Morgunblaðið - 20.10.1974, Blaðsíða 44

Morgunblaðið - 20.10.1974, Blaðsíða 44
44 MORGUNBLADIÐ SUNNUDAGUR 20. OKTÖBER 1974 Sagnarandinn „Það fer nú allt eftir því, hvað hann á að kosta", svaraði Gvendur. „Tja — ég veig ekki hvað segja skal", sagði Daði íhugandi. „Ég bjóst nú aldrei við því, að þú mundir vilja kaupa hann af mér. En þegar ég fer að athuga málið, þá sé ég, að andinn gæti blátt áf ram orðið þér til ómetanlegs gagns". „Já, blessaður, Daði, seldu meðr andann", sagði Gvendur og logaði allur af áfergju. „Hana nú, segðu mér, hvað þú vilt f á fyrir hann". „Jæja, þá. Af því að þú ert vinur minn og sveit- ungi, þá skaltu fá hann fyrir hlægilega lítið verð — tvö hundruð krónur!" „Tvö hundruð krónur! Kallarðu það hlægilega lítið?" spurði Gvendur og saup hveljur. „Það er stórtap fyrir mig, eins og þú hlýtur að skilja, jafn skynsamur maður og þú ert. Ég gæti hæglega selt hann fyrir margfalt meira verð. En af því að ég veit, að þér kæmi það vel að f á hann, þá vil ég sýna þér það vináttubragð, að láta þig hafa hann fyrir þetta". Gvendi varð enn um og ó. „Spurðu hann bara að því sjálfan, hversu mikils virði hann sé", sagði Daði. Þetta f annst Gvendi þjóðráð. „Já, það get ég gert", sagði hann. „Hvað ertu mikils virði, herra sagnarandi?" „Ég er ómetanlegur", svaraði „andinn" og þóttist vera móðgaður yfir slfkri spurningu. „Þarna heyrirðu", sagði Daði, „og segðu svo, að ég sé að prettaþig!" „Það hefi ég aldrei sagt, Daði minn. Ég kaupi hann þá af þér fyrir þetta. Bíddu á meðan ég sæki peningana", sagði Gvendur og skauzt fram í svefn- húsið. Nú gat Nonni ekki lengur setið á sér. Hann veltist um af hlátri niðri í pokanum, en Daði þaggaði fljótt niðri í honum. „Uss! Þegiðu, drengur! Bakkabróðirinn er að koma aftur", sagði hann, þegar hann heyrði til Gvendar aftur frammi á göngunum. Nonni þagnaði óðara, en hláturinn sauð niðri í honum. eftir OSKAR KJARTANSSON Gvendur kom nú aftur með peningana og fékk Daða þá, með þessum orðum: „Þarna hefirðu aurana, Daði. Og nú eru kaupin gerð og ég á andann". „Já, það er hverju orði sannara", svaraði Daði og stakk á sig peningunum. „Og vertu nú sæll kunn- ingi!" „Hvað, þú ert þó ekki rokinn?" „Jú, fyrst ég þurfti ekki að fara lengra en þetta, þá næ ég heim aftur í nótt", svaraði Daði. Gvendur fullvissaði Daða um það, að honum væri meir en guðvelkomið að vera um nóttina, en Daði sat við sinn keip og kvaddi Gvend með virktum. „En mundu það bara, kunningi", sagði hann, um leið og hann fór út, „að þú verður að gæta þess vel, að opna aldrei pokann, þvi að þá sleppur andinn út". Gvendur hélt, að hann skyldi nú muna það, og svo fylgdi hann Daða út á hlaðið. Daði leysti svo Bleik f rá hestasteininum, sté á bak og reið burt, eins og Bleikur hefði aldrei misst neina skeifu. En Gvendur athugaði það ekkert, þvf að hann hugsaði nú ekki um annað en sagnarandann í pokanum; annars hefði honum máske þótt það kynlegt, að Daði hafði aldrei sprett af klárnum, þótt hann ætlaði að vera að Bakka um nóttina. Gvendur beið þess ekki, að Daði væri kominn úr túninu, heldur skauzt hann nú inn og settist hjá pokanum. „Herra sagnarandi, segðu mér —" byrjaði hann, en hrökk í kút, þegar hann heyrði sér svarað hvat- skeytlega og með allmiklum þjósti: „Þegiðu, Gvendur og farðu að sofa. Heldurðu, að ég verði ekki að hafa næturfrið? Á morgun geturðu fengið að vita allt, sem þú vilt". Gvendur greyið vissi í fyrstunni ekki, hvaðan á sig stóð veðrið, svo hissa var hann á þessu hortuga svari. Hann þorði þó ekki annað en að hlýða því, sem „andinn" sagði og fór beint í rúmið, en skildi pokann eftir í baðstofunni, því að hann þorði ekki að raska ró þess, er í pokanum var.