Mímir - 01.06.1998, Qupperneq 24

24
ar. Henni liggur ekkert á, hún hefur allan
heimsins tíma. Það hef ég líka. Ég helli í glasið.
Flaskan er tóm.
- Má bjóða þér að líta aftur á vínlistann?
Ég hrekk upp úr draumum mínum. í þykku
glerinu eru augun á stúlkunni risavaxin.
Hvernig ætli sé að sjá hana án gleraugnanna?
Skyldi maður þá taka eftir einhverju öðru í fari
hennar? Skyldi fólk einungis taka eftir hringn-
um mínum þegar það sér mig? Við stúlkan eig-
um margt sameiginlegt en hún áttar sig ekki á
því, hún er of ung.
- Fyrirgefðu, segir stúlkan sem bíður eftir
svari. Hún einblínir á mig.
- Nei takk, daman mín ætti að fara að
korna, svara ég og tromma með fingrunum í
borðið.
- Ó, segir stúlkan, horfir á stóra hringinn
minn og gengur í burtu. Snýr við, kemur til mín
aftur, horfir hikandi á mig eins og hún ætli að
segja eitthvað við mig. En hættir við og tekur
tómu flöskuna.
Konan í rauða kjólnum rennir munn-
þurrkunni varlega eftir vörunum. Tekur tösk-
una sína af stólbakinu og gramsar eitthvað í
henni. Maðurinn horfir þegjandi á hana. Hún
tekur upp varalit, setur stút á varirnar og renn-
ir litnum hægt eftir efri vörinni, síðan neðri.
Brosir fallega til mannsins. Hann kinkar kolli.
Hún lætur varalitinn aftur í töskuna. Lokar
henni varlega. Langar neglurnar eru eldrauðar.
Hún verður vör við augnaráð mitt og horfir nú
spyrjandi á mig. Ég blikka hana brosandi. Hún
lyftir annarri augabrúninni með vanþóknunar-
svip. Hún lítur ekki af mér en segir eitthvað við
manninn. Hann horfir nú á mig og bendir vísi-
fingri að gagnauganu og ranghvolfir augunum.
Ég leyfi mér ekki að líta undan. Finnst eins og
allir séu mér reiðir - allir séu að horfa á mig -
allir séu pirraðir yfir því að ég sé hérna - allir
haldi að ég sé ekki bíða eftir neinum.
- Það mætti kannski bjóða þér að sitja í
koníaksstofunni á meðan þú bíður, spyr gler-
augnastúlkan kurteislega. Ég sé að það eru
hjón við dyrnar. Ekkert borð er laust og enginn
trúir að ég sé að bíða.
- Nei takk, svara ég rámur. Stúlkan bítur í
vörina og dregur djúpt andann. Snýr frá mér
og gengur til hjónanna. Flristir höfuðið afsak-
andi og segir eitthvað. Hjónin setja upp von-
brigðasvip og fara.
Manninum við píanóið er fært glas. Þjónn-
inn hvíslar einhverju að honum og bendir út í
horn á konurnar fjórar. Ein þeirra, bústin og
brosmild kona, veifar prakkaralega. Maðurinn
tekur við glasinu og kinkar kolli til hennar. Fær
sér sopa. Heldur síðan áfram að spila.
Mér finnst ég allt í einu svo áberandi. Ég fell
ekki lengur inn í fjöldann.Tónlistin nær ekki til
mín - mér finnst ég sitja í algerri þögn - stúlk-
an kemur ekki lengur að borðinu mínu. Ætti
ég að fara í koníaksstofuna? Nei, þá myndi autt
borðið segja allt um veru mína hér.
Upphaflega unniö sem verkefni í
Frásagnartcekni hjá Niröi P. Njarövík,
skólaáriö 1996—1997