Morgunblaðið - 19.08.2022, Blaðsíða 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 19. ÁGÚST 2022
raddböndin, en báðir höfðum við
gaman af söng og hefur það loðað
við okkur alla tíð. Við skárum út
fangamörk okkar í hellinn sem við
sváfum í og eru þau vitnisburður
um dvöl okkar þar. Hellirinn er nú
útskorinn af fangamörkum og ár-
tölum. Faðir okkar sótti okkur á
tilsettum tíma og þóttumst við
hafa gert frægðarför mikla.
Ég votta börnum og barna-
börnum Þorsteins samúð mína.
Það er gott að eiga góðar minn-
ingar um góðan dreng að loknu
ævistarfi. Gjarnan vil ég fá tæki-
færi til þess að segja börnum og
barnabörnum bróður míns frá
mörgum skemmtilegum atvikum
sem við bræður áttum saman í
æsku og ekki er pláss fyrir í lítilli
minningargrein.
Reynir Ragnarsson.
Minn kæri bróðir, Þorsteinn
Ragnarsson, er látinn. Hann
kvaddi 27. júlí sl. á Hjúkrunar-
heimilinu Höfða á Akranesi.
Þangað flutti hann í maí, eftir
stutta dvöl á Heilbrigðisstofnun
Vesturlands. Hann bjó og starfaði
mestan hluta ævi sinnar á Akra-
nesi. Hann lærði ungur blikksmíði
og vann meðal annars við það. Síð-
ar vann hann við Skagaprjón og
tók þátt í rekstri þess og hannaði
vinsæl mynstur sem eru enn við
lýði. Síðast var hann yfirmaður
við Reykvirki á Grundartanga til
margra ára. Þorsteinn var vin-
margur og félagslyndur og tók
þátt í fjölmörgum félagsstörfum á
Skaganum. Var í Karlakórnum
Svönum auk Grundartangakórs-
ins, starfaði í Leikfélagi Akraness
og var í stjórn Búmanna, formað-
ur björgunarsveitarinnar og auk
þess var hann í bæjarstjórn Akra-
ness um tíma. Þorsteinn bróðir
var góður bróðir, faðir, afi og eig-
inmaður en Erna kona hans lést
fyrir sex árum.
Þorsteinn var að mestu leyti
farinn að heiman þegar ég man
eftir mér en kom heim í fríum og
tók þátt í bústörfunum. Það var
alltaf tilhlökkunarefni þegar von
var á Þorsteini bróður heim.
Hann var gamansamur og ljúfur
og oft færði hann okkur systrum
ávexti, leikföng eða ævintýrabæk-
ur sem við lásum upp til agna.
Hann fór ungur til sjós, bæði á
fiski- og millilandaskip, oft ráðinn
í ábyrgðarstöður enda bæði dug-
legur og samviskusamur. Margar
góðar minningar á ég um Þor-
stein. Man ég þegar hann og
Reynir bróðir sungu oft dúett við
mjaltirnar. Reynir söng tenórinn
en Þorsteinn bassann. Heyrðist
söngurinn vel inn í bæ og fannst
mér hann hljóma vel. Seinna þeg-
ar ég fór í framhaldsskóla til
Reykjavíkur sendi hann mér
fyrstu gallabuxurnar sem ég eign-
aðist og nýmóðins peysu, mér til
mikillar gleði, því ég þótti víst
heldur sveitó í heimasaumuðu föt-
unum mínum.
Einn vetur, þegar pabbi lenti í
bílveltu og slasaðist, kom Þor-
steinn heim og tók við barna-
kennslu fyrir austan heiði eins og
kallað var. Kenndi hann okkur
systrum og systrunum frá Fagra-
dal og Kerlingardal. Okkur þótti
hann hinn ágætasti kennari og
sérstaklega fannst mér hann gefa
okkur lengri frímínútur, sem voru
nýttar til útileikja. En á þessu
tímabili sem hann var við kennslu
fórst báturinn Illugi sem hann
hafði verið á. Seinna kom hann oft
í heimsókn með Ernu sína og fjöl-
skyldu hennar áður en þau eign-
uðust börnin, var þá oft glatt á
hjalla því Þorsteinn var góður
sögumaður. Fengum við systur þá
stundum að fara með þeim á böll í
sveitinni þegar við höfðum aldur
til. Reyndi hann þá að kenna okk-
ur að dansa og þótti okkur ekki
leiðinlegt að dansa við myndarleg-
asta herrann á ballinu.
