Saga - 2022, Side 15

staða þeirra.16 Umfjöllun Þjóðviljans hélt áfram allt sumarið og meira
en mánuði eftir umræddan Kvenréttindafélagsfund var hann enn á
ný til umræðu í leiðara blaðsins undir yfirskriftinni „Stöndum vörð
um íslenska menningu“. Þar var Guðrún ekki nafngreind heldur
kölluð „hin aldurhnigna móðir Bjarna Benediktssonar utanríkisráð -
herra“ og því lýst hvernig bæði Morgunblaðið og Vísir hefðu lýst
hrifningu sinni á „framkomu ráðherramóðurinnar“.17
Gjarnan var vísað í að Kvenréttindafélagið væri ópólitískt félag
og snéri gagnrýni úr röðum róttækra kvenna oft að því. Óhætt er að
fullyrða að átökin um varnarsamninginn hafi haft eftirmála en í júlí
1951 var ákveðið að stofna ný samtök sem fengu nafnið Menningar-
og friðarsamtök íslenskra kvenna (MFÍK). Samtökin voru fyrst og
fremst félagsskapur róttækra kvenna á Íslandi þótt félagskonur hafi
í upphafi viljað byggja upp landsfélag eins og Kvenréttindafélag
Íslands.18 Sama dag og ákveðið var að stofna þetta nýja félag birtist
leiðari í Þjóðviljanum þar sem sagt var frá nýaafstöðnum fundi Kven -
félagasambands Íslands og hjólað enn á ný í formanninn Guðrúnu
Pétursdóttur. Á fundinum hafði verið samþykkt ályktun sem fjallaði
meðal annars um mikilvægi þess að vekja meðal „æskulýðs lands-
ins“ heilbrigðan metnað til að „telja vansæmd að hverskonar óþörf-
um samskiptum við hið erlenda setulið“ en fyrirsögnin var „Hvers
vegna er Guðrún hætt að garga?“19

Í eðli sínu eindregin kvenréttindakona
Í tilefni af 75 ára afmæli Guðrúnar árið 1953 skrifaði samstarfskona
hennar úr kvennabaráttunni, Aðalbjörg Sigurðardóttir, kveðju til
hennar sem birtist í Húsfreyjunni. Þar segir: „Frú Guðrún er í eðli
sínu eindregin kvenréttindakona, og metur þó fjölskyldu og heim-
ilislíf meira og heitar en flestar aðrar konur, sem ég hef kynnzt.
Hún er glöggt dæmi þess, hversu vel þetta tvennt getur samrýmzt:
skilningur á réttarkröfum kvenna og viðurkenning þess, að heill
og heilbrigði heimilanna hlýtur að vera hornsteinn þjóðfélags-
hinn ágæti fulltrúi íslenskrar kvenþjóðar 13
16 „Stöndum vörð um íslenska menningu,“ Þjóðviljinn, 24. júní 1951, 4.
17 Sama heimild.
18 Rósa Magnúsdóttir, Kristinn og Þóra. Rauðir þræðir (Reykjavík: Mál og menning,
2021), 262.
19 „Hvers vegna er Guðrún hætt að garga?,“ Þjóðviljinn, 5. júlí 1951, 4.