Úrval - 01.11.1982, Blaðsíða 46

44
hunda á hundabúgörðum. Þá var það
einn seinnipartinn að við skoðuðum
nokkra svarta labrador veiðihunda.
Eigandi búsins opnaði búrið svo að
sex skínandi svartir hvolpar vöguðu út
á óstyrkum fótum. Einn snerist í
hringi og kom svo til Davids og
þefaði af hendi hans með köldu, votu
trýni. David settist á hækjur sér til að
klappa honum. Svo leit hann upp til
mín. ,,Þetta er hann,” sagði hann.
,, Þetta er Ichabod Crane. ’ ’
Við vöfðum hann inn í teppi og
fórum með hann heim. Hann var
uppspretta ánægju og hrekkjabragða.
Hann sótti bolta og spýtur, tryggur
og kærleiksríkur vinur. Hann svaf í
rúmi Davids, eins og fuglahundarnir
höfðu áður gert t mínu rúmi. Þegar
við fluttumst til þorps á Long Island
sem kallað var Bridgehampton
komumst við að því að honum þótti
gaman að synda t sjónum. Oft og
ttðum sáum við höfuð hans
„skoppa” á ölduföldunum.
A sjö ára afmælisdegi Ichabod
Crane ætluðum við að elda matinn
niðri á strönd. En þann dag kom
hann ekki heim. Við David ókum um
allt klukkutímum saman. Á vegi
skammt frá sjónum sá ég svarta þúst
langt í burtu og þegar við komum
nær kom í Ijós það sem ég vonaði að
ekki hefði gerst. Þetta var Ichabod
Crane. Hann hafði orðið fyrir btl.
Varlega settum við hann upp t aftur-
sætið og fórum með hann heim og
grétum. Síðar var hann grafinn á
einum uppáhaldsstaða sinna, undir
ÚRVAL
nokkrum skuggsælum trjám á
tjarnarbakka.
Litli drengurinn var ekki lengur svo
lítill og faðir hans ekki lengur svo
ungur. í þetta sinn var það faðirinn
sem hét því að fá sér aldrei hund
aftur.
Árin liðu eitt af öðru og litli
drengurinn var farinn burt, í háskóla.
Þá var það að ég fór af tilviljun að
gefa gaum hundi í þorpinu, svörtum
labrador, nærri því eftirmynd Icha-
bod Crane. Hann var með sömu
flaksandi eyrun, sktnandi feld og
fljótandi brún augu, mjög thugandi t
allri hegðun. Hann var kominn til
þorpsins, guð má vita hvaðan, og
hélt að meira eða minna leyti til á
bensínstöðinni við Aðalgötu.
Þegar ég stansaði þar til að fá
bensín kynntist ég Pétri, þessum
ágæta flækingi. Stundum kom ég
með brjóstsykur handa honum og
upp úr því fór hann að þekkja btlinn
minn. Hann heilsaði upp á mig á
Aðalgötu og vildi fá að aka um
með mér. Hann var í aftursætinu og
rak höfuðið út um giuggann og lét
goluna leika um gömlu, stóru eyrun.
Hann kynntist næstum því öllum t
bænum. Allan daginn var hann á
ferðinni fram og aftur um aðalgötuna
að heilsa upp á fólk. Þess vegna var
það að hann var kallaður „Borgar-
stjórinn í Bridgehampton ’ ’.
Kvöld eitt heyrði ég hávært krafs í
bakdyrnar. Ég opnaði og Pétur kom
beint inn og lagðist á gólftð eins og