Í síðustu heimsókn minni til
Þorsteins bróður á hjúkrunar-
heimilið Höfða sagði hann mér að
sér fyndist hann hafa átt góða ævi
og kveddi lífið sáttur. Stoltastur
sagðist hann vera af afkomendum
sínum, sem væri orðinn stór hóp-
ur af mannvænlegu og duglegu
fólki. Ég sendi mínar innilegustu
samúðarkveðjur til hinna yndis-
legu barna, tengdabarna og
barnabarna hans og bið Guð að
blessa minningu hans.
Salome (Sallý) systir.
Hann bróðir minn sýslaði
margt á langri ævi. Fjölskyldan
flutti að Höfðabrekku í Mýrdal,
ég var fjórða ári en Þorsteinn því
sjöunda. Býlið var afskekkt og því
engir leikfélagar í næsta ná-
grenni. Eldri bróðir okkar, Reyn-
ir, þá níu ára, var því leikfélagi í
forgangi en litla systir var samt
gjaldgeng. Þorsteinn átti forláta
skútu, hún var líklega um 50 cm á
lengd, úr gulum málmi og seglum
prýdd. Nú var engin Reykjavík-
urtjörn til að sigla á. Við sátum og
ræddum um áhöfnina sem bjó
neðan þilja, hún sat þar við borð
og spilaði, borðaði dýrindis mat
eða ræddi saman. Hugsanlega
talaði hún framandi tungumál. Þá
lá beinast við að taka skútuna í
sundur og komast í kynni við
áhöfnina!
Það vantaði aldrei hugmynda-
flugið hjá okkur. Við fundum pa-
trónur, ca 5 cm, tóm skothylki,
þær fengu nýtt hlutverk, voru
fluttar á heimasmíðuðum bílum
sem mjólkurbrúsar sem settir
voru á þar til gerða brúsapalla.
Vegakerfið var listilega lagt um
hæðir og hóla í moldarbarði. Bæj-
arlækurinn var stíflaður að hluta
og þar gerðar hafnir. Bátar sigldu
á milli, hlaðnir varningi. Stundum
brustu stíflur og hafnir eyðilögð-
ust. Var þá grunur uppi um
skemmdarverk.
Verst þótti mér þegar Þor-
steinn byrjaði í skóla, þá fór hann
til Reykjavíkur. Haustin voru því
sorgartími, bræðurnir hurfu líkt
og haustlömbin. Í jólafríum komu
bræðurnir heim. Þá var gaman!
Húsið angaði af eplum, sem að-
eins voru til á jólum. Við Þor-
steinn vorum b-fólk. Drolluðum á
kvöldin og lásum fram á nótt.
Skiptumst á að lesa jólabækurn-
ar, hittumst í búrinu þar sem við
nældum okkur í smákökur og
mjólkurglas. Bæjarlækurinn,
sem átti að sjá heimilinu fyrir raf-
magni, átti til að stíflast, þá fór
ljósið, jafnvel þó að bókin væri
ekki fulllesin! Gott var að hafa
vasaljós við höndina, stundum var
hægt að notast við ljósið frá
tunglinu. Það var mikið haft fyrir
því að halda rafmagninu gang-
andi, margar ferðir niður fyrir
hamrana til að stilla vatnsinntak-
ið á túrbínunni eftir rennslinu í
læknum. Þessar tilfæringar
þurfti að gera í hvaða veðri sem
var, óháð árstíðum.
Sumrin liðu fljótt, mikið unnið.
Alltaf voru krakkar í sveit á
Höfðabrekku, flest tengd eða
skyld fjölskyldunni. En mikið
gaman, ekki síst ef huggulegar
ungar stúlkur voru í kaupavinnu,
mátti þá sjá „glampa“ í augum
bræðranna!
Þorsteinn fór til sjós, var á
veiðiskipum og síðar á kaupskip-
um. Kom hann þá oft færandi
hendi. Eitt sinn kom hann með
bleikan prjónakjól frá Ameríku.
