Bergmál - 01.12.1955, Blaðsíða 40

F ramliald ssaga:
Leyndarmál
hælisins
Eftir Robin York.
Hann læddist hljóðlega á undan henni niður stigann bakdvra-
megin og fram hjá eldhúsdyrunum, og enginn varð á vegi þeirra,
og nokkru síðar voru þau komin út að bíl hans. Hann hjálpaði
Christine inn í bílinn, og lagði ullarteppi yfir hné hennar.
Hún varð fegin bví að setjast niður, því að hún var enn mátt-
farin og fann til þreytu í fótunum. Hinn hraði akstur í nætur-
kulinu hafði lífgandi áhrif á hana og hressti hana við.
Undir niðri dáðist hún að þeirri leikni, sem Faber sýndi í
meðferð bílsins. Hann ók með ofsahraða, en af slíkri snilld, að
hún fann ekki til hins minnsta ótta. Er þau komu niður hæðina
niður við sjóinn, stöðvaði hann bílinn, slökkti á báðum ljósum og
drap á vélinni, en lét bílinn renna gætilega áfram niður veginn
alla leið niður að hvilftinni.
„Mér virðist óþarft að láta of mikið bera á komu okkar,“ sagði
hann, um leið og hann stöðvaði bílinn. „Við skulum ganga héðan.“
skulum ganga héðan.“
Þau voru þarna í algjörum skugga af hæðinni, og hann leiddi
hana niður bratt einstigið, og var Christine honum þakklát fyrir
stuðninginn. Skyndilega fann hún sand undir fótum sér og hún
— 38 —