Úrval - 01.11.1982, Blaðsíða 88

86
ÚRVAL
heyrt svo skelfilegar sögur af
Bónaparte að þegar ég sagði
henni að hann væri að koma
yfir flötina greip hún dauða-
haldi í mig af skelflngu. Ég
mundi ekki hve smeyk ég hafði
sjálf verið og var svo kvikindis-
leg í mér að hlaupa út og segja
Napóleoni hvað barnið væri
hrætt og biðja hann að koma
inn. Hann gekk að litlu stúlk-
unni, ýfði á sér hárið með
hendinni, hristi höfuðið, gretti
sig með alls kyns fettum og rak
upp villimannleg öskur. Telpu-
anginn grenjaði svo gríðarlega
að mömmu stóð ekki á sama
heldur fór með hana burtu.
Napóleon hló vel og lengi að
því að hann skyldi vera þvílíkur
barnaskelfír og trúði mér varla
þegar ég sagði honum að ég
hefði sjálf verið svona hrædd
við hann.
Starfsfólk Napóleons hafði ærna
ástæðu til að hafa ilian bifur á þessari
glaðlyndu, ensku stúlku og jafnvel
öfunda hana. Samband þess við
keisarann einkenndist af ströngum,
keisaralegum siðareglum. Liðsforingi
mátti ekki fara inn til Napóleons án
þess að þjónn væri sendur eftir
honum. Hann mátti ekki setjast í
návist hans né einu sinni tala til hans
án þess að honum væri fyrst boðið
það. Og auðvitað var Napóleon alltaf
ávarpaður ,,yðar hágöfgi”. Ekkert af
þessu átti við Betsy. Fyrir henni hét
vinur hennar einfaldlega ,,Bóni”.
Einu sinni lokaði William Bal-
combe þessa dóttur sína inni í
kjallaraherbergi ,,fyrir einhvern
prakkaraskap”.
Keisarinn skemmti sér prýði-
lega við það þennan tíma að
spjalla við mig gegnum
rimlana fyrir glugganum og
venjulega tókst honum að
koma mér til að hlæja með því
að herma eftir fýlusvipnum á
mér.
Hann sagði: ,,Sjáðu bara.
Við erum bæði fangar og þú
volar. Ekki vola ég. ’ ’
,,Þú hefur volað.”
,,Já, en ég er samt fangi, svo
það er eins gott að hafa eitt-
hvað fyrir stafni og vera í góðu
skapi.”
Napóleon dvaldi hjá Balcombe-
fólkinu í nærri tvo mánuði. Svo
bárust þau tíðindi að Longwood,
fyrirhugaður bústaður keisarans, um
átta kílómetrum lengra upp með
bugðóttum veginum sem iá upp í
hæðirnar á eynni, væri tilbúinn.
Þegar tíðindin bárust var Napóleon í
skollaleik við Balcombebörnin.
Hamingjuríkasti tími hans á St.
Helenu var á enda.
Einu sinni í viku eða svo reið
Balcombefólkið upp til Longwood
svo Betsy gæti heimsótt manninn sem