Það var mikil uppáhaldsflík. Um
tíma voru fjölskyldur okkar Þor-
steins að svamla í laxveiðiám á
Vesturlandi. Var oft glatt á hjalla
í veiðihúsum, krakkaskari mikill
og fjörugur. Karlarnir veiddu lax-
inn og konurnar reyndu að sjá til
þess að krakkarnir sulluðu ekki í
ánni. Að kvöldi var glösum lyft og
drukkinn „hreppstjórakokteill“.
Það var alltaf gaman að heim-
sækja Þorstein og Ernu á Skag-
ann og ófáar veislur setnar.
Fermingar, brúðkaup og afmæli
gáfu tilefni til samveru.
Elsku bróðir minn, nú ertu far-
inn í þessa ferð, ég er þess viss að
við sjáumst þegar þar að kemur.
Ást og friður.
Valdís Ragnarsdóttir.
- Fleiri minningargreinar
um Þorstein Viðar Ragnars-
son bíða birtingar og munu
birtast í blaðinu næstu daga.
✝
Emil Lúðvík
Guðmundsson
fæddist í Reykja-
vík 19. september
1935. Hann lést á
líknardeild Land-
spítalans í Kópa-
vogi 7. ágúst 2022.
Foreldrar hans
voru Helga Emilía
Sigmundsdóttir
húsmóðir, f. 24.
nóvember 1906, d.
17. apríl 1974, og Guðmundur
Nóvember Hannesson línumað-
ur, f. 29. nóvember 1901, d. 13.
febrúar 1990. Emil átti þrjú
systkini, Sigmar Gunnar Haf-
stein, f. 25. janúar 1925, d. 27.
nóvember 1999, Hannes Ing-
ólf, f. 21. febrúar 1926, d. 27.
desember 1998, og Henný Sig-
ríði, f. 3. mars 1929, d. 22.
febrúar 2021.
Emil ólst upp á Nönnugötu
10a og þótti alltaf vænt um
gamla bæinn og þá sem
bjuggu þar á hans æskuárum.
Að loknu grunnskólanámi fór
Emil í Verslunarskólann og út-
Eftir að Emil flutti suður
vann hann bankastörf, sýning-
arstörf í kvikmyndahúsum og
síðustu 25 starfsárin var hann
fulltrúi á Skattstofu Reykja-
víkur.
Emil var giftur Helgu
Sófusdóttur, f. 17. ágúst 1950,
frá 1985-1991. Þau bjuggu
sinn búskap í Hafnarfirði.
Eftirlifandi eiginkona Emils
er Jóna Lára Pétursdóttir, f.
14. ágúst 1944, en þau giftust
20. mars 1992. Dætur Jónu
Láru eru: 1) Steinunn, f. 23.
mars 1964, gift Jóhannesi G.
Harðarsyni, f. 11. júlí 1964, og
þeirra dætur eru Lára Karit-
as, f. 2000, og Fanney Rún, f.
2003. 2) Guðný, f. 30. maí
1967, hennar dætur með fyrr-
verandi eiginmanni, Frosta
Guðlaugssyni, f. 13. ágúst
1966, eru Sara Lind og Íris
Dögg, f. 1998. 3) Lilja Mar-
grét, f. 5. febrúar 1972.
Emil og Jóna Lára áttu gott
og farsælt hjónaband, þau
voru samrýnd og voru virk í
ýmsum félagssamtökum sem
tengjast sjálfsrækt og mann-
úðarstörfum. Emil og Jóna
Lára ferðuðust mikið innan-
lands og utan.
Útför Emils fer fram frá
Langholtskirkju í dag, 19.
ágúst 2022, kl. 15.
skrifaðist þaðan
1955, síðar fór
hann í Loftskeyta-
skólann og út-
skrifaðist sem
loftskeytamaður.
Hinn 4. október
1959 giftist Emil
Jónu Vestmann, f.
24. apríl 1936, d.
2. ágúst 2012.
Börn þeirra eru:
1) Margrét Vala,
f. 27. september 1960, d. 9.
maí 1992. 2) Ellen, f. 4. desem-
ber 1961, börn hennar eru
Adam, f. 1985, Gústav Aron, f.
1986, og Margrét Vala, f.
