Bergmál - 01.12.1955, Blaðsíða 51

B ERG M A L
1955
Christine stóð á fætur með erfiðismunum. Þetta gat ekki verið
annað en vondur draumur, þetta hlaut að vera martröð. Hún hlyti
að vakna fljótlega í rúminu sínu heima í hælinu. En höndin sem
greip hörkulega um handlegg hennar og hristi hann til, veitti henni
þó fulla vissu um að þetta væri enginn draumur. Hún fann að
eitthvað kalt málmhylki var sett í hönd hennar.
„Hérna. Takið við þessu vasaljósi,“ hvíslaði doktor Faber hásri
röddu, „og látið ljósið skína á hann, um leið og þér komið með
hann út úr hellinum. En kallið til hans fyrst. Það er ekki ósenni-
legt að hann gruni það að sér hafi verið búin gildra og yðar hlut-
verk er það að þurrka út allar efasemdir hans. Annars ....“
Hann lauk ekki við hótun sína, en Christine fannst samt eins
og ógnun hans umlykja sig.
Christine gekk hægt og rólega að hellismunnanum. Hún var með
ákafan hjartslátt. Fingur hennar fálmuðu eftir kveikjaranum á
vasaljósinu og andartaki síðar lýsti hún upp hellismunnann með
ljósgeisla. Hún sá hvar hellirinn þrengdist snögglega nokkrum
fetum innar og það svo mjög að ekki myndi nema einn maður geta
troðið sér þar í einu. Þetta var tilvalinn felustaður fyrir óvopn-
aðan mann, því að engan veginn mundi vera hægt að komast
að honum, nema beint framan að, og henni létti nokkuð er henni
varð samstundis ljóst, að Faber mundi eiga mjög erfitt með að
framkvæma hótun sína um að skjóta Tona, ef hann ekki næði
honum öðruvísi.
Hún hikaði andartak og leit yfir öxl sér og sá Faber standa
framan við hellinn, þar sem hún hafði skilið við hann. En er hann
sá að hún hikaði við þá pataði hann til hennar og gaf henni bend-
ingu um að halda áfram.
Nei, hugsaði Christine í örvæntingu. „Ég geri það ekki, geri það
alls ekki. Ég verð að aðvara Tona.
En hvernig átti hún að fara að því, þegar þessi maður stóð þarna
og fylgdist með öllum hreyfingum hennar. Aðeins nokkur fet frá
henni.
Hún sneri að hálfu leyti við, en jafnskjótt gaf Faber henni bend-
ingu um að halda áfram, og beindi skammbyssu sinni til hennar.
Hálfkæft andvarp leið af vörum hennar, og hún sneri sér á ný inn
49