Helgarpósturinn - 19.03.1987, Síða 4

Helgarpósturinn - 19.03.1987, Síða 4
/ síöasta Helgarpósti var grein sem bar yfirskriftina ,,Brestur í vel- feröarþjóöfélagi'. Þar var m.a. fjall- aö um starfsemi Félagsmálastofn- unar og vitnaö til ummœla ein- stœörar móöur sem sagöi: ,,Maöur kemur vegna þess að maöur býr í ömurlegu húsnœöi. Svo fara félags- ráögjafar aö hnýsast í allt og skipta sér aföllu. Maöur er allt í einu orö- inn aö vandamáli. . Er þetta staðreynd? Býr velferðar- þjóðfélagið ísland þannig að ein- stæðum mæðrum að þær þurfi að leita á náðir Félagsmálastofnunar og verða þannig „vandamál"? HP leitaði svara hjá Elínu Birgisdóttur sem er einstæð móðir með tvær dætur og býr nú í húsnæði sem borgin útvegar henni. Eiín er 31 árs og hefur verið búsett í Reykjavík í þrjú ár. Hún segist fyrst hafa leitað aðstoðar Félagsmála- stofnunar árið 1984 eftir að hún þurfti að leita sér aðstoðar á Geð- deild Borgarspítalans: „24.000 í KAUP — 21.000 í HÚSALEIGU" „Ég fór í viðtöl á göngudeild vegna þess að ég brotnaði andlega. Ég sá ekki fram úr því að sjá fyrir dætrunum sem þá voru 2ja og 6 ára gamlar. Við bjuggum í leiguíbúð sem ég borgaði 21.000 krónur fyrir á mánuði, en ég var með 24.000 í kaup. Sumarið áður hafði ég gerst ráðskona í sveit til þess að geta verið eitthvað með börnunum en kaupið þar var ekki neitt eða um 10.000 krónur á mánuði. Eftir að við komum í bæinn fór sjálfstraustið í mola.. . Ég var kom- in svo langt niður að ég bjó við stöð- ugan ótta um að ég myndi missa börnin og sá enga leið úr vandan- um. Geðdeild Borgarspítalans ráð- lagði mér að leita til Félagsmála- MANN NIÐUR Elín Birgisdóttir segir sögu sína fyrir og eftir Félagsmálastofnun stofnunar og það var ömurleg reynsla." „ÞEGAR ALLT ANNAÐ ÞRÝTUR" — Fannst þér niöurlœgjandi aö biöja um hjálp? „Já, mér fannst það verulega niðurlægjandi, enda alin upp við það að maður biður ekki aðra að hjálpa sér. Það háir manni þetta stolt! Það að biðja um peninga er það sama og að „segja sig á sveit- ina“ og slíkt gerir maður ekki fyrr en allt annað þrýtur. Það er ekki nóg að mæta niður á Félagsmála- stofnun og tilkynna þeim að maður geti ekki lifað af laununum, það þarf að fara fieiri, fleiri ferðir áður en eitthvað er gert. Mér leið hræðilega illa. Manni líður illa áður en maður pantar tímann, manni líður illa að ganga þarna inn og manni líður illa að þiggja þessa hjálp. Manni finnst maður vera aumingi þótt maður vinni heiðarlega vinnu og geri svo sannarlega það sem í valdi manns er til að ná endum saman." Meðan Elín var í viðtölum á Geð- deildinni starfaði hún hálfan daginn við heimilishjálp þar sem hún fékk 100 krónur á tímann. Aðstoðin sem hún fékk frá Félagsmálastofnun var sú að húsaleigan var greidd að hluta „og ég safnaði skuldum meðan ég þurfti á þessari sjúkrahússaðstoð að halda," segir Elín. — Fannst þér eins og félagsráö- gjafinn teldi þaö eðlilegan hlut aö þú leitaöir eftir fjárhagsaöstoð? „Nei, mér fannst það ekki. Hins vegar tók hún mér vel meðan ég þurfti bara að tala við hana um vandamálin, en þegar peningarnir fóru að spila inn í myndaðist veggur á milli okkar.