Morgunblaðið - 19.08.2022, Blaðsíða 18

18 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 19. ÁGÚST 2022
✝
Þorsteinn Viðar
Ragnarsson
fæddist í Reykjavík
1. október 1936.
Hann lést á Dvalar-
heimilinu Höfða á
Akranesi 27. júlí
2022.
Foreldrar Þor-
steins voru Ásgeir
Ragnar Þorsteins-
son rithöfundur,
skipstjóri og bóndi
og Guðrún Lilja Gísladóttir hús-
móðir og verkakona. Systkini
Þorsteins eru Reynir, f. 1934;
Valdís, f. 1939; Björk, f. 1944, d.
1963; Salóme, f. 1945; Ína Sóley,
f. 1947.
Þorsteinn var giftur Ernu Elí-
asdóttur húsmóður og verka-
konu, f. 8. júlí 1939, d. 16. júní
2016. Þorsteinn og Erna tóku í
fóstur bróðurdóttur Þorsteins,
Kristínu Þorgerði Reynisdóttur,
gift Yves Henri Deferne. Þau eru
búsett í Sviss. Börn þeirra eru
Sandra, Gísli og Nicolas Þor-
steinn. Börn Þorsteins og Ernu
eru 1) Björk, gift Gunnlaugi
Kristinssyni, sonur þeirra er Kor-
mákur Breki. Synir Bjarkar af
fyrra sambandi eru Friðþór Örn
og Bjarki Freyr Kristinssynir.
smíði 1962 og öðlaðist meistara-
réttindi í þeirri grein. Þorsteinn
stundaði sjómennsku á fiskiskip-
um og farskipum frá 1952 til
1958.
Þorsteinn og Erna fluttu á
Akranes árið 1958 og Þorsteinn
og svili hans Kjartan stofnuðu
Blikksmiðju Akraness það ár og
ráku til ársins 1967, Þorsteinn
var verkstjóri við byggingu Búr-
fellsvirkjunar 1967-1970. Hann
ásamt fleirum stofnaði Skaga-
prjón og var hann þar fram-
kvæmdastjóri frá 1970 til 1978.
Þorsteinn vann hjá Íslenska járn-
blendifélaginu frá 1979 þar til
hann hætti störfum sökum aldurs
árið 2003. Í nokkur ár gerði hann
út trilluna Ragnar AK 26 sam-
hliða öðrum störfum.
Þorsteinn var virkur í félags-
störfum. Hann var í Karlakórn-
um Svönum og síðar í Grundar-
tangakórnum. Var virkur í
Leikfélagi Akraness og Skaga-
leikflokknum. Ferill Þorsteins í
stjórnmálum var bæði fyrir Sam-
tök frjálslyndra og vinstri manna
og Framsóknarflokkinn. Þor-
steinn sat í hafnarstjórn og var
sitjandi formaður í átta ár. Hann
var á árum áður meðlimur í
Björgunarsveitinni Hjálpinni á
Akranesi og sinnti þar mörgum
krefjandi verkefnum. Þorsteinn
var mikill áhugamaður um
bridds.
Útför Þorsteins fer fram frá
Akraneskirkju í dag, 19. ágúst
2022, klukkan 14.
Synir Friðþórs eru
Elías Ibsen og Fáfnir
Freyr. 2) Elín Ragna,
gift Ómari Rögn-
valdssyni. Þeirra syn-
ir eru Máni Steinn og
Ernir Valdi. 3) Guð-
rún Lilja, gift Valdi-
mar K. Sigurðssyni,
þeirra börn eru Vigný
Lea og Víkingur Þór-
ar. Börn Lilju af fyrra
sambandi eru Líf og
Snorri Már Lárusbörn. Líf er gift
Ragnari Þór Gunnarssyni, dætur
þeirra eru Móey og Agla. Dóttir
Valdimars af fyrra sambandi er
Viktoría Venus og sonur hennar
er Birkir Orri. 4) Elías Kristján,
giftur Mörtu Valsdóttur. Þeirra
dætur eru Erna Björt, Elía Valdís
og Nadía Steinunn. Sonur Mörtu
af fyrra sambandi er Kristján
Valur Jóhannsson.
