Bergmál - 01.12.1955, Blaðsíða 21

Bergmál - 01.12.1955, Blaðsíða 21
1 9 5 5 --------------------------- kona, sem lagði mest upp úr því að vera álitin hreinlíf og siðsöm. í stuttu máli sagt, líf hans var vita gagnslaust en vel skipu- lagt. Hann hafði komið ár sinni vel fyrir borð, og stýrði fram hjá öllum árekstrum. Hann las engar hættulegar bækur, átti engan metnað til að bera, um- fram það, að vera talinn efnaður heidri maður, lifði heilbrigðu lífi, enda var hann vel upp alinn, vel klæddur og fylgdist vel með nýiuneum, bæði í klæðaburði og slúðursögum. Yfirleitt fylgdi hann jafnan þeirri reglu að taka enga ákveðna afstöðu í nokkru máli, fyrr en hann hafði heyrt skoðanir stéttarbræðra sinna í þjóðfélaginu.. Hann var jafnan nýrakaður og vöxtur hans var spengilegur og brjóst- kassinn var svo myndarlegur að jafnvel Ameríkani hefði verið stoltur af. Corambeau talaði oft um það hversu nauðsynlegt það væri að gæta heilsu sinnar vel, enda fór hann oft í böð og stundaði bæði nuddæfingar og heimaleikfimi. Hann var af merkum ættum, og sem drengur hafði hann verið óvenju latur og hlédrægur. En þegar hann stækkaði varð hann einn af þessum ungu mönnum, sem taldir eru öðrum til fyrir- ------------------- Bergmál myndar í hæversku og prúð- mannlegri framkomu, og eftir að hann giftist var hann mjög á verði um að halda uppi heiðri fjölskyldu sinnar og heimilis, enda þótt að hann héldi fram hjá konu sinni, eins og áður er sagt. Madame Corambeau varð því ekki lítið undrandi er hún opn- aði dyrnar að svefnherbergi manns síns einn morguninn og sá hann skríðandi á fjórum fót- um ofan á rúminu mjög fá- klæddan. í annarri hendi hélt hann á litlum borðfána og í hinni hendinni hélt hann á borð- bjöllu, sem hann hristi og skók af barnslegri gleði. „Látið mig í friði,“ hrópaði hann. Og svo smeygði hann sér í flýti undir sængina, eins og hann væri feiminn við konu sína. „Hvað gengur eiginlega að þér,“ spurði Madame Coram- beau. „Klukkan er orðin tólf og þú ert ekki enn kominn á fætur; svaraðu mér Lucien.“ Hann leit óttasleginn á konu sína. „Hvers óskið þér, frú?“ „Hvað á þetta eiginlega að 19
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Bergmál

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Bergmál
https://timarit.is/publication/1971

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.