“ — Leistu á sjálfa þig sem „vanda- mál"? „Nei, ég gerði það nú ekki vegna þess að við þekktumst svo vel, ég og félagsráðgjafinn. Hins vegar fór ég að líta á mig sem eitthvert „vanda- mál“ þegar ég þurfti að leggjast inn á sjúkrahús í eina viku. Þá var dætr- um mínum komið fyrir inni á Dal- braut og ég var alveg dauðskelkuð um að þær yrðu endanlega teknar af mér. Ég hafði heyrt slíkar sögur og varð óttaslegin. Mér fannst við vera orðnar að „félagslegu vanda- máli“. Mér fannst ekki litið á mig sem móður sem yrði að vera fjarver- andi í smá tíma, heldur eins og ein- hverja druslu. Þetta viðmót fannst mér einkennandi og ég held það sé engin vitleysa í mér,“ segir hún og brosir iítillega. „ÞAÐ MIÐAST ALLT AÐ ÞVÍ AÐ BRJÓTA FÓLK NIÐUR" Hún segist reyna að fela fyrir dætrum sínum að þær þurfi aðstoð, „því ég skammast mín fyrir það,“ segir hún. „Þótt maður þurfi að leita hjáipar þá skammast maður sín fyr- eftir Önnu Kristine Magnúsdóttur mynd ir það. Svo er annað. Ef maður er í vinnu og er að reyna að útvega sér tíma hjá félagsfræðingi á Félags- málastofnun, þá þarf maður að sitja í símanum svo mínútum skiptir og það er ekki vel séð á vinnustöðum. Það tekur iangan tíma að ná sam- bandi — til að geta pantað tíma. Svo þarf að fá frí úr vinnunni til að mæta í tímann! Þetta miðast allt að því að brjóta mann niður." Elín hætti fyrir nokkrum dögum að vinna í verslun þar sem hún hef- ur verið undanfarna mánuði: „Lág- launastörfin eru þannig að maður gefst upp,“ segir hún. „Það byggir ekki upp sjálfsímyndina að vinna fyrir svo til engu kaupi og manni finnst þetta svo lítils metið. Ég er búin að fara á vélritunarnámskeið og ætla að reyna að vinna fyrir betra kaupi. Ég reyndi um tíma að vera í tvöfaldri vinnu, vann bæði á daginn og kvöldin og það bara gekk ekki. Steipurnar urðu að vera einar heima á kvöldin meðan ég skúraði því ég hef engan sem ég get leitað til. Maður vill gjarnan gefa börnun- um sínum eitthvað af sjálfum sér, en þegar fólk er farið að vinna tvöfalda vinnu er ekki mikiil tími eða orka eftir til að gefa börnunum. Við reyn- Jim Smart um að fara með strætó út fyrir bæ- inn um helgar og göngum um en ég held að þær — og sérstaklega sú eldri — hljóti að finna fyrir því að við höfum ekki ráð á hlutum sem aðrir veita sér. Sú eldri vill til dæmis ekki þiggja að fara í danstíma og hún leitar félagsskapar hjá börnum annarra einstæðra mæðra sem hafa ekki allt...“ GETUR FENGIÐ 14.000 EFHÚN VINNUR EKKI ÚTI! Framtíðarhorfur eru ekki bjartar. Elín segir svo marga vera á vinnu- markaðinum á þessu skattlausa ári að erfitt sé að fá vinnu við vélritun núna, „og stundum er mér skapi næst að leggja árar í bát og þiggja þessar 14.000 krónur sem ég get fengið hjá Félagsmálastofnun ef ég vinn ekki úti,“ segir hún. Húsnæðið sem hún er í núna er ekki að fullu greitt af Félagsmálastofnun því hún borgar sjálf 5000 krónur á mánuði í húsaleigu. Dagheimilisgjöldin eru farin að safnast upp og að auki tók hún ián fyrir jóiin til að geta „keypt sængur handa stelpunum og föt.“ Var einhver að tala um velferðar- þjóðfélag? 4 HELGARPÓSTURINN

x

Helgarpósturinn

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Helgarpósturinn
https://timarit.is/publication/47

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.