Þorsteinn fæddist í Reykjavík
en fluttist ungur að árum til
Höfðabrekku í Mýrdal þar sem
hann ólst upp. Hann sótti barna-
og gagnfræðaskóla í fimm vetur í
Reykjavík og bjó þá við gott at-
læti hjá móðursystur sinni Krist-
ínu og manni hennar Þorgeiri.
Hann lauk landsprófi frá Skóga-
skóla 1952, sveinsprófi í blikk-
„Ert þetta þú Bökka mín?“
hljómuðu gjarnan upphafsorð
pabba þegar ég hringdi eða kom
óvænt í heimsókn upp á Skaga.
Gleðin í þessari hljómmiklu rödd
leyndi sér ekki. Hún mun lifa
áfram í hjarta mínu.
Pabbi var ótal kostum búinn.
Hann var einstaklega næmur á
náttúruna. Tók okkur fjölskyld-
una með í laxveiði þegar við vor-
um ung og seinna upp á heiðar í
silungsveiði. Hann miðlaði til okk-
ar nöfnum á íslenskum jurtum,
hvernig mátti nýta þær og inn-
rætti okkur að bera virðingu fyrir
náttúrunni. Hann var einstaklega
fróður um staðhætti og örnefni
landsins og var duglegur að koma
þeirri þekkingu til afkomenda.
Oft fylgdu með sögur hvernig
nöfnin urðu til og stundum slædd-
ist með staka eða jafnvel kvæði
um tiltekna atburði í Íslandssög-
unni sem höfðu átt sér stað á þeim
slóðum sem við ferðuðumst á.
Pabbi var „alfræðiorðabók“
fjölskyldunnar. Eftir að við systk-
inin uxum úr grasi héldum við
áfram að fara með pabba upp á
heiðar, þá gjarnan Arnarvatns-
heiði eða Skagaheiði. Ein af eft-
irminnilegustu ferðunum var ferð
okkar í Reykjavatn. Hann þurfti
ekkert kort eða leiðsögutæki til
að rata. Það var bara keyrt yfir
hraun, ár, sléttur og slóða þar til
áfangastað var náð oft eftir drjúg-
an tíma og hrakninga. Við veidd-
um á sumarnóttum. Þá var veður
stillt, flugan lögst til hvílu, sól að
hverfa bak við sjóndeildarhring-
inn og náttúran skartaði sínu feg-
ursta. Þá tókum við gjarnan lagið
svo ómaði í jöklum og fjöllum
enda pabbi söngmaður mikill og
stjórnaði söngnum af mikill inn-
lifun. Síðasta ferð okkar saman
var sumarið 2020.
Pabbi hafði sterkar skoðanir á
málefnum landsins og fylgdist vel
með líðandi stund. Hann gat skipt
skapi snöggt ef honum mislíkaði
eitthvað í pólitíkinni og var ekki
þekktur fyrir að vera hliðhollur
sjálfstæðisöflunum. Þegar dótt-
urdóttir hans fór í framboð sem
oddviti Sjálfstæðisflokksins í bæj-
arstjórnarkosningunum á Akra-
nesi í vor greip hann til samlík-
ingar úr passíusálmum Hallgríms
Péturssonar: „Þetta sem helst nú
varast vann / varð þó að koma yfir
hann.“ Þannig var líf okkar í hnot-
skurn; hann miðlaði til okkar sög-
unni og við meðtókum.
Pabbi var mikil félagsvera,
fannst gaman að lífinu og orti
stökur og kvæði. Tók lagið á góðri
stund og reif okkur systur upp í
dans ef þannig bar undir. Hann
var ekki þekktur fyrir fínhreyf-
ingar, smitaði frá sér gleði og
ærslaskap svo hlegið var dátt og
haft gaman af.
Eftir að ég flutti norður dvaldi
hann stundum hjá okkur eins og
þau höfðu bæði gert áður en
mamma dó. Þá var farið í kæfu-
gerð og hann kom með sína ein-
stöku rabarbarasultu sem margir
nutu góðs af. Hann var lunkinn í
matargerð og hafði gaman af því
að prófa sig áfram og brydda upp
á nýjungum. Þegar við vorum lítil
tók hann sig stundum til í eldhús-
inu, henti einhverju á pönnu og
við fylgdumst spennt með. Svo
lagði hann hátíðlega á borð og
alltaf hétu réttirnir það sama:
„Gjörið þið svo vel; a la járnbraut-
arslys!“
Elsku pabbi, ég ætla hafa loka-
orðin til þín þau sömu og síðustu
orð þín voru til mín: „Takk fyrir
allt.“
Þín dóttir,
Björk.
