Morgunblaðið - 15.03.1973, Blaðsíða 12

Morgunblaðið - 15.03.1973, Blaðsíða 12
12 MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 15. MARZ 1973 Dagrún Kristjánsdóttir: Hvað á að bíða lengi ? NOKKRAR samvizkuspurningar til alilra landsmanna. Hve lengi á að líða núverandi stjórn að ráðska með einkafé almenn- ings? Hve lengi á að líða það, að ráðherrarnir seilist ofan í vasa annarra, þegar þá vantar nokkr- ar milljónir og milljarða til að krafsa í bráð yfir eigin mistök, eyðslu og óforsjálni? Hve lengi á að líða það, að stjórnarherr- arnir reyti hvern einasta eyri af: EllUífeyrisþegum, fátækUm barnafjölskyldum, öryrkjuin og veiku fólki? Hve lengi á þeim að liðast að skattpína hvern einasta borgara, (nema þá sem nóga eiga pen- tngana) svo að hann verður að vinna margfalda vinnu, þ.e. leggja nótt við dag, ef hann er svo sanwizkusamur að vilja borga það, sem honum er gert að borga af stjórnvöldum. — Og að því loknu er ekkert eftir, til að kaupa brýnustu nauðsynjar fyrir. — Þá er uan tvennt að velja, að svelta eða reyna að fá víxillán. Hvorugt er gott og ekki hægt til lengdar. Önnur leið er líka til og hún er að segja sig til sveitar. Er það þetta, sem vinstri stjórn in er að keppa að með óstjórn sinni? Er þetta velmegunin, sem húm lofaði, þegar hún tók við, ailir áttu að hafa það svo gott, — allir áttu að fá kjarabætur beint og óbeint — öllum var lof- að styrkjum sem erfitt áttu upp- dráttar. Vinnustyttingu var kom ið á svo að öllum gæti liðið sem bezt og hvi'lt sín hínu bein eftir 40 stunda vinnuviku. Það var svo sem sjálfsagt því ekki veit- ir af að hvila sig vel, sbr. þegar kölski sagði við bóndann: ,,Hví!du þig, hvíld er góð". Bónd- inn fór að hans ráðum, lá og flatmagaði alla daga, ekkert var gert, enda svalt hann og fjöl- skyldan i hel. Já, hvíld er góð, en það er öruggt að meiri skyssa hefur ekki lengi verið gerð en einmitt að knýja fram þessa 40 stunda vinnuviku. Það er tap fyrir alla, sérstaklega þó fyrir atvinnurekendur, sem margir hverjir rísa ekki undir þessum álögum, það kostar þá offjár. Tap ríkisins, þ.e.a.s. þjóðarbúsins, er gífurlegt, hefur það ráð á þessu? Auðvitað þarf ekki að spyrja svo flónslega, því hvert tveggja ára barn sér það að þetta er hreint glapræði, a.m.k. var ekki tímabært að framkvæma þessa breytingu á þeim tima, sem gert var — eða i þann mund, sem bú- ið var að ryksjúga ala vara- sjóði, ríkiskassann og vasa hvers einasta þegns í landinu, og það margsinn's. Þrátt fyrir allt þetta er sam- þykkt 40 stunda vinnuvika og varðar við lög — næstum þvi, að hreyfa hönd eða fót umfram það. Venjuleg vika telur í allt 168 stundir. Þar af er unnið i 40 stundir, eftir eru 128 klst. Venju legur maður þarf 8 stunda svefn á sólarhring eða 56 st. á viku, þá eru eftir enn 72 klst. á viku ti! að hvila sig, eða til jafnaðar 10 klst. og 17 min. á dag, — fyr- ir iilii.ii svefntíma! Getur þjóð, sem er á barmi gjaldþrots, leyft sér sliíka tíma- sóun? Hvernig er öllum þessum hvildartíma eytt? Ekki eru allir svo andlega skmaðir, að þeir sitji eins og góðu börnin heima með bók í hendi, eða sinni ein- miiiiiiiinl^ t BústaÖasókn Aðalfundur Bústaðasóknar verður haldinn að lok- inní messu sunnud. 