Morgunblaðið - 08.07.1973, Blaðsíða 3

Morgunblaðið - 08.07.1973, Blaðsíða 3
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 8. JÚLI 1973 Gosið taf ði Gosa litla ÓLÖF Þórariinsdóititdr koim með fyrstu fliu.gvédiiinni í land gosmótt- ima. Hún átiti von á barni og ekki þóttii óhæitit að láta hana fara með bátd, ef hjá yrði korniizt. Ölöf var bim róJegastia, þegar við hiiötum hama uim nóíitiima á Reykjavíkurfliugvedli. í>ó hafði goslið hafit þau ábritf á hatna, að hútn sitirðnaðií upp og tókst ekki eð staka neegiliega á tíi að fæða, svo fæðingumia þurfti að fram kaCQa 20. febrúar. Þeitta frétitum við, þegar víð" hiitruim hainta og mymdar'iega strákinn hemmar heima hjá for- eldruim henmar, Margrétii Sveims- dótibur og Þórarmi Sdgbjörnssymi, í Gtrindávik. Og GosT; IiJtlii, eims og pillturinn var kaMaður í fyrstu, var orðdtnm mymdiarstrák- uiT, 3V2 mánaðar garmall og brostíi og hjaláði við blaðamannimm. Hann heitir þó ekki lengur Gosi. — Bg var dauðhrædd um að nafn ið myndi festasit við hanm og drreif í því að láta sikira hann Ósk ar Árssel í höfuðið á bá&um öí- um símum, saigði Ólöf. Ólöf kvaðsit hafa verlð hjá bróðiur síwuim í Reykjavik þar ¦ttid eftir að barrmiið fæddist. Ei.g'im- maður heranar, Hjörtur Svein- björmisson, metagerðarrnaður, dreif sii'g atfttur út í Eyjar, þar sem hamn hefur starfað í iög- regiliunjmd sáðan. — Honium Iieiddist svo uppi á itamdd, segtkr Ólöf. — En við fáum eiitit af húsiuiniutm frá Váðliagasjóðli á Stokkseyri bráðlega og þá fer hann að virnnia á netaverksitæði þar. Hanm hefði byrjað á þvi fyrr, en okkur vamtoði húsnæðd. Það er nauðsynlegt að fá þessi hús, þar sem svo mi'ikiM höuitd atf fólkitniu er húsnæð'siaus. Jú, jú, mér lizt ágætlega á að seitjasit að á Sltokkseyri. Ég var áður í sveit fyri'ir arustam f jaH og ég held að þetta sé skásti staðurinm. — Hefurðiu ekkert farið til Vestmtanmaey ja ? — Jú ég fór fyrir rúml. 2 vik- um. Það vara uðvitað ömurlegt að sjá þetta, einkutm fannst mér siiiæmt að sjá húsdn, sem eru að soðma. En ég hefi semmifega sitiað- ið betur að vígi en margir aðrir, þvi maiðiúriinin minm hefur sa;gt mér jafnóðium frá því hvérnig er i Eyjum og sýnit mcr myndir. En fóiik, sem bara les fréititi'r um að veriið sé að hreimsa og að setja ni.'iður kartöflur, heldur 'kainini-ki. að þaið sé beitra ein það er. KartöfJurnar voru nú bara hálf faita, sem eimihver seittii niöur að gamni sinu. Og þetta voru iik lega bara um 10 giarðar, seori bú- ið var að hreimsa úr. Þar sást á grænt og var fjarska skemmti- tegt. en allt hitt var svaxt. — Ætliið þið að setjast aítiur að i Eyjum? — Já, já, okkar hús er heilti. Það er vesitauit í bæmum og yroi með sJÍðusitJU húsum tíl að fara." Og ef gosiið fer að hætitia, þá verður hvergii betra að vera. I ðag, siegir maðiur það að mi'mmistta kositi. En hvað verður eftir 3—4 ár? Mér sýraiisi* ekka að maður geti fairið tíi baka fyrr en í fyrsta liaigr næsta sumar os; kianmiskii enn síðar. Surtur var i g'amigi í 3 ár og reif siig þritsvar sinnaim upp aftiur, ef ég mam rétt. Kannski geta eini5rtak'Ym,a;ar sezt aið fyrr og e.t.v. fóJlk með sitálpm'ð börm, en ai'memmit tekiur þeititia niokkur ár. Bn það er emiimin óihiipur í mér, svo ég get flutt tiil Eyia, þegar gosið er búið or? timí er til komiimn. Á meðiam siei'.i'Jmst við að á Sitokkseyri. LVTí Gosii, nei, fyr!r<7ef;ð þið, Óskar Arsæld, h-jistor Og viM end'Oega fá að takia undr þetita. Afi Oi<t atmima eru sýniHega giöð að fá að hiafa harnn: — Ekkert er svo slíemit að það hatfi eikki í för með sér e'tthvað gott, seg- !r pmmian. Myndimar: A þeirri efri er „Gosi" litli í góðum félagsskap. Aftur á móti er hann ófseddur á myndimni hér heðra. Hún er tek- in nóttina sem gosið hófst. Óiöf stendur he'imil';sliaius á Reykjavik urfluigvelti