Morgunblaðið - 07.02.2022, Page 18

18 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 7. FEBRÚAR 2022
✝
Axel Arnar
Nikulásson
fæddist 2. júní 1962
á Akranesi en flutt-
ist með fjölskyldu
sinni til Keflavíkur
árið 1966 þar sem
hann ólst upp. Hann
lést á Landspít-
alanum 21. janúar
2022.
Foreldrar Axels
eru Þórarna Sess-
elja Hansdóttir og Nikulás Már
Brynjólfsson, sem lést árið 1997.
Bræður Axels eru Óskar Þór
(þeir eru tvíburar) og Brynjólfur.
Hálfsystir hans er Þóra Björk
Nikulásdóttir.
Axel kvæntist eiginkonu sinni,
Guðnýju Reynisdóttur, 17. sept-
ember 1994. Þau byrjuðu búskap
í Keflavík en fluttu sig síðan um
set til Reykjavíkur. Foreldrar
hennar eru Hjálmfríður Sig-
mundsdóttir og Reynir Jónsson,
þau eru bæði látin.
Börn Axels og Guðnýjar eru:
Fríða, f. 1995, starfskona í árit-
unar- og borgaraþjónustudeild
utanríkisráðuneytisins; Egill, f.
1998, nemi í hótelstjórnun við
César Ritz-háskólann í Sviss;
Bjargey, f. 2005, nemi í Mennta-
1976 drengjalandslið Íslands með
góðum árangri. Þá tók hann við
þjálfun meistaraflokksliðs KR ár-
in 1994-1995.
Axel kom víða við í vinnu á
sinni ævi, hann var í sveit sem
unglingur, vann í fiski, hjá Kefla-
víkurbæ, í banka, lögreglumað-
ur, sögukennari við gamla skól-
ann sinn, Fjölbrautaskóla
Suðurnesja, verslunarstjóri í
Samkaup og starfsmaður á skrif-
stofu Körfuknattleikssambands
Íslands. Í júní 1995 hóf Axel störf
á viðskiptaskrifstofu utanrík-
isráðuneytisins. Árið 1998 fluttist
hann með fjölskylduna til New
York þar sem hann starfaði sem
fulltrúi í fastanefnd Íslands við
Sameinuðu þjóðirnar. Á árunum
2005-2014 gegndi hann stöðu
staðgengils sendiherra í Peking
og London áður en hann fluttist
til Reykjavíkur. Árið 2016 tók
hann við stöðu mannauðsstjóra í
utanríkisráðuneytinu.
Axel var ólympískur fulltrúi
(Olympic Attaché) sendiráðsins í
Peking við Íþróttasamband Ís-
lands á Ólympíuleikunum 2008
og sá um samskipti við skipu-
leggjendur leikanna fyrir hönd
viðkomandi ólympíunefndar.
Hann gegndi síðan sama starfi á
Ólympíuleikunum í London 2012.
Útför Axels fer fram í Hall-
grímskirkju í dag, 7. febrúar
2022, klukkan 13. Hlekk fyrir
streymi frá útförinni má nálgast
á https://streyma.is/streymi/
https://www.mbl.is/andlat
skólanum við
Hamrahlíð.
Axel lauk stúd-
entsprófi frá Fjöl-
brautaskóla Suð-
urnesja. Haustið
1983 fór hann til
framhaldsnáms í
East Stroudsburg
University í Penn-
sylvaníu í Banda-
ríkjunum ásamt því
að spila körfubolta
með háskólaliðinu. Axel lauk BA-
gráðu í hagfræði og síðan meist-
aragráðu í stjórnmálafræði við
sama skóla árið 1988.
Körfubolti, leikur og þjálfun
var stóri hluti af lífi Axels alla tíð.
