Morgunblaðið - 07.02.2022, Page 16

16 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 7. FEBRÚAR 2022
✝
Sigríður Niku-
lásdóttir fædd-
ist 9. júní 1939 í
Hafnarfirði. Hún
lést 29. janúar 2022
á hjúkrunarheim-
ilinu Mörk.
Foreldrar henn-
ar voru hjónin
Nikulás Jónsson,
húsasmiður, f. 1903,
d. 1973, og Guð-
ríður Bjarnadóttir,
hárgreiðslukona, f. 1908, d. 1998.
Bróðir Sigríðar er Bjarni Jón, f.
1946. Eiginkona hans er Pálína
Guðný Pétursdóttir, f. 1943.
Sigríður giftist Kjartani Páli
Kjartanssyni 2. febrúar 1963.
Foreldrar Kjartans voru Jónína
S. Jónsdóttir, f. 1905, d. 1999, og
Kjartan Rósinkranz Guðmunds-
son, f. 1894, d. 1964. Dætur
Kjartans og Sigríðar eru: 1)
arfjarðar og síðan í Gagnfræða-
skóla Austurbæjar. Eftir
gagnfræðaskólann fór hún til
London í ritaraskóla. Að námi
loknu dvaldi hún um hríð sem au-
pair í London.
Eftir heimkomuna frá London
hóf hún störf hjá Véladeild SÍS.
Hún dvaldi á þeirra vegum í
nokkra mánuði í Þýskalandi og
lagði m.a. stund á þýskunám.
Sigríður og Kjartan hófu bú-
skap í Hafnarfirði og árið 1969
flutti fjölskyldan til Bretlands
eftir að Kjartan tók við starfi þar
á vegum Sambandsins. Fjöl-
skyldan bjó þar í átta ár.
Snemma árs 1983 hóf Sigríður
störf sem bókavörður á Borgar-
bókasafninu í Sólheimum og síð-
ar sama ár í Gerðubergi þegar
það var stofnað. Hún vann þar til
lok árs 2008.
Sigríður flutti á Hjúkrunar-
heimilið Mörk árið 2019.
Útför Sigríðar fer fram frá
Hafnarfjarðarkirkju í dag, 7.
febrúar 2022, kl. 15. Hlekkir á
streymi:
https://promynd.is/sigridur
https://www.mbl.is/andlat
Gerður Harpa, f. 14.
júlí 1963, gift Gunn-
ari Sigurðssyni, f.
1962, dætur þeirra
eru Helena Jaya, f.
1999 og Sigrún
Kumkum, f. 2003. 2)
Auður Freyja, f. 16.
maí 1966, gift Bene-
dikt Árnasyni, f.
1966, börn þeirra
eru Laufey, f. 1993,
sambýlismaður
Gustavo De Souza Pereira, f.
1993, Sóley, f. 1995, unnusti
Kristófer Ásgeirsson, f. 1995, og
Árni, f. 2008. 3) Sólveig Guð-
finna, f. 22. febrúar 1973, gift
Arnari Má Hrafnkelssyni, f.
1974, börn þeirra eru Atli Niku-
lás, f. 2004, Freyja Katrín, f. 2006
og Kjartan Páll, f. 2009.
Sigríður ólst upp í Hafn-
arfirði, gekk í Barnaskóla Hafn-
Ekki er sjálfgefið að eiga góða,
trausta og umhyggjusama for-
eldra sem búa börnum sínum
öruggt skjól en þeirrar gæfu nut-
um við systur svo sannarlega.
Mamma og pabbi hafa alltaf verið
til staðar fyrir okkur og stutt
okkur í einu og öllu.
Mamma var flink við allt sem
hún tók sér fyrir hendur og sér-
staklega var hún flink að sauma.
Þegar dætur okkar skoða myndir
frá uppvaxtarárum okkar hafa
þær á orði að „outfittin“ sem við
systur og mamma klæddumst
séu „geggjuð“ enda munum við
eftir árunum okkar í Bretlandi
þegar vinkonur mömmu þar áttu
ekki til orð yfir því sem hún töfr-
aði fram með saumavélinni. Svo
þegar við vorum orðnar nógu
gamlar var hún þolinmóður
kennari okkar í þessum efnum,
þótt við næðum engan veginn
hennar færni.