með dóttur sinni litlu. Ég fylgi víst bónda mínum Þetta er hún Aðalheiður Jóns dóttir, sögðu þeir á Bæjarskrif- stofum Vestmaninaeyja i Hafnar- búðum, þegar við spurðum hvort þeir þekktu nokkurn á mynd í blaðinu, sem við tókum af Vest- mannaeyingum að kxwna í land fyrstu gosnóttina. Og þeir flettu upp heimilisfanigi Aðalheiðar á Laufásveigi 60. Eftir nokkr- ar ferðir þangað hittum við á Aðalheiði, sem þarna býr í lít- illi risíbúð með dóttur sinni Diönu, og hófum viðtal við hana, en hún hafði einmitt kom- ið í land sjóveik og slæpt með Daliaröstinni fyrstu gosnótt- En við að kveðja, búin að smel'la á hana mynd, drógum við upp gamla blaðið og Aðalheiður sór og sárt við lagði að þetta vgeri ekki hún, hún ætti ekki svona kápu. Bn það má eiwu gilda — við birtum viðtaliið samt. Aðalheiður er kona Siigurðar Sigurjónssonar, vélstjóra á Lóðs bátnum, sem hefur frá upphafí verið bundinn við sín skyTdustörf í Vestmaninaeyjum og sem við höfum oft hitt þar á ferðum okkar. Hann rétt skreppur í land í tvegigja daga fri öðru hverju. En Aðalheiður var fyrst í 10 daga hjá syni sin- um, og síðan fengu þær mæðg- urnar þessi tvö ldtl-u risherbergi og eldhússkonsu og eru þar enti. Húsið þeirra Aðallheiðar og Sig- urðar er svo til heilt í Eyjurn, en húsgögnin í geymslu hér, þvi engu er hægt að koma fyrir þanna. En ung hjón í Kópavogi ætla nú að leigia þeim svefnher bergisáilmuna í húsi sdnu og nota fyrirframgreiðsl'una á leigunni, tii að ljúka innréttingu á hennl. Þau eru þá ekki að búa sig uindir að flytja til Eyja aftur, 'eða hvað? — Sigurður segir að við getum kannsM farið að búa 1 Eyjum næsta vetur, svarar Aðalheiður. En mér finnst ekki viðlit að fara fyrr en alidr eld- ar eru kólnaðir. Og Siigurður seg ir raunar að ekki verði hægt að búa þarna fyrr en búið er að koma burtu menjguninni úr höfn inni. — Ætli ég verðd ekki að fylgja bónda mínum, segir Aðalheiður ennfremur. En ég víl ekki sjálf flytja aftur til Eyja. Ég held að við verðum svo ein- mana. Börnin eru öll komin himgað. Sonur okkar flutti til ísafjarðar með 6 börn og þau kunna vel við sig og ætla að setjast þar að. Húsdð hans i Eyj- um er líka ónýtt. Tveir synir okkar aðrir eru búsettir hér. Dóttir okkar ein átti íbúð við Heimagötuna og við sáum í sjón- varpinu hvernig hæðin hennar veltist út á götuna. Dóttir mín og hennar fjölskylda vonast eft- ir að fá eitt af viðlagasjóðsthús- unum í Kópavogi eða Garða- hreppi. Tveir synir Sigurð- ar misstu sín hús, faldeg hús. ÖU fjölskyldan er því fardn úr Eyjum og þó við eigum \>ga- hús, þá verðum við þar bara tvö. Mér finnst því að Sigurður, sem er orðimn fullorðinn maður og búinn að vinna óhemju erfiða vinnu á bátnum,- eigi bara að fá sér létta vimnu « landi. Og ég vil Mka vinna eitthvað. — Já, já, ég vinn við afleys- ingar á Hótel Borg. Mér leidd- ist svo að sitja hér allam dag- inn ojt viidi koma meðal fóilikis. Þetba eru ákaflega mikil við- brigði. Heima gat ég skotizt ttl barna okkar og vina á dagimn og kvöldin. Hér eru vegalengd- itr svo miklar og maður hefurr ekki bíl. Bn ég vil vera á ferð- inni, tolli illa í þessari litlu og óvis'tlegu ibúðarskonsu. Þetta er einkennilegt líf og ég held að margar konurnar séu mjög ein- mana hér. Einkum kannski þær, sem eiga lítil börn og þurfa að vera bundinar yfir þeim. — Nei, ég hefi ekki farið til Eyja. Mér hefur dotttð það I hug. En Sigurður sagðd að ég ætti ekki að gera það. Þetta sé svo ljótt og ég eigi bara að murna Eyjarnar eins og þæx voru. Vinkona mín fór heim. Hún hafði heimþrá, en segist haía læknazt aiveg af henni við það. Önnur vinkona mán fór og gat rétt séð á toppdnn á Yztet Ktetti af mæninum á húsinu sóin'u, þar sem hún hafði áður haft úr e4d- > Framhald ábte.4.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.