Hann lék fyrst 17 ára gamall með
meistaraflokki Keflavíkur og lék
með liðinu til ársins 1983 og svo
aftur frá 1988 til 1989. Leikirnir
fyrir Keflavík urðu alls 118. Þá
flutti hann sig yfir til KR og lék
með Vesturbæjarliðinu til ársins
1992, alls 66 deildarleiki. Árið
1991 var hann valinn íþróttamað-
ur KR. Á ferli sínum varð hann
Íslandsmeistari með tveimur fé-
lögum og einu sinni bikarmeist-
ari. Axel lék 63 A-landsleiki. Eft-
ir að Axel hætti að spila sneri
hann sér að þjálfun og þjálfaði
Ein leið til að meta stærð
manna er að skoða áhrif þeirra á
annað fólk og umhverfið. Axel
hafði mikil bein og óbein áhrif á
aðra, átti sviðið hvar sem hann
kom. Stór á alla mælikvarða og ein
af hetjunum mínum, maður vildi
hafa Axel með sér í liði og sem
lengst inni á vellinum.
Axel fæddist á Akranesi og var
ánægður með sín Skagatengsl.
Hann var alinn upp á góðu heimili,
við gestagang og frjálsræði. Þrír
hugvitssamir bræður fæddir á 15
mánaða tímabili, lífsgleði, dirfska
og fjör allsráðandi. Hann kallaði
oft heimilið sitt í Smáratúninu
Rauða kastalann. Að alast upp í
Túnunum í jafnaðarbænum Kefla-
vík á æskuárum Axels voru for-
réttindi.
Ungur byrjaði Axel að nýta sér
bókasafnið í Keflavík af kappi.
Hann varð vel lesinn og ágætur ís-
lenskumaður í ræðu og riti. Axel
var góður í handbolta, sundi og
knattspyrnu. Hann heillaðist af
körfuknattleik þegar Geir Eyjólfs-
son byrjaði með æfingar fyrir 12
ára stráka. Bágborin aðstaða, fáar
æfingar og misgóðir þjálfarar
gerðu að verkum að framfarir
hans og liðsins urðu litlar. Ekki
hjálpaði til að Axel var lágvaxinn
frá fermingu að 15-16 ára aldri.
Með miklum metnaði og elju tók
hann framförum í körfu. Axel náði
því að vera ellefti maður í 16 ára
landsliði sem tók þátt í Evrópu-
keppni. Verra var að aðeins máttu
tíu leikmenn spila og um 1/3 af lið-
inu var slakari en Axel.
Mótlætið efldi Axel og hann
varð betri. Það hjálpaði líka að
hann tók vaxtarkipp og lengdist
um 15 sm. Stuttu síðar var hann
orðinn lykilleikmaður í meistara-
flokki ÍBK, farinn að spila með
yngri landsliðum og banka á dyr
hjá A-landsliðinu. Leiðin lá síðan
til BNA í háskóla á íþróttastyrk.
Þar lenti hann á íþróttavegg en
með því að breyta leikstíl og aðlag-
ast átti hann góðan feril þar.
Heimkominn tók Axel þátt í
skrautlegu tímabili með ÍBK sem
lauk með fyrsta Íslandsmeistara-
titli liðsins eftir langa eyðimerkur-
göngu. Axel lék vel í oddaleiknum
á móti KR, á kvöldi sem keflvískir
körfuknattleiksmenn munu seint
gleyma.
Axel sagði stundum að hann
væri útskrifaður úr ML (mennta-
skóla lífsins) og væri láglaunamað-
ur (með lágar einkunnir). En það
var ekki alveg rétt. Axel gekk vel í
barnaskóla en var ekki mjög dug-
legur í gaggó og fyrstu árin í FS.
En svo sýndi hann sinn innri
námsmann og sú sýning hélt
áfram í háskólanámi.
Starfsferill Axels var fjölbreytt-
ur og honum gekk vel í vinnu. Axel
var í sveit, í fiski, bankamaður, lög-
reglumaður, verslunarstjóri,
kennari, þjálfari og fleira. Eitt
best heppnaða verkefnið sem Axel
kom að var 1976-landslið drengja.
