Úrval - 01.11.1982, Blaðsíða 45

PETUR, , ,BORGARSTJORI BRIDGEHAMPTON”
43
hans skimuðu fram á veginn í
gegnum framrúðuna. Mennirnir
kölluðu: „Sjáið hundinn! Hann
ekur!”
Bernskufélaginn Skip gamli dó
meðan ég var í framhaldsskóla. Pabbi
jarðaði hann í garðinum bak við
húsið, ekki langt frá Tony, Sam,
Jimbo, Sonny og Duke.
Síðar meir bjó ég í New York og
átti lítinn son. Ég keypti handa
honum fox terrier, svipaðan Skip
gamla. Við kölluðum hana Harper.
Harper varð fyrir bíl fyrir framan
heimili okkar og David litli horfði á.
Hann syrgði hana eins og drengir
einir geta gert. Hann hét því að aldrei
skyldi hann eignast annan hund.
Dagarnir liðu. Drungalegt kvöld
var ég að lesa sögur fyrir David.
Sögurnar voru eftir Washington
Irving. Ein vakti sérstakan áhuga
hans, hún var um Yankee skólastjóra
sem Höfuðlausi hestmaðurinn hrakti
í burtu. Smátt og smátt mildaðist
sársaukinn og hann fór að hugsa. Dag
nokkurn sagði hann mér að sig
langaði í stóran hund sem passaði vel
við nafnið , ,Ichabod Crane”.
í nokkrar vikur skoðuðum við