1996. 3) Emil, f. 1. desember
1964. Langafabörnin eru
fimm.
Emil og Jóna Vestmann
bjuggu ásamt börnum sínum
þremur á Akureyri til ársins
1971, þar starfaði Emil sem
loftskeytamaður á togurum,
vann við bókhald hjá KEA og
var sýningarstjóri hjá Nýja
bíói á Akureyri. Emil og Jóna
slitu samvistir 1983.
Elsku Emil kom inn í okkar
fjölskyldu fyrir rúmlega 30 ár-
um, frá fyrstu stundu var nær-
vera hans þægileg og góð. Sam-
band mömmu og Emils var
einstakt, svo samtaka með alla
hluti, þau voru alltaf best fannst
okkur.
Á þessum tímamótum er efst
í huga mér þakklæti fyrir
stuðning og væntumþykju til
okkar fjölskyldunnar. Alltaf
uppörvandi og umfram allt
styðjandi í öllu sem við tókum
okkur fyrir hendur, ef ég hafði
áhyggjur af einhverju sagði
Emil „mundu að allt hefur til-
hneigingu til að fara vel“ og sú
var og er raunin, ég hef til-
einkað mér þessa hugsun og
mun alltaf gera.
Stelpurnar mínar Lára Karit-
as og Fanney Rún hafa alltaf
litið svo mikið upp til afa síns og
eru þakklátar í dag – afinn sem
tók ásamt ömmu á móti þeim
báðum þegar þær komu til Ís-
lands, þau voru mætt fyrst og
alltaf góð og umhyggjusöm –
ómetanlegt og gleymist aldrei.
Nú er komið að leiðarlokum
en eftir standa minningar um
yndislegan mann, góðar og
skemmtilegar stundir – allt það
góða sem Emil og mamma hafa
gert fyrir okkur er fjársjóður í
gullkistu minninganna.
Takk fyrir allt og allt.
Þín
Steinunn.
Elsku afi Emil. Þú varst allt-
af svo frábær, yndislegur og
góður afi og stoltur af mér. Þú
varst alltaf svo ánægður að
heyra hvað ég stend mig vel í
skólanum og vinnunni, ég mun
alltaf halda áfram að gera mitt
besta. Við áttum svo frábærar
samverustundir, til dæmis fór-
um við í leikhús og sáum fullt af
skemmtilegum sýningum svo
eftir það fórum við saman í bak-
arí og fengum okkur eitthvað
gott og við hittumst oft í brunch
þegar ég var í Reykjavík.
Gleymi aldrei þegar þú tókst í
höndina mína í sumar og sagðir
„mér þykir svo vænt um þig“.
Elsku besti afi hvíldu í friði –
ég mun hugsa til þín og sakna
þín alla daga.
Þín
Fanney Rún.
Elsku afi Emil, ég mun svo
sannarlega muna hversu góður
og hjartahlýr þú varst – það var
alltaf stutt í glens og gaman.
Alltaf var ég velkomin til ykkar
ömmu Láru á Skúlagötuna og
þá töluðum við gjarnan um
gamla tíma og glugguðum sam-
an í bækur. Alltaf spurðir þú
hvernig okkur systrum gekk í
skólanum og það var svo gaman
að sjá hvað þú varst stoltur og
glaður þegar við sögðum ykkur
ömmu frá einkunnunum okkar.
Þú varst svo áhugasamur og
stuðningsríkur gagnvart nám-
inu og því sem ég tók mér fyrir
hendur. Alltaf hlakkaði ég til að
segja þér frá, stuðningur þinn
og stolt reyndist mér dýrmæt
hvatning í gegnum skólann og
mun gera áfram.
Afi Emil vissi allt, hann rat-
aði allt og þar sem þú komst
þekktir þú ávallt einhvern. Það
var því gjarnan sagt að ef afi
vissi það ekki, þá vissi það eng-
inn.