Mamma var líka skemmtileg
og hafði einstaka frásagnargáfu.
Oft sátum við í eldhúsinu hjá
henni og hlustuðum spenntar á
framvindu sögunnar hvort held-
ur hún var frá daglegu lífi eða úr
skáldverki sem mamma var að
lesa. Þegar mamma fór að vinna
sem bókavörður hjá Borgarbóka-
safni Reykjavíkur var lesefnið
orðið svo mikið að nauðsynlegt
var að gefa sér góðan tíma í
spjallið.
Annað sem mamma hafði og
var virkilega til eftirbreytni voru
skipulagshæfileikar og fyrir-
hyggjusemi. Aldrei geymdi
mamma neitt fram á síðustu
stundu. Fyrir öllu var hugsað
með góðum fyrirvara. Jólafötin
þegar við vorum litlar voru t.d.
tilbúin í október. Ferðalög til út-
landa þegar við systur fórum sem
au pair eða í skóla voru ávallt vel
undirbúin, þökk sé mömmu.
Aldrei gleymdist neitt heima.
Mamma var fyrri til en margir
af hennar kynslóð að tileinka sér
nýja tækni eins og tölvupóstinn. Í
tæp 20 ár hélt hún einstöku sam-
bandi við þá yngstu okkar sem
býr erlendis með nánast dagleg-
um tölvupóstum. Eins var það
þegar miðjusystirin og hennar
fjölskylda bjuggu í útlöndum um
árabil. Þessir tölvupóstar hafa
gefið okkur dýrmætar dagbókar-
færslur um líf fjölskyldunnar
allrar því mamma var miðstöð
frétta af okkur þremur systrum
og fjölskyldum hvar sem við vor-
um.
Mamma var einstök og við
systur og fjölskyldur fengum að
kveðja hana á fallegum vetrar-
degi. Síðustu ár voru þó ekki
þrautalaus því parkinsonsjúk-
dómurinn fer illa með fólk.
Síðustu æviárin dvaldi
mamma á hjúkrunarheimilinu
Mörk, þar sem hún naut ein-
stakrar umönnunar frábærs
starfsfólks og erum við systur
þeim öllum afskaplega þakklátar.
Megi góður Guð taka vel á
móti elsku mömmu okkar og
þökkum við af öllu hjarta fyrir að
hafa átt hana fyrir móður.
Gerður, Auður og Sólveig.
Ég kynntist Sigríði þegar ég
fór að venja komur mínar í
Drekavoginn fyrir um þremur og
hálfum áratug til að hitta Auði,
dóttur þeirra Kjartans. Fyrsta
skiptið sem ég hitti Sigríði er mér
minnisstætt, taugarnar spenntar
að hitta konuna sem vonandi yrði
tengdamóðir mín. Hún lét mér
strax líða eins og ég væri einn af
fjölskyldunni og ætti þar helst að
vera um ókomna tíð.
Sigríði var margt til lista lagt.
Hún var skipulögð, öguð, útsjón-
arsöm, sérlega leikin í höndun-
um, þekkt fyrir saumaskap og
féll aldrei verk úr hendi. Þá hafði
hún afar skemmtilega frásagnar-
gáfu og kom með hnyttin tilsvör
þegar sá gállinn var á henni. Hún
var víðlesin og hafði yndi af vinnu
sinni á bókasafninu. Hún hélt fal-
lega utan um yndislega fjöl-
skyldu í áratugi, bæði í Bretlandi
og á Íslandi.
Við Auður bjuggum í kjallar-
anum í Drekavoginum á fyrstu
búskaparárunum og alltaf stóðu
dyr Sigríðar og Kjartans opnar.
Dætur okkar urðu strax mjög
hændar að ömmu sinni og afa.
Heimsóknir voru einnig tíðar eft-
ir að við fluttum úr Drekavogin-
um. Samverustundirnar voru
margar í samheldinni fjölskyldu.
