Morgunblaðið - 08.07.1973, Blaðsíða 4

Morgunblaðið - 08.07.1973, Blaðsíða 4
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 8. JÚLÍ 1973 Framhald af bls. 3 húsglugganum útsýni yfir alla höfni'na og til lands, með jökla- sýn, og ég held að i bili a.m.k. sé hún að guggna á að fara aft- ur. Þetta er mikil breytiing. — Nú fáum við húsnæð- ið í Kópavogi, þar sem við setj um upp bráðabirgðaeldhús og flytjum efri skápana úr ekihús inu okkar í Eyjum þangað. Það verður meira heimili. Diana, sem er 16 ára gömul og lauk gagnfræðaprófi, er bú- in að fara til Færeyja með skól- anum í vor. Búið var að safna fyrir þessari ferð og skólastjór- inn lagð: kapp á að hjálpa ungl- ingunum ti! að láta af henni verða. Mynd:n er dóttur sinn'. af Aða'Jheiði með — E. Pá. Allt er þetta okkur lánað h vor t sem er líf eða eignir FYRSTA morgun eldgossins í Eyjum hittu blaðamenn Mbl. eldri hjón úti á flugvelli, Ingólf Guðjónsson og Jóhönnu Hjartar- dóttur. Þegar við nú, meira en fjóruim mánuðum síðar, leituð- um þau uppi, fundum við þau á Kaplaskjólsvegi 55, þar sem þau búa í einu herbergi með aðgangi að eldhúsi hjá bróður Jóhönnu. Hún var ein heima, því Ingólfuir er nýbúinn að fá vinnu i Laug- arnesskóla. — Okkur vegnar vel, sagði Jó- hanna. — Við þökkum guði fyr- ír hve vel hann hefur greitt götu okkar. Því allt er þetta í hans hendi. Við vorum fyrst í 6 vik- ur í Hveragerði, en komum svo hirigað. Satt að segja var ég svo sæl, þegar við vorum búin að fá þetta litla herbergi, að ég man ekiki eftir að hafa verið svona énægð fyrr, þó ekki sé það nú stærra en þetta. — Jú, við áttum yndislegt hús, alveg hæfilegt fyrir okkur. Það stendur heilt, því það er utan í Helgafelli, sem Mífði þvi fyrir gosinu. Ingólfur hafði þar hænsnabú. Hann fór með hænsn im upp á land og slátraði þeim strax. Ég man að þegar við vor- um búin að koma upp heimili okkar, þá læddist stundum að mér spurning: — Hve lengi? Ég veit ekki af hverju. En það er með það eins og annað í þessum heimi. Það er okkur lánað og getur verið af okkur tekið á einni nóttu, hvort sem það er líf eða eignir. — Hvað við ætlum að gera? Ég veit það ekki. Persónulega held ég að ekki verði hægt að fara til Eyja næstu 2 árin, þó svo maður eigi þar heilt hús. Fyrst þarf gosið að hætta og svo þarf að byggja upp á ný. Við látum þetba bara ráðast. Hugsum ekkert um það. Ég er bára ánægð hér. Stundum erum við að segja að við munum fara aftur til Eyja, en svo segjum við hvort við annað. Látum það bara ráðast. Við höfum ákveðið að vera ekkert að vel'fca því fyr- ir okkur hvort við förum eða ekki. Maður veit ekkert hve fast ur maður verður orðinn hér eft- ir tvö ár. Ég held að miðaldra fólkið, sem enn á hús í Eyjum, sé ákveðið í að fara þangað. En ekki það allra yngsta og ekki það sem er orðið fullorðið. Það verður búið að koma sér fyrir og þá þarf að taka sig upp aft- ur. Svo gebur það breytzt. — Nei, ég hetfl ekki farið til Vestmannaeyja síðan. En mað- urinn minn fór um síðustu helgi. Ég spurði hann hvort honum hefði ekki þótt það erfitt. Nei, sagði hann, ég var alveg klippt- ur frá því. En svo gekk hann upp á Helgafell og sá yfir öll fallegu hverfin, sem eru horfin. Og þá greip hann sérstök til- finning vegna vinanna, sem höfðu þar misst aUt sitt. Á efri myndmm eru þau Ingólfur og JöhanTiia nýkomin upp á land gosmorguriiinn. Sfl sem er hér til hMífeir er af Jó- bö*MM á nýja heiimiðDnu. Mikil reynzla en ömurleg TVÆR ungar mæður úr Vest mannaeyjum, Helga Tómasdóttir og Asta Þórarinisdöttir höfðu komið sér fyrir með fjögur af börnum sínum i Keflavik, þegar við áittum við þær tal skömmu eftir að gosið hófst \ Vestmanna eyjum. Þær voru þá ákaflega ánægðar yfir að hafa fengið inni í gömiu húsi í Kefiavík, en al- veg úrvinda eftir allt umsitangið við að flýja frá Eyjum, koma börnum fynir og ná dótinu sínu og flytja það til Keflavik ur — þar sem þær voru nú að setjast að. En það hafði aldeiiis orðið breyting á og hagur þeirra versn- að skömmu seinna. Það fréttum við, þegar við hittum þær báðar í Vestmannaeyjum, þar sem þær hafa starfað á Hótel ITB í nær fimm mánuði. Þær höfðu ekki verið nema nokkra daga í hús- næðiinu í Keflavík, þegar eigwnd- inn seldi húsið — og þær voru aftur á götunni. Tvö af börnum Astu voru hjá pabba sínum í Noregi og hafa verið þar i skóia í vetur og eitt barnið hjá ættingj um hennar á Patreksfiirða — en nú urðu þær Helga og Ásba að senda þau fjögur, sem þær höfðu hjá sér i sveit, þair sem þau verða fram á næsta haust. Börn A'Stu voru einmiitt að koma frá Noregi, er við töluðum við Heigu og verða einnig í sveit í sumar. 1 haust þurfa þær þvi að vera búnar að koma sér fyrir með börnin sjö, sem þá koma öll, og sum þurfa að ganga i skóla. Þær hafa ekkert húsnæði fengið enn og líeftga segir að það þýddi líöð að leita fyrir sér. En þær hafa báðar sótt um hús hjá Viðlaga- sjóði á Reykjavikursvæðinu. Á meðan hafa þær unnið við matis- eld og framreiðslu fyrir starf- andi fólk i Eyjum, því að þær þurftu auðvitað að afla sér góðra tekna. Hús þeirra beggja i Eyjum eru harfin, en Helga segir að þaar hafi í hyggju að reyna að setj- ast að aftur í Vestm'annaeyjum, þegar hægt sé að búa þar aftur með börin. Fyrst og fremst j

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.