Þær eru margar minningarn-
ar sem hafa orðið til í gegnum
árin og erum við svo heppin að
margar þeirra voru festar á
filmu. Gjarnan var skroppið
suður í vöfflukaffi til ömmu og
afa og ef þið buðuð okkur í
kvöldmat voru bjúgu á boðstól-
um. Við fórum í sumarbústaða-
ferðir saman og þeir voru ófáir
rúntarnir sem þið amma tókuð í
Borgarnes. Þú varst líka vana-
fastur maður og áttir þitt sæti
hér á heimilinu okkar í Borg-
arnesi, þú fékkst þér alltaf ost
og marmelaði ofan á brauð, en
það fékk fljótt heitið „afa-
álegg“.
Þú varst sannarlega traustur
og hjartahlýr sem alltaf var
hægt að leita til og reiðubúinn
að hjálpa, hvort sem það var að
leiða okkur um Reykjavíkina
sem þú þekktir svo vel eða að
skutla mér upp á flugvöll fyrir
allar aldir.
Takk elsku frábæri og flotti
afi minn fyrir stuðninginn, góð-
mennskuna, samtölin og hvatn-
inguna í gegnum árin. Ég mun
sakna þín – halda og heiðra
minningu þína með stolti.
Takk fyrir tímann og minn-
ingarnar.
Þín
Lára Karitas.
Elsku besti afi Emil. Orð fá
ekki lýst hversu erfitt er að
kveðja þig. Við systur erum svo
innilega og ævinlega þakklátar
fyrir að hafa átt þig að. Þú varst
einstaklega góðhjartaður og
hlýr. Það er erfitt að finna betri
mann en þig. Við erum þakk-
látar fyrir allar þær dásamlegu
minningar sem við eigum um
þig elsku afi. Við munum svo vel
eftir þegar við vorum yngri og
þið amma fóruð með okkur nið-
ur að tjörn þar sem við gáfum
öndunum brauð. Þá héldum við
fast í þig og pössuðum að þú
dyttir ekki ofan í tjörnina. Okk-
ur er einnig minnisstætt þegar
við biðum í glugganum á sunnu-
dagsmorgnum eftir að þú kæm-
ir ásamt ömmu og við fórum
saman í sunnudagaskólann. Það
var alltaf ánægjuleg stund að
fara saman í kirkjuna og alltaf
gaman að fara heim saman í
bröns á eftir. Þú hafðir einstak-
lega gaman af því að spjalla og
naust þess að vera með fólki
sem þér þótti vænt um. Okkur
þótti sérstaklega gaman að
spjalla við þig um íþróttir, enda
deildum við því áhugamáli. Þú
varst alltaf svo stoltur af því
sem við tókum okkur fyrir
hendur og hvattir okkur alltaf
áfram. Dýrmætar minningar
munu lifa um ókomna tíð.
Elsku afi okkar, hvíldu í friði.
Við elskum þig, alltaf.
Þínar afastelpur,
Sara Lind og
Íris Dögg.
Elsku afi minn. Ég mun
sakna þín, þú varst svo góður
maður og hægt að ræða allt við
þig. Þú varst virkur í leynifélag-
inu og áttir nóg af kunningjum
og félögum. Ég man eftir að
fara í kaffi á Kaffivagninn og þú
komst alltaf í heimsókn á
sunnudögum með nammi og
gos. Ég bar svo mikla virðingu
fyrir þér, ég mun sakna þín. Ég
elska þig alltaf.
Þín
Margrét Vala.
Emil, elskulegur föðurbróður
minn, kvaddi þessa jarðvist að-
faranótt 8. ágúst. Ég ólst upp í
húsi föðurafa og –ömmu og var
sem barn í nánum samskiptum
við Emil. Hann var ávallt góður
við stelpuna sem leit upp til
unga mannsins, en 15 ár skildu
okkar að. Ég spurði hann gjarn-
an þegar hann fór út í sínu fín-
asta pússi á vit ævintýranna:
Hvert ertu að fara? Til Spánar!
– Það þótti honum rétta svarið
við forvitni litlu stelpunnar.
Kannski var Spánn drauma-
landið hans þá. Seinna á lífsleið-
inni reyndist Emil mér og mín-
um vel og var ávallt gott að
leita til hans. Hann var einstak-
lega ljúfur og mikið góðmenni.
Emil var vel menntaður og far-
sæll í starfi.
Emil eignaðist þrjú börn með
fyrri konu sinni, Jónu Vest-
mann, en eldri dóttur sína, Völu
Margréti, missti hann úr
krabbameini fyrir aldur fram og
það setti mark sitt á líf hans.