Laugardagslambið og miðviku-
dagsfiskurinn voru á sínum stað
og alltaf var boðið upp á ís með
súkkulaðirúsinum. Ég minnist
skemmtilegra utanlandsferða
með tengdaforeldrum mínum og
Sigríður sótti okkur oft heim
þegar við bjuggum í Toronto og
Helsinki.
Eftir að aldurinn færðist yfir
breyttust hlutverkin og við gát-
um endurgoldið Sigríði gjafmildi
hennar og stuðning. Dætur henn-
ar aðstoðuðu hana síðan af mikilli
væntumþykju í veikindunum síð-
ustu árin þar til yfir lauk.
Það er erfitt að sjá á eftir Sig-
ríði tengdamóður. Ég á henni
mikið að þakka.
Benedikt Árnason.
Þótt liðin séu meira en 30 ár
síðan ég hitti Sigríði tengdamóð-
ur mína í fyrsta sinn man ég vel
hvað ég kveið þeirri stundu. Ég
var nokkuð sannfærður um að
henni væri alls ekki sama hver
væri að gera hosur sínar grænar
fyrir elstu dótturinni og hafði
talsverðar áhyggjur af því að
standast ekki væntingar.
Áhyggjur mínar reyndust óþarf-
ar því Sigríður tók mér afar vel.
Ég fann strax hvað hún hafði
góða og hlýja nærveru og hafði
gott lag á að halda uppi samræð-
um við taugaóstyrkan gestinn.
Raunin varð svo sú að tengda-
mamma var búin að samþykkja
mig sem tengdason talsvert áður
en dóttir hennar samþykkti mig
sem eiginmann. Ég verð henni
auðvitað ævinlega þakklátur fyr-
ir það og ekki síður fyrir ánægju-
lega samfylgd alla tíð síðan.
Á kveðjustund er ljúft að geta
rifjað upp ótal samverustundir
með sérlega samhentum tengda-
foreldrum sem nutu þess að hafa
fólkið sitt í kringum sig, hvort
heldur var á hlýlegu heimili
þeirra í Drekavoginum eða á
heimilum dætranna. Þá eru
minningar um yndisleg ferðalög
erlendis dýrmætar, en Sigríður
og Kjartan tengdapabbi nutu
þess að vera með dætrum sínum
og fjölskyldum þeirra á ferðalög-
um. Hlýrri lönd voru Sigríði sér-
staklega að skapi og sömuleiðis
kunni hún vel við sig í Bretlandi
frá árum fjölskyldunnar þar.
Tengdamamma var einstak-
lega þolinmóð, hæglát og greið-
vikin. Hún var einnig skemmtileg
og góður sögumaður, sem barna-
börnin geta sannarlega vitnað
um. Þá hafði hún góðan húmor og
gat verið afar glettin þegar svo
bar undir.
Það hefur líka verið ánægju-
legt hvað tengdaforeldrar mínir
náðu fljótt góðu sambandi við
foreldra mína og var vinskapur
þeirra mikill. Þau eru mörg laug-
ardagskvöldin sem við buðum
þeim fjórum til okkar í mat og
reyndust það ávallt ánægjulegar
stundir.
Það er mikil gæfa að geta
minnst tengdamóður minnar
með innilegu þakklæti fyrir öll
árin þar sem aldrei bar skugga á.
Megi góður Guð blessa minningu
Sigríðar Nikulásdóttur.
Gunnar Sigurðsson.
Takk fyrir öll góðu árin sem þú
gafst okkur. Húsið ykkar afa hef-
ur alltaf verið uppáhaldsstaður-
inn okkar á Íslandi. Við eigum
svo margar góðar minningar það-
an, eins og að fá gott að borða,
spila spil og vera saman með öll-
um úr fjölskyldunni. Okkar lang-
ar til að kveðja þig, elsku amma
okkar, með einni bæn sem þú
kenndir okkur þegar þú heim-
sóttir okkur til Kaliforníu.
Leiddu mína litlu hendi,
ljúfi Jesús, þér ég sendi
bæn frá mínu brjósti sjáðu,
blíði Jesús, að mér gáðu.
(Ásmundur Eiríksson)
Biðjum Guð að geyma þig.
Nikulás, Freyja og Kjartan.
