Mímir - 01.06.1998, Blaðsíða 23

23
Eva S. Ólafsdóttir
Biðin
Fólkið er að tínast inn. Þjónarnir taka yfir-
hafnirnar og vísa til sætis. Þeir svífa á miili
borðanna og virðast hafa einhvern ótrúlegan
hæfileika til að finna hvenær þörf er á þeim.
Staðurinn er mjög gamaldags. Borðin eru
klunnaleg, úr dökkum viði. Stólarnir eru með
rósóttum sessum í stíl við dúkana á borðunum.
í loftinu eru krómljós með möttu gleri. Mynd-
irnar á veggjunum eru allar uppstillingar, af
blómum í vasa eða ávöxtum í skál - kyrralífs-
myndir - ég skima eftir Sólblómunum - synd,
þau færu svo vel hér.
Við næsta borð sest par. Konan er í síðum
rauðum kjól. Hann er þröngur. Mér verður star-
sýnt á þrýstinn barminn. Hún sveiflar síðu hár-
inu aftur á bak. Brosir leyndardómsfull. Borð-
félagi hennar tekur um hönd hennar. Þau horf-
ast í augu. Hann ætlar gjörsamlega að éta hana
með augunum. Hún lítur af honum á mig, rétt
aðeins. Þjónninn kemur til þeirra.
- Má bjóða þér að líta á matseðilinn núna,
spyr ung stúlka með flöskubotnagleraugu.
Hún horfir á mig eins og hún finni til með mér.
Fitlar við matseðilinn og lyftir örmjóum auga-
brúnunum spyrjandi.
- Nei takk, ég ætla að bíða lengur, svara ég
rólegur. Mér verður litið til dyranna. Fjórar
eldri konur standa við dyrnar, þær tala hver í
kapp við aðra. Þjónarnir taka af þeim yfirhafn-
irnar.
Svartklæddur maður sest við píanóið. Þægi-
leg dinnertónlist fær mig til að slaka á. Ég
dreypi á víninu. Lít á flöskuna. Er hálfnaður
með hana þó ég hafí tekið mér góðan tíma. Ég
halla glasinu, horfi á vínið fara næstum upp að
börmunum. Set glasið aftur á borðið. Legg
hendurnar fyrir framan mig, glenni sundur
svera fingurna. Horfi á hringana á litla fingri og
baugfingri.Annar er áberandi stór. Ég er sjálfur
ekki áberandi - finnst ég einhvern veginn
alltaf falla inn í fjöldann - sker mig aldrei úr.
Kannski fer hringurinn mér ekki.
Lít upp, sé hvernig tveir þjónar stinga sam-
an nefjum og gjóa augunum í áttina til mín.
Annar þjónanna er stúlkan með gleraugun.
Ætli þeir haldi að hún komi ekki? Nei, þeir eru
sjálfsagt vanir því að menn þurfi að bíða eftir
kvenfólkinu.
Maðurinn við píanóið geiflar sig allan í
framan þegar hann spilar.Við gretturnar koma
djúpar hrukkur í magurt andlitið. Hann hreyfir
sig ýmist til hliðanna eða fram og aftur.
Konan í rauða kjólnum er farin að reykja.
Hún setur rettuna upp að rauðmáluðum vör-
unum og lokar augunum þegar hún sýgur að
sér eitrið. Hún opnar augun til hálfs og blæs
reyknum til hliðar. Hún kinkar rólega kolli til
mannsins á móti sér. Hún krossleggur fæturna
og lagar kjólinn, rennir hendinni eftir lærinu,
lítur á mig, brosir. Ég finn hvernig mér hitnar í
framan, lít undan.Virði fýrir mér konurnar fjór-
ar sent sitja nú í horninu. Ein þeirra dillar höfð-
inu brosandi með tónlistinni.
Matsalurinn er að fyllast. Nú eru bara tvö
borð laus. Ég lít til dyranna. Þar er enginn. Ég
laga bindið. Bíð.
Þjónninn færir konunni í rauða kjólnum og
borðfélaga hennar matinn. Maðurinn ræðst á
matinn, greinilega mjög svangur. Mér verður
hugsað til Hávamála. Konan fer hægar t sakirn-