Bergmál - 01.12.1955, Blaðsíða 56

Bergmál - 01.12.1955, Blaðsíða 56
Desember Bergmál ---------------------- myndir þú vilja taka að þér eitt- hvert borgaralegt starf. Er þetta rétt?“ Pandos blés frá sér stórum reykjarstrók og kinkaði kolli. Forsetinn leit ánægður á ríkisráðsmenn, en gaut kvíða- fullu augnaráði á þennan mikla glæpamann áður en hann hélt áfram: „Vér getum náðað þig, svo framarlega sem vér erum vissir um að þú verðir nytsam- ur þegn San Angelo, þ. e. a. s. nytsamur á löglegan hátt.“ Pandos íhugaði þetta vand- lega. Ríkisráðið stóð á öndinni af eftirvæntingu. „Tja,“ sagði hann. „Ef til er eitthvað löglegt starf sem ég kann og sem hæfir karlmanni.“ „Það er einmitt til slíkt starf,“ sagði forsetinn og Ijómaði af gleði. „Ríkið vantar einmitt mann með þína ágætu hæfileika, mann sem menn virða, mann sem er bæði handsterkur og sem hefur göfuga skapgerð, er klár og kaldur og hefur hjartalag sem ann málefni réttlætisins og — eh —“ „Starf sem böðull?“ spurði Pandos. „Einmitt," stundi forsetinn upp. Allra augu beindust nú að glæpamanninum sem hugsaði sitt ráð. Loks mátti sjá að hann hafði ákveðið sig því hann setti stút á munninn og spýtti beint á kakerlaka sem þaut yfir sal- inn. „Hr. forseti, háæruverðugu ríkisráðsmenn, ég tek tilboði yðar.“ Allir viðstaddir vörpuðu önd- inni léttilegar. Don Pasquales lét fallast í stól sinn, sveittur en ánægður og gætti þess vandlega að setjast ekki á fót þorparans. Don Pasquales hafði leyst erfið- asta vandamálið sem ■ komið hafði fyrir í stjórnartíð hans: Frestun aftökunnar án þess Pandos grunaði neitt. Böðullinn hafði sagt af sér án þess að hon- um væri mútað og loks hafði hann komið Pandos gegnum einhverja þrengstu smugu lag- anna án þess að meiða hina við- • kvæmu réttlætistilfinningu hetjunnar og án þess að rýra álit eða traust þessa mikla stiga- manns á stjórn þeirri sem hann sjálfur hafði komið til valda. Það var sannarlega þess vert að gera sér dagamun vegna þessa afreks. Um kvöldið komu Don Jose, Tonio og Pandos sjálfur saman í forsetagarðinum og þar gerðu þessir fjórir heiðurs- menn sér dagamun með því að tæma flösku af bezta árgangi. 54 —
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Bergmál

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Bergmál
https://timarit.is/publication/1971

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.