„Elsku litlu kerlingarnar
hennar ömmu sinnar,“ segir
amma þegar hún sér okkur. Til-
hugsunin um að heyra þessi orð
vekja hlýju í hjarta okkar. Það
var alltaf gott að vera með ömmu.
Knúsin frá henni voru yndisleg
en hún sagði líka svo skemmti-
lega frá. Þegar við urðum eldri
fórum við að geta spjallað við
ömmu um hvað sem er. Á leiðinni
heim úr bókasafninu með ömmu
voru með notalegustu stundum
vikunnar þar sem við sátum sam-
an í bílnum og spjölluðum um allt
og ekkert.
Við tengjum ömmu mikið við
bókasafnið. Hún kynnti okkur
margar frábærar bækur og bóka-
seríur. Þökk sé ömmu höfum við
kynnst mörgum af okkar uppá-
haldsbókum. Við fengum alltaf
bækur frá henni og afa í jólagjöf
og þær voru alltaf valdar af mik-
illri kostgæfni af ömmu. Amma
keypti handa okkur áskrift af
tímaritinu Galdrastelpur, sem við
höfuðum ofboðslega gaman af.
Við vorum tvær systurnar sem
lásu sama blaðið. Það fylgdi
venjulega glaðningur með
blaðinu sem gat verið erfitt að
deila. Amma kom oft til bjargar
og kom með glaðninginn úr
blaðinu sem bókasafnið hafði
fengið svo við þyrftum ekki að
ákveða hvor okkar fengi að eiga
lyklakippuna sem fylgdi blaðinu
eða varasalvann.
Amma var mjög hugmyndarík.
Við vorum ekki bara að lesa bæk-
ur með henni. Hún fann upp á
ótal skemmtilegum hlutum til að
gera. Ein jólin kenndi hún okkur
að föndra jólakúlur. Annað skipti
leyfði hún okkur að skreyta okk-
ar eigin koddaver til að nota þeg-
ar við gistum hjá henni. Heima
hjá ömmu og afa áttum við líka
okkar eigin teppi og inniskó til að
nota þegar við vorum í heimsókn.
Í garðinum voru rólur og ram-
belta sem við fengum að leika
okkur í á meðan amma sat á pall-
inum. Stundum var amma búin
að sækja tóm tvinnakefli og sápu-
kúluvökva handa okkur því bestu
sápukúlurnar eru gerðar á pall-
inum með tvinnakeflum.
Síðan fæddist Árni og þrátt
fyrir að hann muni ekki eftir
ömmu í bókasafninu eða skreyta
jólakúlur á hann margar góðar
minningar af ömmu. Hann kom
alltaf með okkur í heimsókn til
ömmu í fisk á miðvikudögum. Á
meðan verið var að elda fiskinn
spilaði hann fótbolta á ganginum
með mjúka innifótboltanum sem
amma átti til að litlir fótbolta-
áhugamenn gætu fengið að æfa
sig. Eftir fiskinn fengum við allt-
af ís með súkkulaðirúsínum í eft-
irrétt, þrátt fyrir að það væri
virkur dagur. Því maður fær allt-
af ís og súkkulaðirúsínur hjá
ömmu og afa.
Takk fyrir allt elsku amma okk-
ar. Minningarnar okkar saman
munu lifa áfram í hjörtum okkar.
Laufey, Sóley og Árni.
Það er sárt að þurfa að kveðja
elsku ömmu. Við höfum átt góðar
stundir saman sem við erum æv-
inlega þakklátar fyrir. Í minning-
unni var amma alltaf mjög lagleg
og virðuleg, svolítið alvarleg en
þó aldrei langt í brosið. Hún var
mjög mikil amma, ef svo má
segja, hún var svo hlý og góð.
Amma var alla tíð mjög hjálp-
leg, við gleymum ekki skiptunum
þegar hún var mætt snemma um
helgar að aðstoða mömmu við að
gera heimagerð skinkuhorn og
við spjölluðum þá oft við ömmu.
Þegar við æfðum dans saumaði
mamma kjólana okkar, oft með
aðstoð ömmu. Þær voru stundum
í eldhúsinu að sauma langt fram á
kvöld en amma var nú enginn ný-
græðingur í fatasaumi.