Ég hef átt stórkostlegt líf og
yfirgef þennan heim sáttur við
guð og menn! Á þessa leið endaði
eitt samtal okkar pabba af mörg-
um í sumar. Hann var stoltur af
lífi sínu, börnum og afkomendum.
Pabbi var af gömlu kynslóðinni,
algjör nagli, drifinn áfram af hug-
rekki og seiglu. Við eigum að
fagna þessu dýrmæta lífi sagði
hann, njóta þess, ekki síst þegar
lífið hefur líka boðið upp á erf-
iðleika og sorgir bætti hann við.
Pabbi elskaði lífið, það var bara
þannig.
Oft komst pabbi minn í hann
krappan en lukkudísirnar héldu
ætíð verndarhendi yfir honum.
Hann gat verið fljótfær, líka úr-
ræðagóður og til eru margar ein-
stakar sögur af honum. Hann var
sterki góði kletturinn minn sem
alltaf var hægt að reiða sig á.
Ég á ótal dásamlegar minning-
ar af pabba. Eftir mikla umhugs-
un eru það ferðirnar með honum
og fjölskyldunni upp á Arnar-
vatnsheiði sem standa upp úr.
Vötnin eins og speglar, logandi
jökullinn, lengst uppi á heiði,
náttúran í sinni fallegustu mynd,
kyrrðin, róin og gleðin. Svo var
alltaf sungið landinu til heiðurs.
Pabbi hafði fallega rödd, hann
söng svo einstaklega vel og með
tilfinningu „Réttarvatn“, ljóð eftir
Jónas Hallgrímsson, mitt uppá-
haldsskáld. Pabbi elskaði náttúr-
una, landið, vötnin og hafið, ver-
aldleg auðæfi skiptu síður máli.
Oft var bras í ófærð uppi á heiði
og alls kyns vandamál komu upp,
en áskorunin var pabba að skapi
og alltaf komu allir heilir heim,
undirvagninn á bílnum kannski
tjónaður og nýjar beyglur á bíln-
um en það var aukaatriði.
Pabbi var vel lesinn og fróður
maður. Hann var mikill visku-
brunnur og það kom mér alltaf á
óvart hvað hann var minnugur og
sá hlutina frá mörgum sjónar-
hornum. Mundi ljóðabálkana sem
hann lærði í barnæsku, ljóðin og
vísurnar sem hann hafði ort eða
heyrt, örnefni, þjóðsögur, löngu
liðin samtöl eða bækur sem hann
hafði lesið og svo mætti lengi
telja. Ekki furða þótt hann hafi
oft verið kallaður Wikipedia af
fjölskyldunni. Það var gaman að
ræða hlutina við pabba og oft
teygðust málefnin í allar áttir og
nýjar víddir komu út úr þessum
pælingum. Hann var ekki bara
pabbi minn heldur einnig trúnað-
arvinur sem gott var að ræða við
um allt milli himins og jarðar.
85 ára afmælið var haldið með
stæl á Tene í okt. sl. Yndisleg
samvera með pabba og systkina-
hópnum. Auðvitað var spilað
bridds og síðasti samningurinn
sem ég spilaði gegn honum voru
sex spaðar, doblaðir og redoblað-
ir, sem hann rúllaði upp að sjálf-
sögðu! Þannig var hans líf, áskor-
un var honum að skapi.
Ég kvaddi pabba minn í lifanda
lífi, grét hjá honum og gladdist,
gat sagt hve mikils virði hann var
mér, þakkaði honum lífið, leið-
sögnina og samfylgdina. Í dag
fögnum við lífinu eins og hann
óskaði þegar ljóst var í hvað
stefndi.
Fyrir stuttu fann ég fallegt ást-
arljóð til mömmu frá pabba.
