Bergmál - 01.12.1955, Blaðsíða 52

PANDOS OG LOGIN
Don Pazguales ræskti sig
kvíðafullur, áður en hann
dæmdi hinn ákærða til dauða,
og var málrómur hans afsak-
andi.
Úr réttarsalnum, sem var
troðfullur af áheyrendum,
heyrðist mótmæla muldur. Lýð-
veldið San Angelo hafði ekki í
manna minnum átt slíkan uppá-
halds þorpara sem Pandos var,
og málaferlin gegn honum
höfðu alveg dregið athygli
manna frá hinni árlegu dýra-
sýningu, já, meira að segja frá
nautaatinu, því að Pandos hafði
útrýmt spillingu og fjárkúgun
úr landinu. Hann hafði rænt þá
ríku og gefið fenginn fátækum
og réttlátum. Morðin sem hann
hafði framið voru skoðuð sem
aftökur þeirra, sem höfðu haft
vit og slægð til að láta rán sín
fara fram innan ramma laganna.
Og nú átti þessi maður að deyja.
Karlmennirnir, sem voru bún-
ir að fá skegghýjung af að bíða,
nöldruðu dálítið sín á milli, en
þeir vissu allir að lögunum varð
að framfylgja. Og það þrátt fyrir
það, að forsetinn hafði ástæðu
til að hafa samúð með Pandos,
þar sem fyrirrennari Don Pasq-
uales og óvinur, Don Miguel, var
meðal fórnarlamba hans og einn
þeirra, sem hann hafði stútað
með mestu ánægju því hann
hafði stjórnað landinu með
harðri hendi í mörg ár.
Konurnar grétu, ungar dökk-
eygar fegurðardísir, grétu svo
að gólfið blotnaði af tárum
þeirra. Þær, sem voru komnar
af æskuárum, en þær þroskast
fljótt og tapa sér snemma þarna
suður frá, grétu í sjölin sín og
aftast í salnum stóðu börnin og
störðu föl og gagntekin á mann-
inn sem var hetjan í öllum leik-
um þeirra eins og hann var
hetjan í draumum stúlknanna.
Sá eini sem dómurinn virtist
í hellinn. Skyndilega fannst henni hún sjá einhvern skugga, sem
hreyfðist innst inni í myrkri hellisins.
„Tony!“ hrópaði hún æstri röddu. „Þetta er gildra.“
Framh. i næsta hefti.
50