Emil var afar stoltur af börn-
unum sínum og afa- og langafa-
börnum. Lífshamingjuna fann
hann með seinni konu sinni,
Jónu Láru Pétursdóttur. Þau
voru afar samstiga og ríkti mik-
ið traust og ást þeirra á milli.
Þar sem Jóna var þar var Emil.
Þau nutu þess að ferðast saman
um landið okkar og einnig fóru
þau víða erlendis.
Kæri frændi, blessuð sé
minning þín. Hvíl í friði.
Emilía (Emma) og
fjölskylda.
Þótt við skilnað þagni mál,
það úr vanda greiðir,
kveðju getur sála sál
sent um óraleiðir.
Gegnum tárin geisli skín,
gleði og huggun vekur.
Göfug andans áhrif þín
enginn frá mér tekur.
(Erla)
Hjartans kveðja og þökk.
Þín
Lára.
Emil L. Guðmundsson vinur
minn og leynifélagi, sá síðasti
höfðingjanna fjögurra í laugar-
dagsdeild AA í Langholtskirkju,
er fallinn frá. Ég og Magnús
vinur minn gegndum lengi þjón-
ustuhlutverki í þeirri deild.
Þessir fjórir höfðingjar; Emil,
Björn Árni og Guðmundur, sem
við Magnús kölluðum oft öld-
ungaráðið, voru kjölfesta deild-
arinnar, mættu alltaf ef þeir
voru ferðafærir og á landinu.
Emil var einn af þeim sem
tóku á móti mér í AA-samtök-
unum og urðum við vinir upp
frá því. Emil var hógvær mað-
ur; hann tranaði sér aldrei
fram, en viðmótið og brosið var
alltaf hlýtt. Emil talaði ekki illa
um nokkurn mann svo ég heyrði
til; þvert á móti var hann um-
talsgóður og umburðarlyndur.
Lagði alltaf eitthvað gott til
málanna.
Emil hitti ég fyrst á bernsku-
árum mínum á Akureyri. Þar
var ég sendiherra, eins og það
var kallað, hjá verksmiðjuaf-
greiðslu KEA. Þar þeyttist ég
um bæinn á reiðhjóli alla daga
með alls konar pappíra og skjöl,
meðal annars á skrifstofuna til
Emils sem var yfirmaður í bók-
haldi KEA. Alltaf var hann ljúf-
mannlegur við þennan 12 ára
gutta og sýndi mér vinsemd og
talaði hlýlega til mín. Það var
ekki sjálfsagður hlutur í fram-
komu fullorðinna við krakka á
þessum árum.
Emil var hjálpsamur þegar
leitað var til hans. Hann vann
um áratuga skeið hjá Skatt-
stjóraembættinu. Þar kom
margur alkinn á hans fund og
þáði hjálp og leiðbeiningar við
að koma sínum málum á hreint
gagnvart þeirri stofnun.
AA-fundirnir á Vífilsstöðum
eru eftirminnilegir. Við tókum
þátt í að manna fundina þar í
fjölda ára. Því tengt sátum við
svo fundi með læknum og
hjúkrunarfólki Vífilsstaðaspít-
ala sem lagði mikinn metnað í
að AA-fundirnir gengju vel fyrir
sig og þjónuðu tilgangi sínum.
Við Emil fórum saman með
fundi inn á deild 33 á þriðju
hæð á Landspítalanum í mörg
ár. Það var ógleymanleg
reynsla að fara með honum á
þessa fundi. Við tókum aldrei
lyftuna upp á þriðju hæð, held-
ur löbbuðum. „Við skulum nota
lappirnar meðan við getum,“
sagði Emil gjarnan. Sama gerð-
um við að loknum fundinum;
löbbuðum niður stigann.
Kæri vinur. Takk fyrir allt
sem þú gafst mér á samferð
okkar. Við sjáumst þótt síðar
verði. Skilaðu kveðju og þakk-
læti til höfðingjanna þriggja.
Elsku Jóna mín. Votta þér og
þínu fólki mína dýpstu samúð.
Almættið gefi ykkur styrk í
sorginni.
Guðjón Smári Valgeirsson.
Emil Lúðvík
Guðmundsson