Það ævintýri er efni í heila bók.
Síðar komst Axel í utanríkisþjón-
ustuna, sem hann hafði lengi
stefnt að.
Í byrjun ágúst 2016 veiktist Ax-
el alvarlega. Við tók erfiður tími
undir handleiðslu heilbrigðiskerf-
isins. Hann var æðrulaus í þessu
ferli og barðist. Í bók sinni Ein-
hver ár í Kína fer Axel þessum
orðum um ótímabært fráfall vinar:
„Kalt að hverfa af velli svona
snemma leiks.“ Þótt Axel sé farinn
af velli lifa áhrif hans og minningin
um hugrakkan og góðan dreng.
Stefán A.
Mótherjarnir voru sammála um
að inni á vellinum hefði hann ekki
verið lamb að leika sér við. Lík-
amlegt atgervi og einstakur skiln-
ingur á körfuíþróttinni vísuðu hon-
um oftast veginn til vinnings.
Margir sömu eiginleikarnir og
færðu honum bikara og afrekstitla
reyndust honum síðar meir hald-
góðir á lífsleiðinni. Hann var þra-
utgóður og ósérhlífinn, glaðsinna
og trúfastur sínum samverka-
mönnum. Öllum þótti gott að vera í
liði með Axel.
Mörgum árum síðar dró sjón-
arhorn Axels á tilveruna, orðfærið
sem hann notaði og myndmálið,
enn þá dám af körfuknattleiknum.
En hann gerði líka greinarmun á
leiknum og lífinu. Það var fleira
sem skipti Axel máli en að vinna.
Hann var gæfumaður í einkalífinu
og tóku samferðamennirnir eftir
því, á ferðum fyrir Ísland til fjar-
lægra heimshluta, að oft leitaði
hugur hans heim til fjölskyldunn-
ar. Hann var vinsæll meðal kollega
og átti, eftir langan og metnaðar-
fullan feril á leikvellinum, auðvelt
með að sýna öðrum auðmýkt og
lítillæti. Hann var athugull og
skyldurækinn og hlustaði vel eftir
sjónarmiðum annarra. Oft var þá
húmorinn líka skammt undan. Af
þessum og öðrum ástæðum var
Axel vel búinn undir sitt farsæla
ævistarf – betur en hann sjálfur
hefði nokkru sinni viðurkennt.
Hin síðustu ár er mér minnis-
stætt þegar ég sótti með Axel leiki
í boltanum, m.a. í Vesturbænum,
Breiðholtinu og Njarðvíkunum. Í
leiksalnum dreif að honum alls
staðar fólk til að fagna honum,
ungir sem aldnir, þ.á m. gömlu
kempurnar. Tók hann þeim öllum
glaðlegur og hlýr í fasi. Þá laum-
aðist stundum sú hugsun að mér
að svona móttökur væru einvörð-
ungu ætlaðar fræknum þjóð-
hetjum.
Ég á góðar minningar um Axel,
félaga minn í aldarfjórðung, og
kveð hann að leiðarlokum með
söknuði. Guðnýju og börnum
þeirra votta ég innilega hluttekn-
ingu.
Gunnar Pálsson.
Með fátæklegum orðum langar
mig að minnast Axels Nikulásson-
ar, sem er fallinn frá – langt fyrir
aldur fram. Kynntist honum fyrst
sem nemanda í Fjölbrautaskóla
Suðurnesja. Einn af þessum
spræku og lifandi sem betra var að
hafa með sér en á móti – rétt eins
og í körfuboltanum þar sem hann
var afreksmaður. Síðar lágu leiðir
okkar saman þegar ég réði hann
sem sögukennara í FS. Þar voru
stigin stór heillaspor fyrir marga
nemendur. Axel tókst nefnilega að
gera söguna lifandi og vekja nem-
endur sína til umhugsunar um efn-
ið. Minnisstætt er þegar hann kom
skellihlæjandi á kennarastofuna
og sagði frá því að nemendur hans
sætu enn í kennslustofu þótt
komnar væru frímínútur. Hann
hafði skipt bekknum í tvo hópa til
að nálgast sögulegt efni á ólíkum
forsendum. Hóparnir enduðu í há-
værum deilum. „Þau eru a.m.k.
farin að hugsa um þetta tímabil.“
Og svo hló hann þessum yndislega
og smitandi hlátri. Afburðakenn-
ari og hrókur alls fagnaðar á kenn-
arastofu.
