Morgunblaðið - 11.05.1978, Blaðsíða 44

Morgunblaðið - 11.05.1978, Blaðsíða 44
44 MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 11. MAI 1978 MOR^drV KAVFINÚ 'jm r^s- •7#Eg- Hættu að kjölta þotta í sífollu. kona! Kg hold ók kunni botur við þÍK með alskcggið! Kk ætla nú að ræða vio Kost okkar um samskipti hans við hausavoiðarana suður í frum- skÓKum Amazon! Svarað rödd að austan BRIDGE Umsjón: Páll Bergsson Stundum koma fyrir atvik þar som segja má með sanni, að lítil þúfa velti þungu hlassi. Gjafari austur, norður ok suður á hættu. Norður S, 10852 H. 1087 T. ÁK6 L. KDG Vostur Austur S. DG3 S. K764 H. D63 H. Á9 T. 874 T. D9532 L. 10632 L. 74 Suður S. Á9 H. KG542 T. G10 L. Á985 Norður o\> suður voru fljótir að finna besta Kameið. Suður varð satínhafi í fjórum hjörtum ok fékk út spaðadrottningu. Spilið virtist uppla^t ok því lítil ha'tta fylgjandi að reyna að fá aukaslag. SaKnhafi tók útspilið með ás ok ðruggur með sík spiíaði hann tígli á kónginn til að svína hjartagosa. Vcstur fékk á drottn- inKuna. Hann tók á spaðadrottn- inKu ok spilaði aftur spaða. Átta, kónKur ok tromp. Aftur spilaði saKnhafi trompi. Hann spilaði láKu frá hendinni, austur fékk slaKÍnn ok þá var staðan þessi. Norður S. 10 H. 10 T. Á6 L KDG Vostur Austur S. - S. 7 H. 6 H. - T. 87 T. D953 L. 10632 - . L. 74 Suður S. - H. K5 T. 10 L. Á985 Ok eflaust sjá lesendur hvað Kerðist þe^ar austur spilaði spaða- sjöinu. Suður varð að trompa með kónKnum því annars var sexið fjórði slaKur varnarinnar. En þegar laufið féll ekki 3—3 varð tían það í staðinn. Ekkí var hæKt að ráða við þettá því innkomu vantaði á hóndina í lokin. Varla er hægt að seKJa, að suður hafi spilað vitlaust. En betra hefði verið að spila lá^u hjarta frá hendinni strax í 2. slag. ,'"',"!',' '/'/''''/ '''' /'/'"' ''///' '/BEt'LEVHE/l CQSPER 7693. ^rrr^^S-t^l' f '', > ' &Þ' Cgjfc* Heppin voruð þið, þrátt fyrir allt, að vera ekki hér í síðustu viku. þá var ógerningur að vera hér fyrir hita! „Rétt fyrir upprisuhátíð Krists fann ég í pósthólfinu blað sem HernámsandstæðinKar gefa út ok dreifa ókeypis víðs vegar um land. Það má nú heita næstum daglegur viðburður að þessir furðufugíar dreifi hinum væKast sagt vafa- sama áróðri sínum. Orsök þess að ég get þessa blaðs er sú að einn áKætur bóndi að autan ritar grein í það sem ég finn mig knúinn til að gera nokkrar athugasemdir við. Greinin hefst með upprifjun á því að Bandaríkjaher kom til landsins og höfundur telur að með því hafi lýðveldið frá 1944 raun- verulega liðið undir lok. Banda- ríkjaher kom austur í Plóa (Kaldaðarnes) fyrir þann tíma og fór hann með allt sitt hafurtask um hlaðið hjá greínarhöfundi. Ék var þá búsettur á Stokkseyri og þá var þar sem víðar mikið kreppu- ástand með tílheyrandi atvinnu- leysi. Margir Stokkseyringar fengu atvinnu hjá þessum nýkomna her og var ég einn þeirra. Ég man að við horfðum undrandi á hin miklu tæknivæddu vinnubröKÖ sem þessir menn beittu við framkvæmdir. Ég leit þá fyrst jarðýtu ok sturtubíl. Við unnum þarna um tíma og ég held ég hafi aldrei unnið hjá jafn- skemmtilegum yfirmanni og þarna stjórnaði verki. Ég vil meina að þessir menn hafi komið með vorið til íslenzkrar alþýðu eftir langan fimbulvetur, atvinnuleysið, * úr- ræðaleysið, fátæktar og kúgunar bæði erlendra og innlendra kúgara, sem héldu íslenzkri alþýðu í helgreipum allar götur frá glötun sjálfstæðisins á Sturlungaöld tij nútímans. Greinarhöfundur man eflaust þá tíma þegar verkamenn á Stokkseyri og Eyrarbakka og víðar um land höfðu vart málungi matar og urðu að knékrjúpa fyrir stór- bændum, yfirverkstjórum ríkisins og fleirum um þrældómsvinnu nokkrar vikur til að draga fram lífið. Margir verkfræðingar og fleiri framámenn þjóðarinnar höfðu verið erlendis og séð alla þessa nýju tækni, en ekki haft manndáð til að flytja hana til landsins. Það er ógnvekjandi staðreynd að það voru Bandaríkjamenn sem lyftu töfrateppinu sem flutti hina nýju gullöld inn í landið og olli einhverri mestu framfararbylt- ingu sem um getur. Hitt er svo önnur saga að það er engu líkara en að íslenzka þjóðin hafi tæpast haft andlegan þroska til að þola eða nýta réttilega þessi snöggu umskipti en það verður að teljast sök okkar einna. Höfundur lýsir að eigin sjón þegar Hernámsandstæðingar ætl- uðu að koma