Svo má ekki gleyma mjög eft-
irminnilegri „hefð“ sem skapað-
ist í matarboðum eða á gisti-
kvöldum hjá ömmu og afa. Eftir
kvöldmatinn hlupum við yfir her-
bergisganginn inn í þvottahús í
leit að „afanammi“ sem var
geymt í hvítum skáp bak við
hurðina. Þar voru pokar af „af-
arúsínum“, þristum og kúlusúkki
sem við barnabörnin getum öll
sammælst um að hafi verið full-
komin leið til að ljúka deginum.
Við systur gistum stundum hjá
ömmu og afa, þá var mikið spjall-
að, horft á Mr. Bean og við skoð-
uðum allar spennandi bækurnar
á neðri hæðinni. Amma setti oft
Cocoa Puffs í sitt hvorn sól-
blómabollann handa okkur sem
við gæddum okkur á, á bíó-
myndakvöldum. Stundum vildum
við meira og þá sóttum við tröppu
inn í eldhús og fórum í efsta skáp-
inn þar sem morgunkornið var
geymt. Amma vissi ekki af þessu
og við munum ekki eftir að hafa
nokkurn tímann verið gómaðar.
Okkur fannst alltaf mikið æv-
intýri að gista á neðri hæðinni í
sjónvarpssófanum. Á kvöldin
horfðum við saman á Mr. Bean og
við horfðum líka ansi oft með
ömmu á bíómyndina Línu Lang-
sokk, amma kunni örugglega
söguþráð myndarinnar utan að.
Ein uppáhaldsbíómynd okkar
systra var leikin útgáfa af Ösku-
busku þar sem aðalleikkonurnar
voru dökkar á hörund. Þessi
mynd á sérstakan stað í hjarta
okkar því við erum líka dökkar á
hörund. Amma vissi hvað það
skipti okkur miklu máli að geta
speglað okkur í barnaefni, hún
keypti myndina sérstaklega fyrir
okkur sem okkur þykir ómetan-
legt!
Árlegi jólagjafaleiðangurinn
er auðvitað ógleymanlegur. Þá
fórum við með ömmu að versla
jólagjafir. Við þræddum hverja
búðina á fætur annarri og amma
var alltaf með frumlegustu hug-
myndirnar að gjöfum. Eftir það
var ferðinni heitið á uppáhalds-
kaffihúsið okkar, amma lagði þá
til að við skyldum fá okkur eitt-
hvað hollt fyrst og svo eitthvað
sætt í eftirrétt. Við systur fylgj-
um enn þessum ráðleggingum
ömmu þegar við förum á kaffi-
hús. Svona dag áttum við árlega í
nokkur ár, það var alltaf mjög
gaman á þessum degi, eintóm
gleði og mikið hlegið.
Við höfum verið sérstaklega
lánsamar að eiga ömmu að, við
kveðjum hana með söknuði og
þakklæti fyrir árin sem við áttum
með henni. Guð blessi minningu
hennar.
Helena Jaya Gunnarsdóttir
og Sigrún Kumkum
Gunnarsdóttir.
Kæra frænka.
Eins mikið og ég veit að þér
líður vel hinum megin við sjón-
deildarhringinn í góðum fé-
lagsskap er hreinlega bara mjög
erfitt að setjast niður og skrifa
kveðjuorðin til þín. Þú stóðst þig
eins og vélmenni þegar þú
greindist síðastliðið sumar, en
allan tímann barðist þú í gegnum
lyfjagjafirnar á þessum stutta,
snarpa og erfiða tíma á meðan þú
barðist við þennan vágest. Misst-
ir aldrei trúna á að þú ynnir þessa
baráttu, enda áttir þú nóg eftir af
lífinu. Það voru nú ekki nema
fjórir dagar frá því þú féllst frá
og þar til þú yrðir 66 ára. Alveg
sama hvaða mótlæti þú fékkst
upp í hendurnar, það var bara
leyst vegna þess að það var ekk-
ert annað en að klára verkefni
lífsins með góðum farsælum endi.