Eftir að báðir voru hættir í FS
hittumst við Axel á þingi Samein-
uðu þjóðanna. Þangað kom ég í
hópi íslenskra þingmanna en Axel
tók á móti okkur sem starfsmaður
íslensku sendinefndarinnar hjá
SÞ. Og hvað maður fylltist stolti
þegar hann gekk um þessa stóru
og virðulegu byggingu. Hvar sem
við fórum kom fólk af öllum stærð-
um og gerðum með bros á vör og
faðmaði „Axel, my friend …“.
Þetta var einmitt svo dæmigert
fyrir Axel Nikulásson. Rétt eins og
í FS. Hann var vinur allra og lað-
aði að sér fólk enda skemmtilegur
með afbrigðum og hlýr. Réttlæt-
iskennd hafði hann ríka en þegar
honum mislíkaði fékk hann útrás
með sínum einstaka húmor. Mað-
ur er ríkari sem manneskja eftir
að hafa kynnst honum Axel Niku-
lássyni.
Guðnýju og fjölskyldunni allri
sem og ættingjum öllum sendi ég
mínar innilegustu samúðarkveðj-
ur.
Hjálmar Árnason.
Árið er 1995, allir ungir og
frískir í utanríkisráðuneytinu.
Grétar Már Sigurðsson, þá skrif-
stofustjóri varnarmálaskrifstofu,
biður mig að koma með sér upp á
Keflavíkurflugvöll, „beisinn“, að
keppa í körfubolta við vin hans
Stanley W. Bryant aðmírál, yfir-
mann bandaríska hersins á Ís-
landi, sem hafði skorað á Grétar að
taka einn leik, en báðir máttu hafa
einn með sér. Í þá daga var ég
tveggja pakka maður, en hvað
gerði maður ekki fyrir Grétar vin
sinn? Við höfðum körfuboltavöll-
inn fyrir okkur og svo var byrjað
að spila. Tjaran í lungunum fór að
segja til sín og sviti og mæði náði
að hægja á mér, þeir Bryant að-
míráll voru að vinna og Grétar
sagði mér að hvíla, nú?
Grétar öskrar: „Axel, inná!“ Ax-
el hver?
Svo kemur þessi brosandi risi
inn á völlinn, breiður og sterkleg-
ur, Stanley góndi, og svo byrjaði
leikurinn fyrir alvöru. Grétar
driplaði og gaf á Axel sem hoppaði
upp yfir aðmírálinn og skaut að
körfunni og hitti alltaf. Skælbros-
andi. Enginn sviti, engin mæði,
bara lífs- og leikgleði, sem Axel
smitaði út frá sér. Grétar og Axel
unnu leikinn, ég sat sveittur á hlið-
arlínunni og dáðist að þeim tveim-
ur í sigurliðinu, Axel og Grétari
Má, stórum og sterkum mönnum.
Báðir urðu mínir bestu vinir í ut-
anríkisráðuneytinu.
Bryant aðmíráll bauð í hádeg-
ismat á „beisnum“, ógleymanlegt,
og þar byrjaði ég að kynnast Axel
Nikulássyni, vinátta sem átti eftir
að endast alla þá daga sem okkur
hafa verið skammtaðir.
Leiðir okkar lágu oft saman.
Þótt einhver ár skildu á milli í út-
löndum, þá var alltaf eins og við
hefðum hist í gær. Alltaf sama
brosið, sama viðmótið, þessi sami
yndislegi Axel.