Finnst það svo táknrænt. Þau eru
nú sameinuð eftir sex ára hlé, ég
trúi að nú ríki eintóm hamingja
hjá þeim.
Góða ferð pabbi minn. Við hitt-
umst svo í sumarlandinu, veiðum,
spilum, spjöllum og hlæjum sam-
an. Knús til ykkar mömmu frá
lúsalöppinni ykkar.
Elín Ragna Þorsteinsdóttir.
Mig langar að minnast föður
míns. Hann ólst upp við þröngan
kost og átti að ég tel þann draum
að ganga menntaveginn. Örlögin
gripu í taumana og leiddu hann til
góðra verka. Hann gerðist far-
kennari ungur að árum í Vík í
Mýrdal, hóf sjómennsku ungur að
árum og lærði blikksmíði ásamt
ýmsu fleiru. Pabbi unni nátt-
úrunni og þekkti flestar íslenskar
jurtir með nafni, þegar við ferð-
uðumst um landið þekkti hann
flest kennileiti og gat farið með
heilu kvæðabálkana og sögur um
Ísland. Hann fór oft með frægar
setningar úr fornsögum og við
gátum hlegið svo mikið að hans
hnyttnu tilsvörum sem voru dreg-
in upp úr gömlum kvæðum eða
sögum. Ef mann rak í vörðurnar
með eitthvað í skólagöngunni var
farið til pabba og hann gat ausið
úr skálum viskunnar.
Pabbi var líka mikill framfara-
sinni, þegar farið er í gegnum
gömul skjöl og pappíra í hans fór-
um kennir ýmissa grasa. Hann
var einn af forsprökkum þeirra
sem vildu bæta vegasamgöngur á
Vesturlandi, skrifaði harðorð bréf
til ráðamanna á þeim tíma eða
upp úr 1970, vildi almennilegar
úrbætur – göng eða brú – það
dugði ekkert minna yfir Hval-
fjörðinn. Hann var einn þeirra
sem höfðu veg og vanda af að
Akraborgin hóf siglingar milli
Reykjavíkur og Akraness á sín-
um tíma. Þegar hann var orðinn
sem veikastur gat hann enn látið í
ljós skoðanir sínar um þessi mál
og önnur sem honum fannst vanta
úrbætur á, hann missti aldrei
móðinn.
Það var töggur í pabba, þegar
ég var barn og óveður geisuðu var
hann fyrstur út til að hjálpa öðr-
um, gera við brotnar rúður og
hreinsa upp brak. Þá var ég
hrædd um hann, sem betur fer
átti hann sín níu líf og nýtti þau
vel. Lenti í mörgum hrakförum
og komst nær óskaddaður frá
þeim í mörgum tilfellum, þessar
hrakfarasögur leiddu hann til við-
tals í Kastljósi fyrir mörgum ár-
um.
Það verður að minnast ferða-
laganna okkar saman, veiðiferð-
anna á Arnarvatnsheiði og
Skagaheiði, þessar ferðir eru mér
ógleymanlegar. Í seinni tíð bætt-
ust barnabörnin við og þá kynnt-
ust þau afa sínum í sínu rétta um-
hverfi. Hann elskaði að syngja,
skála og ferðast. Þá er stutt síðan
hann var með okkur fjölskyldunni
í sólinni á Tenerife, spilaði bridge
og naut lífsins eins og honum var
einum lagið.
Elsku pabbi – ég var svo sann-
færð um að við ættum einhver
góð ár í viðbót saman en veikindin
drógu úr þér allan mátt í vor. Það
var óendanlega sárt en samt svo
dýrmætt að þú gast kvatt mig
nær daglega í margar vikur með
fallegum orðum og hlýju faðm-
lagi. Þú vissir svo vel hvaða stefna
hafði verið tekin, þú kallaðir þetta
ferðalag helförina þína og ákvaðst
að setja ekki hart í bak heldur rífa
seglin upp og taka þínum örlög-
um. Seiglan var ótrúleg og æðru-
leysið algjört – þú áttir gott líf og
varst sáttur við guð og menn.
Ég kveð þig elsku pabbi í
hinsta sinn, það er dýrmætt að
eiga góða foreldra og ekki síður
að eiga stóran systkinahóp. Það
mótar mann og þroskar og fyrir
það er ég þér og mömmu ævin-
lega þakklát.