Þegar þessi orð eru skrifuð þá
skautar heilinn yfir farinn veg og
minningarnar sem birtast eru
bæði góðar, slæmar og tala nú
ekki um erfiðar og tárin bara
birtast alveg að óþörfu og það
mikið að ég sé ekki hvað ég er að
pikka inn. Það eru nú margar
góðar minningar sem maður get-
ur yljað sér við til þess að minn-
ast þín. Þá kemur helst upp hlát-
urinn og talið. Einn af þínum
mörgum helstu kostum, þegar
upp er staðið, var að vera sam-
kvæm sjálfri þér og vera nokkurn
veginn alveg sama um hvað öðr-
um fannst um þig. Það er ekkert
annað hægt að segja um þig og
Kristján en að maður væri alltaf
velkominn inn á heimilið ykkar,
alveg sama í hvernig ástandi það
var, og þá meina ég allt í drasli
(sem hefur nú bara aldrei verið),
drasl sem þér fannst nú bara af
því að þú kannski hafðir ekki
þurrkað af í 2-4 daga vegna þess
að þú bara nenntir því ekki þegar
þú komst heim úr vinnunni, en
alltaf var maður velkominn sama
hvað, þá var einnig alltaf passað
upp á það skorti ekkert inn á
heimilið þegar maður mætti. Það
kom reyndar ekki oft fyrir að þú
værir að afsaka þig að það væri
ekkert til handa manni, en það
var bara allt í lagi. En í minn-
ingum sem ég á um þig, þá varstu
alltaf hress, kát og áttir auðvelt
með að afsaka það sem þú sagðir
ef þér fannst þú hafa gengið of
langt, en enn þá auðveldara að
hlæja eftir á. Einnig varstu þinn
helsti stuðningsmaður ef einhver
gerði grín að þér og hlóst alltaf
hæst að því. En já, ég gæti haldið
áfram að skrifa og í rauninni end-
að á að skrifa heila bók um þig.
En erfitt var að geta ekki hringt í
þig 24. janúar til þess eins að
óska þér til hamingju með afmæl-
ið og spyrja svo hvernig dagurinn
væri búinn að vera og þess hátt-
ar, svona stuttu eftir andlátið. En
í rauninni rann upp fyrir mér að
þú færir farin og kæmir ekkert
aftur. Hins vegar veit ég að það
var vel tekið á móti þér og eitt-
hvað segir mér að þessi dagur
hafi verið í samræmi við þinn
anda með glas af klökum, vatni
og rauðum drykk í, hlátur, söng-
ur og spjall.
Elsku afi, Kristján, Jórunn,
Hilda, Baldur og Finnur, ég votta
ykkar dýpstu samúð mína, einnig
fjölskyldum ykkar, systkinum og
fjölskyldum þeirra.
Kveðja, þín frænka,
Salvör Sigríður Jónsdóttir
(Sallý).
Sigríður
Nikulásdóttir
HINSTA KVEÐJA
Heil og sönn, hlý og góð,
hreinskilin í sinni.
Myndarleg, um margt var fróð,
mat ég okkar kynni.
Hófsöm fer í himinskaut,
heilagt inn í mistur.
Líkn hún fékk frá lífsins þraut,
leiðir hana Kristur.
(SGS)
Ég votta fjölskyldunni
allri samúð og bið Guð að
styrkja ykkur á komandi
tíma.
Sigríður Th.
Guðmundsdóttir.
- Fleiri minningargreinar
um Sigríði Nikulásdótt-
ur bíða birtingar og munu
birtast í blaðinu næstu daga.
Yndislega móðir okkar, tengdamóðir,
amma og langamma,
FRIÐBJÖRG ÞÓRUNN ODDSDÓTTIR,
Ársölum 3,
lést á Droplaugarstöðum fimmtudaginn 20.
janúar.
Útför fer fram frá Fríkirkjunni í Reykjavík
fimmtudaginn 10. febrúar kl. 15.
Sérstakar þakkir til starfsfólks Droplaugarstaða fyrir hlýju og
góða umönnun.
Rósa Skagfjörð Ingólfsdóttir
Sigurjón Ingi Ingólfsson Hallbjörg Jónsdóttir
Óskar Þór Hjaltason Jónína Helgadóttir
Valdimar Númi Hjaltason
Pálína Ósk Hjaltadóttir Heiðar Kristinsson