Árið 1997 erum við hjá Samein-
uðu þjóðunum í New York,
ógleymanlegur Axel. Alltaf gaman
að vinna með honum, brosandi og
jákvæður, allir dagar voru
skemmtilegir.
Axel situr við tölvuna og ég
geng um gólf, skrifum þetta og
hitt, Axel leiðréttir, eiturfljótur að
skrifa og mótmæla. Eftir tvo tíma
erum við tveir búnir að skrifa
ræðu utanríkisráðherra á Alls-
herjarþingi SÞ. Sendiherrann sit-
ur sveittur eftir að lesa drögin yfir.
Við förum út og kaupum sam-
loku og Axel beyglu á delanum og
sitjum úti í sólinni og kjöftum,
dýrðardagar.
Hann hjálpar strákum frá Ís-
landi úr körfuboltanum að fóta sig
í Bandaríkjunum, jákvæður og
bjóðandi allt sem hann getur. Svo
fór hann til Kína og naut sín þar
með fjölskyldunni. Eftir 2013 er-
um við báðir í utanríkisráðuneyt-
inu og þá var gott að hafa Axel að
tala við. Það gustaði alltaf af þess-
um stóra, síbrosandi, velviljaða
manni, sem gengur ekki lengur
um gangana í ráðuneytinu og talar
við alla, allir voru vinir hans.
Nú sit ég hérna einn, í hugan-
um, á hliðarlínunni á „beisnum“.
Liðið mitt er farið.
Axel vinur minn er nú fallinn frá
langt fyrir aldur fram og völlurinn
stendur auður.
Við Guðrún vottum Guðnýju og
börnunum okkar dýpstu samúð,
blessuð sé minning Axels.
Stefán Lárus Stefánsson
sendiherra.
Kæri Axel. Ég gleymi aldrei
fyrsta samtalinu okkar í nóvember
2011, þegar ég hringdi í sendiráðið
í London til að fræðast um starfs-
nám mitt sem átti að hefjast í jan-
úar næsta ár, hið mikla ólympíuár
2012. Þú varst svo jákvæður og
hjálpfús, þá sem endranær, og það
var einmitt eitt af því sem ein-
kenndi þinn góða karakter. Ég var
alltaf svo heillaður af því hvað þú
varst tilbúinn að rétta hjálparhönd
og lést fólki í kringum þig líða vel,
enda ávallt stutt í húmorinn. Ann-
að sem heillaði mig var hvað þú
varst mikill ævintýramaður, enda
þótt þér fyndist gaman að lesa um
ævintýri í skáldsögum, lestrar-
hesturinn sem þú varst, þá lifðir
þú þau sjálfur. Þú svafst lítið enda
of upptekinn við að lifa lífinu.
Eftir að níu mánaða starfsnámi
mínu lauk í sendiráðinu héldum
við í vináttu okkar og ég er þakk-
látur fyrir öll þau skipti sem við
hittumst yfir kaffibolla eða taí-
lenskri núðlusúpu. Í hvert sinn
sem við hittumst miðlaðir þú af
visku þinni og gafst mér góð ráð,
t.d. varðandi starf mitt hjá Há-
skóla norðurslóða, enda hafðir þú
komið víða við, hitt mann og annan
og þekki ég fáa sem eru betur
lesnir.
Þú varst ekki einungis framúr-
skarandi starfsmaður utanríkis-
þjónustunnar og fulltrúi Íslands á
erlendri grundu, þú varst einnig
kærleiksríkur fjölskyldufaðir og
eiginmaður sem settir familíuna
ávallt í fyrsta sæti. Síðast en ekki
síst varstu traustur vinur og okkar
vináttu mun ég varðveita í hjarta
mínu með þakklæti. Ég fagna lífi
þínu og kveð þig að sinni í þessum
efnisheimi og veit að við munum
hittast aftur þegar tíminn kemur.
