Bergmál - 01.12.1955, Blaðsíða 5

ÓVENJULEGT STEFNUMÓT
Saga eftir Sven Forssell
Stu’kan í svörtu silkikánunni
stóö á fætur og pekk að stóra,
siálfvirka fframmófnninum. sem
stóð úti í horni veitinvahússins.
Hún leitaði upni tuttuffu og
fimmevring í stóru handtösk-
unni sinni, og stakk honum inn
í rifuna og því næst brýsti hún
á tvo hnanna við þlötulistann.
Ég vissi bað að ég mundi fá
að hevra Mood Indigo og Solit-
ude eftir Duke Ellinston í þriðja
skipti á einni klukkustund. í
raun og veru hafði ég ekkert út
á Duke Ellington að setja Þvert
á móti, ég dáðist að list hans,
en samt var ég enginn of-
stækismaður, og það hlýtur að
vera ofstækismaður, sem spilar
aftur og aftur sömu lögin
af sömu grammófónplötunum.
Stúlkan í svörtu kápunni gekk
út að glugganum og starði
út á mannlaust torgið. Þetta
var að haustlagi, kalt og hrá-
slagalegt, því að hálfgert slag-
veður var úti, og þessi litla borg
virtist eyðileg og mannlaus. Ég
var á heimleið frá skrifstofu
minui, en ég er blaðamaður, og
hafði ég gengið inn í þetta veit-
inpnhús til að fá mér kaffisopa
og Hta í blöð. Ég gekk inn í
innri stofuna og settist við borð
þar úti í horni. sem ég var
vanur að sitja við. Hún sat þar
þegar ég kom inn.
Hún leit á mig eitt andartak
um leið og ég settist, en síðan
hafði hún ekki virzt vita af því
að ég væri til. Nú stóð hún og
starði út í gegnum gluggann,
meðan þunglyndisleg músíkin
fyllti alla stofuna. Ég virti hana
fyrir mér í laumi yfir brúnina á
dagblaðinu, sem ég var að lesa.
Hár hennar var rauðbrúnt og
greitt aftur frá enninu og sett
upp í hnút í hnakkanum, and-
lit hennar var fíngert og laglegt.
Hún virtist hlusta og bíða. Það
var eins og tónlistin færi um
líkama hennar líkt og raf-
straumur, hver taug hennar
virtist þanin til hins ýtrasta,
eins og hún væri eitt af þeim
hljóðfærum sem leikið væri á.
Þegar síðustu, sársaukafyllstu
3