Góða ferð.
Þín
Lilja.
Í dag kveðjum við ástkæran
bróður minn Þorstein, sem lést
hinn 27. júlí sl. Ég ætla ekki að
rekja æviferil hans hér, þar eru
aðrir til þess hæfari, en mig lang-
ar að minnast hans með örfáum
orðum.
Þar sem 11 ár aðskildu okkur í
aldri þá eru minningar mínar
nokkuð brotakenndar framan af,
þar sem hann var fjarverandi í
námi á vetrum og kom þá aðeins
heim í fríum og á sumrin! Þor-
steinn var góður bróðir, sterkur
persónuleiki og skemmtilegur
sögumaður og þótti mér fátt
skemmtilegra en að hlusta á frá-
sagnir af svaðilförum hans og
ævintýrum, sem hann án efa
„skreytti“ til áhrifsauka! Þeir
Reynir bróðir voru líka samhentir
til vinnu og gaman að heyra þá
syngja dúett við mjaltirnar! Þeir
áttu það líka til að takast á í
bændaglímu og Þorsteinn, sem
var kappsfullur og áræðinn, var
ekki alltaf sáttur við að stóri bróð-
ir ynni hann í fótafiminni! Eftir
skólagöngu var Þorsteinn nokkur
ár í siglingum og er mér minn-
isstætt hversu flottar, vandaðar
og nýstárlegar jólagjafir við syst-
urnar fengum!
Einnig man ég eftir ófáum
spennandi unglingabókum frá
honum, sem gengu áfram til
minna afkomenda! Ef svo bar við
að hann var erlendis einhver jólin
sendi hann risapakka með alls
kyns góðgæti, sem við höfðum
aldrei bragðað!
Einn veturinn tók Þorsteinn að
sér barnakennslu í fjarveru föður
okkar, sem jafnan hafði hana með
höndum heima á Höfðabrekku,
fyrir börn „austan heiðar“!
Þennan vetur voru sjö skráðir
nemendur. Þorsteinn breytti til
og kenndi þá ýmist heima á
Höfðabrekku, eða í Fagradal, þar
sem einnig voru þrjár systur á
skólaaldri, en að auki ein stúlka
frá Kerlingardal. Þótti okkur
þetta mikil tilbreyting og ekki
verra að fá nýtt leiksvæði og jafn-
vel stundum lengri frímínútur!
Eftir að Þorsteinn hóf búskap
með Ernu sinni og þau settust að
á Akranesi strjáluðust heimsókn-
irnar í sveitina.
Þau komu þó stundum um
helgar og ef svo bar við að dans-
leikur væri í sveitinni létu þau
stundum tilleiðast og fóru með
okkur systrunum á ball! Þor-
steinn var flottur dansherra og
þótti mér, þá 14-15 ára skottunni,
ekki leiðinlegt að fá smá athygli,
þar sem við svifum um gólfið!
Eftir að við Gummi hófum bú-
skap í Reykjavík hittumst við oft-
ar og heimsóknir urðu tíðari. Við
skemmtum okkur stundum sam-
an í Reykjavík, eða þau buðu okk-
ur á viðburði á Skaganum!
Einnig héldum við sameigin-
lega fermingarveislu ásamt Vallý
systur, en við eigum öll börn fædd
sama ár.
Söngurinn skipaði stóran sess í
lífi Þorsteins og var hann í nokkr-
um kórum, en þó lengst af í
Grundartangakórnum, þar sem
hann vann síðustu áratugina sem
yfirmaður rykhreinsivirkis. Einn-
ig tók hann þátt í starfi leikfélags-
ins á Akranesi.
Þorsteinn og Erna voru höfð-
ingjar heim að sækja, svo að ég
tali nú ekki um stórafmælin
þeirra sem voru allt í senn; kór-
tónleikar, matarveislur og dúndr-
andi dansleikir fram á nótt! Elsku
bróðir! Hjartans þakkir fyrir allt!
Við Gummi vottum öllum börnum
þínum og þeirra fjölskyldum inni-
lega samúð! Guð blessi minningu
þína og gefi að þú eigir góða heim-
komu.
