Bergmál - 01.12.1955, Blaðsíða 22

B E R G M k L-------------------
þýða, ert þú orðinn snarvitlaus,
sérðu ekki að þetta er ég, konan
þín Germaine?“
Stundarfjórðungi síðar gafst
hún upp við að reyna að tala við
hann og var henni þá orðið ljóst
að Lucien Corambeau hafði
skyndilega orðið fórnardýr ein-
hvers undarlegs sjúkdóms, enda
varð hann fyrri til að ræða um
þetta.
„Mér finnst ég alls ekki vera
veikur, enni mitt er ekki óeðli-
lega heitt, og ég hef jafnmikla
löngun í morgunkaffið mitt,
eins og venjulega, en ég veit
ekki hver ég er, eða hvar ég er
staddur, og ég veit ekki heldur
hver þér eruð frú mín góð, enda
þótt þér þúið mig, eins og ég
væri kunningi yðar. Finnst yður
það ekki einkennilegt, að mér
finnst ég vera eins og ég væri
nýfæddur, og þó er ég þrjátíu
og átta ára gamall. Allt sem í
kringum mig er hér virðist mér
vera framandi, íbúðin og hús-
gögnin, ungfrúin sem að heldur
því fram að hún sé konan mín
og einnig þessi gamla kona, sem
hefur stumrað yfir mér síðan ég
var barn, ef trúa má því, sem
að hún segir sjálf. Mér finnst
þetta líkast því að ég hefði sofið
frá fæðingu og væri nú fyrst að
vakna. En grátið ekki frú mín
---------------- Desember
góð, ég skal með ánægju viður-
kenna að ég sé giftur yður, enda
eruð þér aðdáanleg kona í alla
staði, hvorki of feit eða of mögur
og mér lízt ágætlega á dökk-
hærðar konur. Heitið þér Ger-
maine, Það er fallegt nafn, bæði
virðulegt og þægilegt, mér virð-
ist það benda til ættgöfgi og sið-
semi, en mér finnst ég samt
mega til með að þéra yður, að
minnsta kosti fyrst um sinn, á
meðan við erum að kynnast. Ég
bið yður afsökunar frú mín góð
eða ungfrú, ef að ég hef gert
yður hrædda. Gjörið svo vel að
fá yður sæti ungfrú, ég er að-
eins ógæfusamur maður, sem
hefir tapað minninu, og bið yð-
ur að veita mér upplýsingar.
Mér skilst að ég heiti sjálfur
Lucien Corambeau, eftir því að
dæma ber ég engan sérstakan
mannvirðingar-titil og hefi enga
sérstaka stöðu. Mér geðjast
mætavel að því, og hef ekkert
út á það að setja. Þetta herbergi
er bæði þokkalegt og þægilegt,
eftir því að dæma er ég sæmi-
lega efnum búinn, og það virð-
ist mér nú í svipinn varða mestu.
Ég sé, að þessi gamla þjónustu-
stúlka, sem virðist hafa fóstrað
mig frá fæðingu leyfir sér að
brosa lítið eitt, hún heldur senni-
lega að ég sé ölvaður. En ég skal
20