Bergmál - 01.12.1955, Blaðsíða 45

1955
B E R G M Á L
doktor Faber sagði næst heyrði hún ekki geinilega, en að lokum
sagði hann. „Gat ekki komizt nærri honum, og þess vegna kom ég
með stelpuna. Við getum notað hana. Hana grunar ekki neitt. Þið
megið vera vissir um það, að þá kemur hann út umsvifalaust.11
Hann var auðsjáanlega að tala um Tona. Einn af mönnunum,
sem stóð við hlið Fabers, hreyfði lítið eitt hönd sína, og hún sá
glampa á málm í tunglsljósinu. Christine sá greinilega að þetta
var skammbyssa, og jók það enn á ótta hennar.
Þessi maður hreytti einhverju út úr sér milli samanbitinna tanna
og virtist mjög óþolinmóður. En smávaxni, austurríski læknirinn
hristi höfuðið.
„Nei. Við verðum að ná'honum lifandi. Við verðum að láta hann
tala. Ég reyndi það að vísu í gærkvöldi, en hann er of þrár.“
Grimmdin og illmennskan í rödd hans kom Christine til að
hrökkva við, og nú fannst henni sandfjaran, sem stundum áður
hafði virzt svo kyrrlát og friðsæl vera orðin vettvangur svika og
illmennsku, skuggaleg og ógnandi.
Hún sá Tona fyrir sér í huganum, veikburða og blóðugan eftir
pyntingar doktors Faber. Sá hann þar sem hann faldi sig, ótta-
sleginn í dimmasta horni einhvers hellisins, varnarlausan gegn
mönnum sem vildu pína hann og kvelja.
Hún varð að komast undan og ná í hjálp. Bíll doktors Faber var
að vísu hinum mgein við hvilftina. En ef hún aðeins gæti náð
honum.
Christine fór að færa sig hægt og hægt, og eins hljóðlega og
henni var unnt eftir stígnum sem þau doktor Faber höfðu komið
eftir niður í hvilftina, stígnum, sem hún varð að fara eftir ef henni
átti að takast að frelsa Tona. Hún hafði aðeins skammt farið er
hún sté á lausan stein, sem valt niður á við og orsakaði nokkurn
hávaða. Grimmdarlegt hróp neðan úr fjörunni gaf til kynna, að
hún hefði komið upp um sig.
Hún sá það, að henni þýddi ekki lengur að læðast áfram, svo
hún tók til fótanna og hljóp eins hratt og hún gat upp hina grýttu
götu. En að baki sér heyrði hún greinilega fótatak nokkurra manna,
sem virtust hlaupa miklu hraðar en hún, og brátt fann hún það
að þeir voru að nálgast hana, skref fyrir skref.
43