Þín systir,
Ína Sóley Ragnarsdóttir.
Í dag verður til moldar borinn
Þorsteinn Ragnarsson, en hann
var eini bróðir minn. Við vissum
báðir í hvað stefndi og fengum því
tíma til að rifja upp ýmis spaugi-
leg atvik frá æskuárunum. Ég var
níu ára og Þorsteinn sex þegar
foreldrar okkar fluttu frá Reykja-
vík og hófu búskap á Höfða-
brekku í Mýrdal. Strax þá þurft-
um við að taka þátt í lífs-
baráttunni og almennum bú-
störfum sem börn í sveit þurftu að
vinna. Ég held að faðir okkar hafi
haft lúmskt gaman af þegar við
spreyttum okkur á ýmsu sem við
töldum okkur geta gert. Móðir
mín treysti okkur einnig, sagði að-
eins við mig „þú gætir bróður
þíns“.
Eitt sinn gerðist það að vinnu-
hestur strauk í áttina að heima-
högum og Bergur í Steinum náði
honum þegar hann fór þar um
hlað. Þorsteinn sótti fast að fá að
sækja hestinn, þá einungis sjö eða
átta ára. Þorsteinn fór með mjólk-
urbílnum eldsnemma að morgni
með nesti, hnakk og beisli. Bergur
í Steinum sagði mér síðar að sér
hefði fundist knapinn nokkuð
ungur og kotroskinn og var í vafa
um hvort hann réði við hestinn.
Heim komst Þorsteinn með hest-
inn, yfir 50 km leið, þótt hann yrði
að stoppa við brúsapallinn við Pét-
ursey til þess að komast á bak aft-
ur eftir að hafa borðað nestið.
Við bræður sóttum það fast fyr-
ir slátt árið 1947, ég 13 ára og Þor-
steinn 11 ára, að fá að fara einir í
útilegu inn í Höfðabrekkuafrétt í
þrjá daga. Við fengum leyfið ef við
sýndum föður okkar að við gætum
synt yfir tjörn nokkra sem var í
svokölluðum Höfðabrekkujökli og
létum við ekki segja okkur það
tvisvar. Við höfðum ákveðið að
sofa í gangnamannahellinum í
Þakgili og einungis lifa af landsins
gæðum. Faðir okkar ákvað að
koma með hesta að þremur dög-
um liðnum og sækja okkur. Mat-
seldin varð heldur lítil. Við sáum
aðeins smásíli í ánni og gæsaung-
arnir sem við hugðumst veiða til
matar voru svo litlir að við nutum
þess eins að horfa á þá. Við tínd-
um fjallagrös og ákváðum að gera
okkur fjallagrasagraut. Við fyllt-
um pottinn af fjallagrösum og
vatni og settum yfir prímusinn.
Þetta reyndist kolrammt og lím-
kennt. Matseldin endaði með því
að potturinn varð ónýtur með
svartri leðju sem ómögulegt var
að ná úr. Við gerðum okkur hins
vegar te úr blóðbergi og ljónslöpp
og borðuðum brauð sem móðir
okkar hafði þó laumað í farang-
urinn. Dagarnir fóru í leit að nýj-
um hellum í Þakgili. Einn hellinn
sem við fundum nefndum við
Sönghelli eftir að hafa þanið þar
Þorsteinn Viðar
Ragnarsson
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
UNNUR SVANDÍS MAGNÚSDÓTTIR,
Melbæ 7, Reykjavík,
andaðist á Landspítala mánudaginn
15. ágúst. Útförin fer fram frá Dómkirkjunni
fimmtudaginn 8. september klukkan 13.
Magnús G. Benediktsson Birgitta Thorsteinson
Hólmfríður Benediktsdóttir Þorgils Ingvarsson
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær móðir mín, tengdamóðir og amma,
INGUNN FINNBOGADÓTTIR,
Álafossi,
sem lést mánudaginn 1. ágúst,
verður jarðsungin frá Lágafellskirkju
þriðjudaginn 23. ágúst klukkan 14.
Sigurjón Ásbjörnsson Ingibjörg Sigurðardóttir
Ásbjörn Sigurjónsson
Egill Örn Sigurjónsson