í veg fyrir löglega samþykkt Alþingis um inngöngu okkar í Atlantshafsbartdalagið. Sem betur fór vorum viö þá svo lánsöm að eiga stjórnarforystu seirt þorði að verja Alþingi fyrir ofbeldislýðnum og fullgilda aðild okkar að samtökum hins frjálsa heims til mótvægis við land- vinningastefnu Rússa sem þá var í algleymingi. Orðrétt úr téðri blaðagrein: „En við höfum enn það freisi hugans að við getum leyft okkur að endurmeta hlutina. Og þar sem við hugðum eitt sinn frelsið vera — þaðan verðum við nú að brjótast út í leit að því eina sanna frelsi okkar sem felst í ævarandi hlutlevsi Islands." Hlutleysi? Það er furðulegt að nokkur maður með fulla skynsemi skuli halda þeirri firru fram að algert hlutleysi sé örugg trygging fulls ævarandi frelsis og sjálfstæðis. í síðasta stríði hirti hvorugur aðil- inn hætis hót um hlutleysi þeirra landa sem þeir þurftu til öryggis stríðsrekstri sínum. Þessum sann- leika má enginn sannur íslending- ur gleyma. „Ég er auðvitað á móti kommúnistum," segir þessi ágæti bóndi. Ég verð að efast um sannleik þessara orða. Sá ís- Jendingur sem heldur fram algeru varnarleysi landsins er með því að opna allar dyr uppá gátt fyrir því herveldi sem stefnir markvisst og sígandi að heimsyfirráðum ef ekki með ógnunum (þrýstingi) þá með MAÐURINN A BEKKNUM Framhaldssaua eftir Georges Simenon Jóhanna Kristjónsdóttir islenzkaði 39 snakki í fáeinar mi'nútur «k komdu síðan a£tur. Ég íer þangað. Hann henti á iitla krá. Hann hraðaði sér að símanum Og hringdi fil rannsóknarlög reghmnar. — Má ég tala við Lucas... Lucas... Kofðu strax fyrirmæli um að hlorun verði sett á Bastille 2251... Og þar sem hann hafðí ekkerf annað betra að Kora moðan hann hiði oftir Lapointo cn að fá sér glas við afgreiðslu- borðíð, tók hann myndina íram <>K skoðaði hana. I'að kom hunum ekki beinlínis á óvart að Thouret skyldi hafa valið ást- konu sem var sama manngerð — að minnsta kosti í útliti — og oiKÍnkona hans. Hann hugs- aði með sér að fróðlegt væri að vita hvort þær væru einnig líkar í öðru. Það gat svo sem meira en verið. — Hérna er pípan yðar. húsbóndi. — Var hún að hringja þegar þú komst? — Ég v eit það ekki. Það voru tvær stúlkur hjá henni. — ÞeKsi bera? — Já, en hún var komin í slopp. — Nu geturðu farið og borð- að hádegisverð. Við hittumst seinna í dag á skrifstofunni. Ég fer í hílnum. Hann lét bílstjórann fá heimilisfang Leone í Rue de Clingnancourt og lét bflinn stoppa á leiðinni við sueigætis- búð og koypti stóreflis konfekt- kassa. Honum fannst dálítið óviðoigandi að koma inn í barnafatabuðina. eins blautur og sjúskaðnr og hann var en hann hafði ekki um neitt að velja. Vandræðalega rétti hann fram kassann og sagðii — Til móður yðar! — Að hugsa sér að þér skylduð muna eftir þossu! Það var enn heitara inni. kannski líka af því rakinn var svo mikilí. — Viljið þér ekki gefa henni kassann sjálfur? Ilann kaus að láta hana um það. Hann sagði< — Ég ætlaði eiginlega bara að sýna yður þessa mynd. Hún leit á mindina og sagðii — Þetta er fr6 Machere! Hann var ánægður. Þetta ver ckki oinn af þoim sigrum sem cr slegið stórum stöfum upp í blöðunum, en það sýndí að honum hafði ekki skjátlast hvað snerti Louis Thouret. Hann var ekki slíkur maður að hirða einhvorja píu upp af gbtu eða af veitingahúsi. Maigret gat reyndar ekki fmyndað sér hvernig hann hefði haft app- burði í sér til að nálgast bláókunnuga konu. — Hvernig stendur á því að þér þekkið hana? — Vegna þess að hún vann hjá Kaplan. Að vísu ekki lengi. Bara í sex eða sjö mánuði. Hvers vegna eruð þér að sýna mér mynd af henni? — Hún var vinkona Louis Thourct. — Jæja! Kannski olli hann henni sársauka en hjá því varð ekki komist. — Tókuð þcr aldrei eftir neinu þegar þau unnu bæði í Rue de Bondy? — Nei, ég þori næstum að sverja það hefur ekkert verið á milli þeirra þá. Hún vann í pökkunardeildinni ásamt tfu, fimmtán iiðrum. Hún er,gift liiKreglumaiini, ég man þaft svo grcinilcga. — Hvers vegna hætti hún hjá Kaplan? — Ég held það hafi veri& vcgna þess hún þurfti að fara á spítala. — Þakka yður fyrir. Ég bið yður afsbkunar á því að trufla yður aftur. — Þér eruð alltaf velkomn- ir. Hafið þér hitt Samibron? — Já. — Segið mér eitt. Hr. Louis hetur þó ekki buið með þessari konu?

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.