Morgunblaðið - 08.07.1973, Blaðsíða 28

Morgunblaðið - 08.07.1973, Blaðsíða 28
28 MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 8. JÚLÍ 1973 betra úr þvi sem komið er," seg ir hann. Þau vita bæðl að þau mumu aldrei smúa aftur til Eyja þó að gosið hætti fyrr eða siðár. „Ég sakna Vestmanmaeyja. Samt var ég ekki orðinn svo mikill Vest- mamnaeyingur að meðam ég var þair langaði mig oft að flytjast þaðan. Sérstaklega var það á vorin — þá langaði mig alltaf svo mikið upp á land, mér fannst vorið koma öðruvisi í Eyjum. En nú þegair ég er flutt þaðan sakna ég Eyjanna ógurlega mikið — maður á það- an ótal ótal minningar, og kamnskt er það þess vegna að ég þori ekki þangað aftur, ekki etau sinni til að sjá hvernig um- horfs er. Húsið okkar stóð á hormi Vestmannabrautar, og kunniingiar okkar, sem far- ið hafa til Eyja, segja að það sé ónýtt," segir Lilja. Eðlilega tregar Einar eyjarn- ar eran meira, en hann er raun- sœr: „Það er ómögulegt fyrir svona fólk eins og okkur að fara þangað og byrja ailt upp á nýtt. Ég verð að játa að ég kann ekki almennilega við mig hér uppi á landi, en maður verður að sætta sig við þetta." Lilja brosir til eigimimannsins og bætir við: „Já, ég er alveg hissa hvað hann hef ur sætt sig við þetta — eins mik ffl Vestmannaeyingur og hann nú er." FER AFTTJB Matthías Jónsson var klæð- skeri í Eyjum en dvelst nú á Ási i Hveragerði. Hann fékkst við klœðskeraiðnina alveg fram að gosinu en segist ekkert sjá eftir atvinnummi. „Æ, mér var fardð að leiðast þetta," segir hann, „orð- ÆBMim inn eiinn á sitofunni." Matthias fæddist á Bólstað í Mýrdal 1892 en ffluttist að Dal í Vestmanna- eyjum ásamt f oreldrum símum ár ið 1904. „Þar hef ég verið alt síðan og er Vestmannaeyinigur í húð og hár," segir Matthías. Hanm viðurkennir fúslega að það hafi verið mikil viðbriigði að fflytjast frá Eyjum og taka sér bústað í Hveragerði. „Mér llð- ur vel hérna og þarf ekki að kvarta. Það er aðeims þetta að hafa ekkert fyrir stafni sem fer iilla með mamn — það er ekki nóg þó að maður geti sofið, fáii að borða, geti lesið og talað við fólk." Hanm saknar Eyjamma milkið „og ég fer þangað aftur svo fljótt sem auðið er, þvi að þar vil ég lifa minn síðasta dag," segir Matthías. Raunar ætl- ar hann að reyna að kom- ast þangað strax í sumar til að sjá sig um. „Ég vil vera eins bjartsýnn og nokkur maður get ur verið og þess vegna leyfi ég mér að halda því fram að fólkið muni flykkjast aftur heim til Eyja strax og gosinu Uinmiir." Matthias var annars nýkom- inn úr Noregsferð þegar við röbbuðum við hann: „Já, þessi ferð var í tengslum við ferðir litflu krakkama — þeir mumu ekki hafa notað allan kvótann simm og þá vorum við 15 gamal- menmi tekin í staðinn. Við fór- um til Bodö og bjuggum þar á hótelum eða immi á heimil- um. Þetta var skinandi för, okk ur var tekið með kostum og kynjum svo að þetta var eimma Mkast því að koma til bræðra eða sysrfera simma, og var virki- leg upplyfting frá hversdagsleik amum hér," segir Matthias. Það hef ur tæpast f arið f ram hjá neinum sem á annað borð fylgist eitthvað með íþróttum að Vestmannaeyingar hafa staðið nijiijí framarlega í íþróttalífi þjóðarinnar. Harðfylgi Vestmannaey- inga og dugnaður hefur ein- kennt leik þeirra ekki síður en vestmanneyskra sjómanna, sem löngum hafa gert garð- inn frægan. Vitanlega hafði eldgosið á Heimaey míkla röskun í för með sér fyrir íþróttamennina það- an og til þess að skyggnast litillega um í íþróttamálum Vestmannaeyinga feng^um vlð formann fBV, Stefán Bunólfs son, til að rabba við okkur. Það var ekM heiglum hent að ná sambandi víð Stefán, hanm hafði í mörgu að snúast, einn hópur- imn var að fara austur á Laug arvatn, ráðstafanir þurfti að gera ttl að fá einn leikmann austan úr Þorlákshöfn