Bergmál - 01.12.1955, Blaðsíða 63

1955
B E R G M Á L
ar. Hinar konurnar létu engin
svipbrigði á sér sjá, ekki einu
sinni hin góða frú Gascoyne, sem
var vön að senda fátækrahælinu
margar krukkur af berjasultu.
„Ég er viss um að frú Crump
gæti enn dansað á vorhátíðinni
engu ver en ungu stúlkurnar
hér í þorpinu," bætti presturinn
við kurteislega.
„Heyr, heyr,“ hrópuðu hinir
karlmennirnir.
Nú fór Söru að verða órótt
innanbrjósts. Voru þeir svona
smeðjulegir, af því að verið var
að bruffga harða réfsingu gegn
henni? En henni var alveg sama
hvað í vændum væri, ekkert
skyldi fá hana ofan af því að
segja það sem hún hafði ætlað
sér. Hún beið því ákveðin og
róleg. Presturinn varð aftur al-
alvarlegur og tók aftur til máls:
„Já, frú Crump, við höfum
beðið yður að koma, í von um
að þér gætuð gefið okkur skýr-
ingu á, öh, hvers vegna hinum
nýju umbótum er svona tekið.“
í bágindum sínum sneri hann
sér að frú Hope-Cary og hélt
áfram: „Mér skildist að það sé
einróma ákvörðun í þessu máli
hjá hæliskonunum."
„Einkennileg þrjózka,“ sagði
frú Hope-Cary hvasst. „Því
miður er frú Crump forsprakk-
inn, en allar hinar konurnar
láta sem þær viti ekki að þetta
sé til.“
Hún þagnaði augnablik en gat
ekki stillt sig um að bæta við:
„Það er bæði ókurteist og
biánalegt.“
Sara fann hvernig reiðin
blossaði upp í henni á ný. Hana
langaði að leysa rækilega frá
skióðunni.
Einu sinni hafði kóngsdóttir
ekið í gegnum þornið og hafði
hneigt höfuð sitt til Söru Crump
í kveðju skvni. Nú hneigði Sara
höfuð sitt á sama hátt til frú
Hope-Cary og sagði: „Þökk frú,
fyrir að segja álit yðar umbúða-
laust.“
Nú tók presturinn til máls:
„Þér verðið að skilja að þetta
hefur kostað nefndina mikil út-
gjöld. Þetta er allra nýjasta gerð,
og nefndin getur alls ekki skilið
hvers vegna vistkonurnar, öh,
vilia ekki nota það.“
Frú Crump reis á fætur. Öll
framkoma hennar bar vott um
óbifanlegan virðuleik. Hún sagði
rólega og blátt áfram:
„Hr. prestur, það er vegna þess
að hvorki ég eða hinar konurn-
ar vilja sitja yfir vatni.“
Það varð þögn í salnum. Eng-
inn nefndarmeðlima vissi hvað
segja skyldi við þessu. Sara fann
61