Bergmál - 01.12.1955, Blaðsíða 41

B E R G M k L
1955
vissi þá að bau mundu vera komin niður í fiöruna. Tundið var
ekki að fullu knmið umo enn, en óliós tunslskinsglæta lýsti þó
unn fiöruna það mikið að hún sýndist ljósleit en klettarnir upp
frá siónum voru sem kolsvartur veggur.
Grafarkvrrð rfkti í kringum þau, og það eina hlióð sem öðru-
hvoru rauf kyrrðina var örlítið öldugiálfur við fjörusandinn við
og við. Engin merki sáust þess að lögreglumenn eða hermenn væru
nokkurs staðar í nánd og gladdist Christine yfir því.
Hún hafði orð á því við doktor Faber í hálfum hljóðum, en hann
kinkaði aðeins kolli og lagði fingur á munn sér.
„Nei, þeir eru flestir uppi á heiðunum, og á víð og dreif um
Falbridge-héraðið, því að einhver orðasveimur komst á loft um
það að hann hefði sézt þar fyrr í dag.“ Skyndilega grein hann um
upphandlegg hennar, svo að hún varð að nema staðar við hlið hans.
Hann benti upp á við. „Sjáið þetta. Þarna eru hellarnir.“
Eitt andartak beindi hann Ijósinu frá vasaljósi sínu upp á við,
og Christine sá í svip kolsvarta munna hellanna í klettaveggnum.
Geislinn frá vasaljósinu stöðvaðist við einn hellismunnann, og
Faber sagði svo lágt að hún hevrði varla: „Þetta er hellirinn,“ um
leið og hann slökkti á vasaljósinu.
Christine starði upp að hellismunnanum, kvíðin og hrædd.
„En hvernig eigum við að komast þangað? Það er ekki auðvelt
meðan háflóð er, og ég held að mér takist ekki að klifra þangað
upp.“
„Ég ætla að ganga á eftir yður. Þetta er ekki eins örðugt og það
lítur út fyrir,“ sagði hann og hvatti hana til þess að halda áfram.
„Það er innangegnt á milli flestra þessara hella, og það er mögu-
leiki á að komast héðan upp að helli, sem veitir okkur aðgang alla
leið upp í þann helli sem Mordaunt er í. Haldið áfram og horfið
ekki til baka.“ Hann tók fastar um hönd hennar. „Farið eins gæti-
lega og þér getið. Það eru án efa lögregluþjónar á vakt ofan við
klettana og hér er svo hljóðbært að þeir gætu heyrt til okkar,
jafnvel þótt þeir sæju okkur ekki.“
Christine var mjög lofthrædd og þurfti hún því að taka á öllu
því sem hún átti til, til þess að geta klifrað upp á stallinn, sem
leiðsögumaður hennar benti henni á. Hún kenndi svima og mörg-
39