Bergmál - 01.12.1955, Blaðsíða 42

Desember
Bergmál —*■
um sinnum hafði hún nær fallið er Faber greip til hennar og rétti
hana við.
En að lokum náðu þau alla leið upp og hún lagðist endilöng á
slétt sandgólfið í stórum helli. Hún var allmóð og mjög máttfarin.
Hinn smávaxni doktor Faber stóð við hlið hennar og horfði
áhyggjufullur á úr sitt. Framkoma hans virtist örlítið breytt, eða
svo fannst Christine skyndilega. Það var eins og hann væri á nálum
og kvíðafullur.
En henni gafst ekki langur tími til að velta því fyrir sér í hverju
sú breyting væri fólgin, sem henni fannst hún verða vör við í fari
hans, því að hann benti á klettasyllu rétt ofan við höfuð hennar
og sagði í flýti: „Reynið að klifra þarna upp. Ég verð aftan við
yður.“
Christine hlýddi, en í sama mund og hún náði handfestu uppi á
þessari syllu heyrði hún hálfkæft undrunaróp frá doktor Faber.
Hún varð skelfd og leit við.
Á sama andartaki heyrði hún slög sterkrar bátavélar utan af
sjónum. Það var ekki um neitt að villast að það var mótorbátur
að nálgast ströndina. Doktorinn hafði litið við til þess að hlusta,
og lýsti andlit hans bæði gremju og kvíða.
„Hvað er að? Er þetta mótorbátur?“
„Þeir eru snemma á ferðinni,“ muldraði hann reiðilega.
Það var eins og hann hefði gleymt nærveru hennar og væri að
tala við sjálfan sig. Christine varð undrandi og endurtók spurn-
ingu sína, en hann starði á hana sljóum augum.
„Bíðið hér,“ sagði hann snöggt, og var rödd hans hörkuleg og
skipandi. „Ég verð ekki lengi.“
Og áður en henni gafst tími til að spyrja hann nánar var hann
horfinn í myrkrið.
Christine klifraði aftur niður af stallinum með mestu gætni og
erfiðleikum og gekk því næst reikulum skrefum að hellismunn-
anum. Sokkar hennar voru rifnir í tætlur og hún dró andann með
andköfum. Hún gladdist yfir því að hafa sléttan grunn undir
fótum. Hið hyldjúpa niðamyrkur hellisins virtíst svo svart og
drungalegt að ströndin utan við var í samanburði eins og hún væri
böðuð í ljósi,
— 40