18. marz í safnaðarheimilinu. Sóknarnefnd. Stjórn Lífeyrissjóðs verkalýðsfélaganna í Vesturlandskjördæmi auglýsir að hún hefur samþykkt að fasteignalán verði veitt til sjóðfélaga í vor. Umsóknarfrestur er til 15. apríl 1973. Þeir sjóðfélagar sem ætla að sækja um lán snúi sér til skrifstofu sjóðsins að Suðurgötu 36, Akranesi, 8Ími 93-1927 og fulltrúa hans í Borgarnesi, Stykkis- hólmi, Búðardal, Ólafsvík og Heltissandi, og munu eyðublöð og aðrar upplýsingar gefnar varðandi lánin. Stjórnln. hverjum gagnlegum frístunda- áhugamálum? Hvað gera hin r, sem hvorki eru bókhneigðir eða hafa önnur þarfleg áhugamál fyrir sig? Það ætti öllum að vera ljóst að það þarf mikið andlegt þrek til þess að standast það að eyða öl'ltum þessum frítíma í ekki neitt. Ár- angurinn hlýtur að verða sá að VEGNA h'ns mikla frítíma, er ýmislegt gert til að láta timann líða, — sem er ef til vill ekki svo holit, hvorki fyrir einstakling- inn né þjóðfélagið, eitthvað sem hvorki er hollt heilsunnar vegna né fjárhagslega. Fyrir það Mður ekki aðeins einstaklingurinn, heldur einnig fjölskyldan og þjóðfélagið í heild. Styttlng vinnuvikunnar leiðir margt illt af sér. Fólk, sem áður þurfti og vildi vinna og gat unn- ið á sama vinnustað lengri tíma á dag, það fær ekki að gera það, þvi þá eru það alls konar félög sem (svo tM) banna það. Fast- ráðning í meir en 40 stundir vibu lega er ekki leyfileg. Þar af leið- ir, að þeir, sem neyðast til, eða vilja vinna lengri tíma vikulega, verða að sækja á önnur mið til þess að drýgja þær tekjur sem ekki hrökkva til að fylla hina botnlauau hit skattheimtunnar, og til að framfleyta heimiM á sómsaimlegan hátt. Þetta veldur óþægindum, tímasóun og fjárút- látum, ef reynt er, — en sé það ekki gert, þá er ekki um annað að ræða fyrir marga en að herða sultarólina þar til ekkert er leng ur til að herða að og ólarinnar er ekki þörf iengur. Nú, það er ef til vill sparnaður ef hægt er að arfleiða einhvern annan að ólinni sem hefur þörf fyrir hana, en ekki haft ráð á að kaupa svo nauðsynlegan hlut, nú á þessum síðustu tímuim vinstri stjórnarinnar. En þá er spurningin: Hækkar þá ekki toil- urinn á þeim um leið og eftir- spurn eykst? Það vasri ófyrirgef- anlegt glapræði af stjómvöldum að láta þá tekjuöflun fara fyrir ofan garð eða neðan — við ríkis- kassann, því Mtið munar vesæl- an. Um þann stórkostlega greiða, sem fyrirtækjum og stofnunum — jafnt atvinnufyrirtækjum og liknarstofnunum — var gert með því að banna fólki að vinna eins og það hafði þörf og löngun til, ætla ég ekki að fara mörgum orðum að s'nni nema aðeins að varpa fram tveimur spurningum í því sambandi. Hvaðan fær hinn aimenni launþegi laun sín, þeg- ar atvinnufyrirtækjunum hefur verið lokað vegna þess að þau rísa ekki mörg hver undir þeim kvöðum, sem á þau voru lögð með styttingu vinnuviku og hækkuðum launum, ásamt öUum öðrum áiögum, sem rik'svaldið leggur þeim á herðar? Hvar fær þetta fólk vinnu, þegar svo er komið? Og ég ætla að leyfa mér að varpa fram þriðju spurning- unni í framhaldi af þessum tveimur. Hvar ætlar stjórn „hinna vinnandi stétta" að taka þessa fáu aura, sem hana van- hagar svo sárlega um (að vísu er það smásmugulegt að telja þeim eftir þessa vasapeninga, þar sem væntanlega verður ekki um meira að ræða en 30—32 millj arða árið 1974), þegar hvergi er atvinnu