og svo var leikur í 1. deUdinni fram undan. Er við loks náðum þó tali af Stefáni var hann hinn rólegasti, sagði að það þýddi ekkert að vera að æsa sig, einhver þyrfti að halda hjörðinni saman, eins og hann orðaði það. Stefán sagði að stumdum fyndist honum þó eims og hann væri gestur á edgin heimUi. Fyrst ræddum við um íþróttalífið í Eyjum fyiriir gos ið og sagði Stefán að íþrótt- irnar hefðu verið geysUega stór þáttur í lifi eyiaskeggja. Á veturna hefði það verið sorglega erfiitt að koma öll- um hinum áhugasömu íþrótita iðkendum fyrir í litlu íþróttei húsunum í Vestmammaeyjum. Að sumrimu til hefði eimniig reynzt erfitt að koma öílu heiim og samam, því fleiri vildu æfa en hægt væri að sinna. Þanmig horfði það stumdum t'.l vandræða á golf veMdnum, sagði Stefán, en bjargaðist þó allitaf einhvern veginn. — Knattspyman á hug og hjörtu alira Vestmanmaey- inga, sagði Stefán, og það kom oft fyrir að helmingur íbúa bæjarins mætti á völliinn tU að horfa á knattspyrnukapp- leik. Ég efast um að önnur bæjarfélög geti státað af jafn miklum áhuga almennimgs og við getum. Ég siegi getum, þvi það hefur ekki orðið nein breyting á áhuga fólksins eft ir gosið, fólkið fylgir okkur. í blíðu og stríðu, það hafa síð- ustu mánuðir sýnt. Mairgir hafa jafinvel lagt á sig ferða- lög tU að geta séð strákama okkar spUa. — Okkur hefur gengið til- tölulega veJ að haida hópn- um saman og flestir búa pilt- arniir á Stór-Reykjavikuir- svæðinu, eims og það er vist kallað. Þó búa nokkrir í Þor- lakshöfn og viðair suður með sjó, en þeir hafa lagt miWð á sig til að geta verið með ofekur. Mörg íþróttafélagamna sem betur eru stödd em við, þessa dagana, hafa verið okk ur sérlega hjálpleg og gert okkur kleift að halda úti þróttmiklu íþróttastarfi. — Fyrst í vor vair nokkuð um það að önnur félög reyndu að ná frá okkur efni legum piltum, en sem betur fer hafa ekki verið mikU brögð að því. Áfiram spjölluðum við Stefán um íþróttiirmar og það var sama hvar borið var nið- ur, alltaf var Stefán jafn bjairtsýnn og trúaður á íþróttaæskuma úr Eyjum. Margir hafa sýnt Iþrótta- bandalagi Vestmannaeyja vinarþel með höfðingleg- um gjöfum og aðstoð á allan hátt. Sagði Stefán að ÍBV-for ystan ætlaði ekki að gleyma þessum vinairgreiða og sem ör líti/nm þakklætisvott ætl aði bandalagið að senda vin- um sínum erlendis myndima „Eldeyjan" sem gerð var um Vestmaranaeyjagosiö. Ekki var laust við að Stefáin hleypti brúnum er ég spurði hvort hann ætlaði aft- ur tU Eyja. Það var greini- legt að honum hafði aldrei dottið neitt annað í hug og hamm sagði bara: „Ég á heima í Vestmannaeyjum." Síðan sagði Stefán: — Eins og kom- ið hefur fram í Morgunblað- imiu er nú langt komið með að hreimsa grasvöUinn við Há- steim og vonandi verður haf- izt handa við að undiirbyggja nýjan völl sunnan þess gamla seimma í sumar. Þar fáum við í fnamtíðinni glæsilegan Mk vang með áharfendastúku og öðru tilheyrandl Stefán sagði að um leið og æfingarnar hófust á fasta landimu hefðu meiistairaflokks menmirniir verið spurðir hvort þeir hygðust fara aft- ur tU Eyja eftir gos. Allir sem eínm voru ákveðmir í að fara heim aftur og það hefur ekkeirt breytzt. Eins og kunnugt er taka Vestmannaeyiinigair þátt í Evrópubikarkeppnd í knatt- spymu í haust og í lokin spurðum við Stefám hvort hann ætti ekkert sér- stakt óskallð í þeirri keppni. — Jú, sagði Stefán, Vitan- lega vildi ég fá eitt lið öðr- um fremur, ensku bikarmeist arana Sunderland. Það væri gaman að vinna Bretann á knattspyrnuvellinum eins og í lamdmelgisstriiðinu. áij. Þessi mynd skýrir sig sjálf. En á þeirri efri sæmir Stefán Runólfsson Viktor Helgason orðu fyrir vel unnin þjálfarastörf. Bragi Steingrímsson er á milli þeirra.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.