---------- Þegar Nohni þóttist þess fullviss orðinn, að Gvend- ur væri sofnaður, skreið hann upp úr pokanum því að Daði haf ði leyst f yrirbandið f rá, á meðan Gvendur ANNA FRA STORUBORO - saga frá sextándu old eftir Jón Trausta Hjalti leit á hana og starði stundarkom á hana þegjandi. Það lá við, að hún engdist saman fyrir augnaráði hans. Hún las hugsun hans og fann, hvað hann ætlaði að segja. .,Ég get ekki verið i hehinum lengur," mælti hann loks. Þar kom það. Það var einmitt þetta, sem hún vissi, að hann mundi segja. ..Hvers vegna ekki?" mæhi hún. Iíarm þogði. Eh hi'm las svarið í augurn hans: Eg verð að ra:ningja, kannske manndrápara, ef ég verð þar lengur. Hún reyzidi að slá þessu upp í gaman. „Veiztu, hvaða nafn hellirinn þinn hefir fengið? — Hann heitir Paradís. — Paradís, heyrirðu það? Hallur grámunkur gaf honum nafnið, þegar Jögmaðurinn krafði hann sagna. Síðan höfum við, vinir þínir i byggðinni, aldrei nefnt hann annað okkar í millurn en Paradis. — Viltu ekki vera i Paradís?" Hjalti þagði og horfði á hana raunalega. Hvers vegna var hún að hafa þetta í gamanmálum? „Og víst. á hellirinn nafnið skilið, meðan þú ert þar," bætti Anna við. „1 Paradís má ekkert búa, nema það, sem gott er. — Sá eini, sem var óánægður með Paradisarvistina, fékk ekki að vera þar. Honum var fleygt ofan í hin yztu myrkur. Allir, sem saurga Paradís sina með vondum verkum, eða aðeins með vondum hugsunum, glata henni og fylgja honum eftir. Það má ekki henda þig, elsku vinur minn!" Hjalti gat engu gamni tekið. Hann var jafnmyrkur og alvarlegur á svipinn og hann hafði verið. önnu lá við að fara að gráta. Henni fannst hún standa vopnlaus og ráðalaus frammi fyrir þessu myrkri og vonleysi. I fyrsta skipti fann hún, að hún var búin að missa valdið yfir Hjalta. Ótal óhöpp, sem af því gætu leitt, þutu fram í huga hennar. Hún vissi vel, að hann var farinn að fara úr hellinum, án hennar vit- undar, og gefa því engan gaum, hverjir sæju hann. Hún vissi, að ekki yrði unnt til lengdar að halda honum í hellin- um. Til hvers átti þá að gripa? Henni lá við æðru og örvilnun, er hún hugsaði um þetta allt saman. En henni var það líka Ijóst, að ef hún bilaði nú, væri úti um allt. „Ég veit það, elsku vinur minn, að hellirinn þinn er þér ekki Paradís," mælti hún með grátklökkri rödd og lét blítt að honum. „En þú mátt til að þola þessa útlegð enn um stund. — Enn um stund, heyrirðu það? Nú er fyrir þreyttan að þola. Ég er viss um, að guð gerir einhvern góðan enda á þessu óllu saman, ef við erum góðar manneskjur og styggj- um hann ekki. Eg hefi svo þrásinnis beðið hann um það. Ef til vill höfum við styggt hann með bráðlæti ástar okkar, og hann leggur þetta á okkur í staðinn. Ef til vill er hann að leyfa öðrum manni að fylla mæli synda sinna, áður en hann auðmýkir hann á einhvern hátt. Við skiljum ekki hans vegi. Okkur ber það eitt, að gera aldrei annað en það, sem gott er. Þá snúast okkur allir hlutir til góðs. — Mundu eftir þvi að fara aldrei úr hellinum, nema þú getir gert eitthvað gott með því, eitthvert kærleiksverk. Sittu þig aldrei úr færi, ef þú getur hjálpað einhverjum, sem bágt á, eða komið einhverju fram til góðs, svo að hljóðlátar þakkargjörðir séu sendar guði ÍTteo tnoí<)unkof f inu Dóri, Dóri, Dóri — ég gef þér enn eitt tækifæri — opnaðu hurðina, opnaðu hurðina segi ég. Sestu! sestu! Loks náði ég háa C-inu. Lokaatriði skattafram- talsins. * Tryggur gleypti segul- stálið. »1 _wJ

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.