að fá og enginn á neitt tii að lifa fyrir, hvað þá að borga þá geysilegu skatta, sem enginn þarf að kvarta um að séu of lág- ir, og sífelt hækka? Hvar og af hverjum verða þess ar vesölu upphæðir teknar? Verður reynt að le'.ta í vösum gí-mla fólksins að krónunum, sem að því voru réttar, á meðan verið var að tæma varasjóði frá tíð hægri stjórnar? Auðvitað má reyna það, en hætt er við, að þær krónur séu komnar til síns heima — afturgengnar í botn- lausum vasa vinstri stjórnarinn- ar, og ábatahorfur úr þeirri átt eru ekki móklar. Hvað ætlar stjórnin að gera, þegar hún er búin að þrautpína alla til hins ýtrasta: Atvinnufyr- irtæki, launþega, aldraða? Vitan- lega er alltaf hægt að skrifa himinháar tölur á blað og segja: þetta verðum við að fá í okkar vasa. Það er auðvelt að leggja á svimandi háa skatta, hækka all ar vörur upp úr öllu valdi, — jafnvel annanhvern dag og svo, að UM MUNAR. — En hver get- ur borgað og hver getur keypt þessar „jóiagjafir" stjórnarinnar, þegar búið er að þjarma svo að öllu venju'legu fólki, að lengra verður ekki komizt, og enginn veit lengur hvað snýr upp eða niður. Það var mikið fárast um það i tíð fyrrverandi stjórnar, ef vör ur hækkuðu uim nokkra aura eða krónu. En hvað gerist nú í stjórn- artíð vinstri manna, sem allt þótt ust geta og ætla að gera fyrir fólkið í landinu? Það eru sann- arlega engin vettlingatök hjá þeim, þegar þeir rétta fram sína föðurlegu hjálparhönd, fulir mildi og kærleika til alira lands- ins barna, enda sagði blessaður forsætisráðherrann við eitt gott tækifæri: „Það er gaman að vera Islend'ngur í daig." Já, það er gaman, þegar lands- feðurnir eru slikir sem þeir eru nú. Ég veit það, að húsmæSurnar eru glaðar, þegar þær fara sínar daglegu ferðir eftir mjólk og öðrum nauðsynjum út í næstu verzlun — hafa lengi verið það, en gleðTn vex með hverjum degi sem líður, — það er dýrðlegt að þurfa ekki alltaf að rogast með pyngjuna jafnþunga heim aftur, það er eiginlega óþolandi að geta ekki tæmt hana í hvert sinn. En kæru húsmæður, þið þurfið ekki lengur að hafa áhyggjur af þvi að þið hnjótið um þúsund — eða fimm þúsundkallinn, við hvert fótmál he'.m úr verzluninni. — Eða húsbóndinn, ekki þarf hann lengur að liggja vakandi langar nætur og leiðar, vegna þess að honum takist ekki að losna nógu fijótt við allar þær hrúgur af peningum, sem honum berast. Þegar neyðin er stærst er hjálp- in næst, og ég fullvissa ykbur um það, að það eru margar hend ur framréttar tid að létta þessum byrðum af ykkur — hendur rik- isstjórnarinnar. Það er mikíl Tilboð Tilboð óskast í eftirtaldar bifreiðar í núverandi ástandi eftir hjón: SAAB 96, árgerð 1972 MOSKVITCH, árgerð 1971 SKODA, árgerð 1965 Bifreiðamar verða tii sýnis í porti Vöku h.f., Stór- höfða 3, föstudaginn 16. þ.m. frá kl. 13:00 — 16:00. Tilboðum skal skila til skrifstofu Brunabótafélagsins sama dag fyrir kl. 17:00. BRUNABÓTAFÉLAG ÍSLANDS, LAUGAVEGI 103 - SÍMI 26055. guðsblessun að eiga þá-að i neyð, sem hvorki yfirgefa vini sína né ráðherrastólana, þó að rigni eldi og brennisteini og eldglæringum slái fyrir í stjórnarsölum. Það eru óneitanlega hraustmenni, sem halda um stjórnvöl þjóðar- skútu okkar íslendinga og ólík- legir til þess að fara frá borði fyrr en skútan er sokkin með manni