Guðnýju, Agli, Bjargeyju og
Fríðu sendi ég mínar innilegustu
samúðarkveðjur.
Eyjólfur Eyfells.
Margir menn brjótast úr fátækt
til afreka en fáir eins og Axel. Orð
hans bergmála víða; á Þjóðþingi
alþýðunnar í Peking, sjoppu í
Reykjanesbæ, höfuðstöðvum
NATO í Brussel og íþróttahúsinu
Austurbergi.
Hann sagði mér frá því hvernig
móðir hans einstæð átti ekkert til
að bíta og brenna fyrir systkinin.
Hann var sendur niður á bryggju
til að biðja um fisk í soðið. Seinna
var hann rómaður fyrir að svara
mönnum uppi í stúku í körfubolt-
anum. Ímynda mér að hann hafi
verið með sama bros á vör, spyrj-
andi um fisk og svarandi sjálfskip-
uðum sérfræðingunum. Sama
bros sem sagði – taktu lífinu létt.
Eitt minnisstætt sem hann
sagði var að það væri einfaldast að
lifa lífinu þannig að þú þyrftir aldr-
ei að biðjast fyrirgefningar. Þó svo
að hann væri löngu hættur að
þjálfa mig í körfu hélt ég fyrst að
hann ætti við olnbogaskot en síðar
á lífsleiðinni rann upp fyrir mér að
hann var að tala um lífið sjálft og
hvernig maður kæmi fram við
aðra og sjálfan sig.
Ég varð þess heiðurs aðnjót-
andi að kynnast Axel sem körfu-
boltaþjálfara, samstarfsmanni og
vini. Hann hvatti mig áfram frá
fyrsta degi. Ekki til að vera kump-
ánlegur heldur vegna þess að hann
hafði trú á fólki. Eitt sinn tók hann
mig unglinginn til hliðar á körfu-
boltaæfingu. Ég ætti að einbeita
mér að hraða og tækni og verða
hávaxinn leikstjórnandi. Löngu
síðar kallaði hann yfir skrifstofuna
sína „mikið rosalega lekur af þér
smjörið“ þar sem ég var kominn í
betri hold hálfþrítugur. Hvatning,
kímni og gagnrýni voru alltaf og
allt í senn jákvæð orð hjá honum.
Í bikarúrslitaleik með KR gegn
sínum gömlu félögum í Keflavík
var slagorð áhorfenda: „Axel er
svikari, við vinnum bikarinn.“
Ímyndið ykkur brosið og þvílík
hvatning það var fyrir hann að
heyra. Sama bros og þegar hann
þurfti að biðja um fisk og sama
bros sem hann deildi með Guð-
nýju, börnunum og hverjum
manni sem á vegi hans varð. Það
var alltaf aðeins bjartara yfir þar
sem Axel átti leið hjá og það ljós
mun halda áfram að skína líkt og
brosið sem vann bikarinn.
Hafliði Sævarsson.
Vinur minn Axel A. Nikulásson
er fallinn í valinn eftir harða bar-
áttu við erfið veikindi.
Fyrstu kynni mín af þeim tví-
burabræðrum Axel og Óskari voru
á lóð barnaskólans í Keflavík, fjör-
miklir báðir tveir og áberandi í sín-
um árgangi. Sem krakki var Axel
góður í fótbolta en knattspyrnu-
ferill hans varð ekki langur því
ungur fékk hann mikinn áhuga á
körfubolta og lagði allan sinn
metnað í þá göfugu íþrótt. Hann
og fleiri lögðu síðan grunninn að
því að Keflavík varð eitt af stór-
veldunum í íslenskum körfubolta.
Axel var afburðaleikmaður og
uppskar ríkulega; vann allt sem í
boði var og lék 63 landsleiki fyrir
Íslands hönd.
