans straumi.
Svo margoft hefur mynd hans
leitað á hugann í rás áratuganna
síðan við unnum saman á Klepps-
spítalanum upp úr 1970. Leiðir
skildi þegar ég hvarf til starfa
annars staðar um 1990, og við
hittumst síðan í mýflugumynd á
förnum vegi, á ráðstefnum eða
fyrirlestrum eða bara þegar ég
átti leið um Landspítalann og
hann kom hjólandi eftir Eiríks-
götunni og vinkaði svo fallega.
Ég hélt það kæmi tækifæri síðar
til að spjalla saman.
Minnisstæðar eru margar
setningar Ólafs og athugasemdir,
sem hreyfðu við manni og vöktu
til frekari ígrundunar. Hann var
næmur fyrir öllu mannlegu, sér-
stök og hlý augun svo full af sam-
hygð og mannskilningi. Það kom
skuggi í þessu augu þegar um
óréttlæti eða óþarfa ósanngirni
var að ræða, ekki síst í málefnum
sjúklinga. Þegar nýjar hugmynd-
ir vöknuðu kviknaði von, og þá
kom blik í augun. Hann var
snortinn af tilfinningum, reynslu
og líðan annars fólks, og gat ver-
ið stutt í að hann kæmist við, og
aldrei lá hann á liði sínu. Það var
bæði sköpunarkraftur og gleði í
starfinu á þessu blómaskeiði
Kleppsspítalans – ekki síst í
teyminu með Ólafi Jóhanni.
Það var lán að kynnast þessum
djúphugsandi, skarpa geðlækni
og fá að læra af honum, hrífast
með í samvinnu undir hans leið-
sögn að lausnum í strembnu
starfi með geðsjúkum og fjöl-
skyldum þeirra. Ólafur Jóhann
var áhugasamur um fjölskyldu-
nálgun og lýðræðislega vinnu
með fólki. Hann sóttist líka eftir
þverfaglegu samstarfi m.a. með
starfsgreinum eins og félagsráð-
gjöfum þar sem var góður sam-
hljómur. Hann fylgdist með nýj-
um straumum, aðferðum og
nálgun í meðferðarfræðum, var
gagnrýninn á stofnunarvæðingu
og oft með eitthvað nýtt á tak-
teinum. Þeim áherslum miðlaði
hann í spennandi samræðum sem
ég á m.a. að þakka að ég fór sjálf í
klínískt framhaldsnám í hjóna-
og fjölskyldumeðferð.
Tími var hugtak sem Ólafur
hafði sérstakt viðhorf til. Tíminn,
eða tímaleysið sem ber svo oft á
góma í dag, var honum aldrei
hindrun – og ekki heldur aðrar
tilbúnar átyllur. Það var aldrei
rútína eða doði í samstarfinu með
Ólafi Jóhanni, en fyrir kom að
þeir sem höfðu annað viðhorf til
tímans en hann gætu orðið óþol-
inmóðir!
Að leiðarlokum vil ég votta
minningu Ólafs Jóhanns Jóns-
sonar virðingu mína og þakka
fyrir dýrmæta samfylgd um
tveggja áratuga skeið. Fjöl-
skyldu hans sendi ég samúðar-
kveðjur.
Sigrún Júlíusdóttir.
Ólafur Jóhann
Jónsson