og mús, — og góðum skip stjórum ber að fylgja farkost- inum í djúpið, frekar en að yfir- gefa hann á meðan nokkur von er um björgun. En skipstjórar eru misjafnir, sumir sökkva skút unni, en bjarga sjáilfum sér og fáeinum aurum. Bezti kosturinn er þó sá að bjarga öílu — fleyi, áhöfr og sjálfum sér. En býst nokkur við því hér eftir (bráð- um tveggja ára setu í ráðherra- stólum), að þessari stjórn takist að bjarga einu eða neinu, eru okkur ekki nær daglega færðar sönnur á hið gagnstæða? Hvað hugsa til dæimvs húsmæður þessa dagana, finnst þeim til um hugulsemi stjórnarinnar í garð heimilanna? Dagleg útgjöld hækka, — ekki um nokkrar krónur — heldur hundruð króna og spáð er meiri hækkunum oft- ar seinna á árinu. Er ekki kominn tími til afl fara að gera eitthvað og spyrna við fótum? Það gagnar ekkert að kvarta niður i kaffiboilann sinn um dýrtið og óstjórn, heima í eldhúskróknum, stjórnarherr- arnir heyra það ekki og kaffi- bollinn segir ekki frá. En ef til v'll yrði tekið eftir þvi ef hús mæður væru einu slnni samtaka og elduðu ekki mat í hálfan mán uð. Keyptu ekki vöruna, sem sífellf er sprengd upp, — en svo undarlega vill til að brýnustu nauðsynjar fyrir heimilin, af ýmsai tagi, hækka langmest, en það er hol'lasta matvaran og beimiiisáhöld og tæki, sem eng- in húsmóðir má án vera. HvaO veldur, eru ekki heiimiiin nauið- synleg undirstaða í þjóðfélaginu — sú undirstaða sem allt bygg- ist á? Engir, er sitja í ráðherrastol- um geta velt milljörðum á milli handa sér, ef heimilin eru alls- laus, en svo Mtur út nú, að gera eigi alvöru úr þvi að kippa öllum stoðum undan þjóðarbúinu og ganga röskiega til verks. — Og í stað þess að láta sér huigsast svo einföld úrlausn vandans að draga úr einhverjum fram- kvæmdum, sem „þeim er heiroa sitja" þykja stundum vafasamar og sýnast ekki aUar vera bráð- nauðsynlegar, þegar hart er í ári og hafa Mt'ð gildi fyrir stund- lega og eilíflega velferð lands- in.s þegna. — Og það sem þjóðin hefur verið án í 1100 ár, ætti a© þola enn nokkurra mánaða bið, án þess að neinn bíði við það tjón á sálu sinni. En ýmsar þessar framkvæmdir kosta tugi og hundruð miMjóna króna, sem ef t'l vill munaði um að þurfa ekki að pína út úr skattgreiðenclum, þegar árar sem nú. Nei, í stað svo auðveldrar lausnar úr fjár- málaöngþveiti ríkisstjórnarinnar — þá er ráðizt að heimilunum, og einstaklingunum, (þvi þeir eru líka fólk, þó sjaklan sé á það minnzt) jafnt ungum sem gömlum. Hver einasta leið er far 'n sem hugsanleg er tM að plokka og reyta hvern eyri, áður en hann kemst í buddu þess, sem fyrir honum hefur unnið. En ef tii viU er það guðleg forsjón, sem hefur skákað þessum mönn- um niður (eða upp) í ráðherra- stólana, okkur hinum til eilífr- ar sáluhjálpar, því sagt er að eigi skuM safna fjársjóðum á jörðu, sem mölur og ryð fá grand að. Og það mega þeir þó eiga að dyggilega hafa þeir reynt að koma í veg fyrir að við syndug- ir þegnar föMum í þá freistni að leyna földum fjársjóðum, sem leitt geta sálir okkar bema leið niður á við á ónefndan stað, 1 stað upp, sem þykir víst öll« huggulegra og viðkunnanlegra tii frásagnar. Og það er ekki Mt- ið afrek að bjarga heiiU þjóð úr klóm hins vonda mammons. 2. marz 1973.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.