Í Fjölbrautaskóla Suðurnesja á
árunum 1979-82 urðum við Axel
nánir vinir og hélst sú vinátta óslit-
in í þau rúmu 40 ár sem liðin eru. Í
FS unnum við saman ýmis verk-
efni sem við höfðum gaman af að
rifja upp síðar á lífsleiðinni. Þau
Bergljót Kristjánsdóttir og Matt-
hías Viðar Sæmundsson kenndu
okkur íslensku á þessum árum og
kveiktu svo um munaði mikinn
bókmenntaáhuga hjá okkur Axel
og fleirum. Við hittumst varla án
þess að rifja upp þessa tíma.
Við Axel vorum saman í nem-
endastjórn skólans sem saman-
stóð af einstökum vinahópi sem
hefur hist reglulega allt til dagsins
í dag og gert eitthvað skemmtilegt
saman. Axel hafði mikla nærveru
og verður hans sárt saknað á kom-
andi stjórnarfundum.
Þó svo Axel hafi ekki náð háum
aldri er huggun í þeirri staðreynd
að hann náði að upplifa meira en
flestir. Mestan sinn starfsaldur
vann hann hjá utanríkisráðuneyt-
inu og bjó og starfaði í mörg ár er-
lendis. Hann bjó m.a. í New York
með Guðnýju konu sinni og börn-
um þegar árásin var gerð á Tví-
buraturnana 2001. Þau hjón
bjuggu svo í Kína í fimm ár og
voru Ólympíuleikarnir í Peking
2008 Axel einkar eftirminnilegir.
Axel var vel ritfær og árið 2011
fékk hann mig til að setja upp bók
sína Einhver ár í Kína. Vorið 2013
fór ég ásamt konu og syni í
ógleymanlega ferð til Englands og
gistum við hjá Axel og Guðnýju
sem þá bjuggu í London. Við átt-
um dásamlegar samverustundir
með þeim og börnunum; fórum
vítt og breitt um borgina, skoðuð-
um sýningar og fórum á söfn.
Eftir að Axel greindist með
hinn illvíga óvin kom keppnismað-
urinn upp í honum; sagði hann að
hér væri komið verkefni sem
þyrfti að takast á við. Hann væri
staðráðinn í að leggja þennan
fjanda að velli. Engin sjálfsvor-
kunn kom til greina þrátt fyrir erf-
iðar aðgerðir og lyfjameðferðir.
Óvininn skyldi leggja að velli með
húmor, auðmýkt og æðruleysi. Ég
heimsótti hann nokkrum sinnum
þegar hann var að jafna sig eftir
baráttulotur. Hann tók á móti
manni með þéttu faðmlagi og
breiðu brosi, bauð til stofu þar sem
allt milli himins og jarðar skyldi
rætt og krufið til mergjar. Óvin-
urinn sem Axel barðist svo hetju-
lega við öll þessi ár reyndist að lok-
um vera of öflugur andstæðingur.
Ég votta Guðnýju, Fríðu, Agli
og Bjargeyju mína dýpstu samúð,
þeirra er missirinn mestur. Einnig
sendi ég öllu hans skyldfólki og
vinum kveðju vegna fráfalls Axels.
Minningin um þennan afburða-
dreng mun lifa.
Þorfinnur Sigurgeirsson.
Fallinn er frá langt fyrir aldur
fram félagi okkar og vinur Axel
Nikulásson.
Axel var mjög góður körfu-
boltamaður og sigursæll. Hann
var svo sannarlega keppnismaður
með stóru k-i, algjör bardagamað-
ur og sætti sig ekki við neitt nema
slíkt hið sama frá liðsfélögum sín-
um. Axel gekk til liðs við okkur
haustið 1989 og strax frá fyrstu
æfingu var ljóst að þar var á ferð-
inni sá leiðtogi sem liðið vantaði til
að fara alla leið. Kom það enda á
daginn að um vorið stóðum við
uppi sem sigurvegarar í Íslands-
mótinu eftir magnað tímabil og
taplausa úrslitakeppni. Það var
ekki tilviljun að við KR-ingar urð-
Axel Arnar
Nikulásson