Morgunblaðið - 13.08.1978, Blaðsíða 26

Morgunblaðið - 13.08.1978, Blaðsíða 26
26 MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 13. ÁGtJST 1978 Rætt við Áskel Másson tónskáld — „Það er rétt, maður hefur breyst ansi mikið. Enda er fjöldi fólks sem þekkti mig hér áður, sem þekkir mig ekki núna. Það ganga allir í gegnum svona ákveðin skeið í lífinu, ekki hvað síst á unglingsárunum. Ég var alltaf að leita mér að einhverri ákveðinni stefnu í lífinu, reyna að átta mig á því hvað ég raunverulega vildi. Núna hefur mér loks- ins tekist það." „Ég hef fengist við tónlist alveg frá því ég man eftir mér. Ég byrjaði að læra á klarínett í barnamúsíkskól- anum, en hætti þar og fór að læra sjálfur, aðallega nótna- lestur og síðar hljómfræði. Seinna fór ég í tónlistarskól- ann og var þar í eitt ár. Ég gerði mér ljóst síðar að ég hafði mikið gagn af því námi, enda þótt ég yrði fyrir nokkrum vonbrigðum í fyrstu. „Það var einhver flatneskja í þessu" „Þegar ég var u.þ.b. tíu ára fór ég fyrst að spila á trommur. Þegar ég var Það ætti að vera óhætt að fullyrða að flestir kannist við nafnið Áskell Másson. Það kann hins vegar að vera næsta misjafnt við hvern fðlk tengir þetta nafn. Sumir minnast Áskels frá fyrri árum sem eins liðsmanna „Combósins" sáluga, afburðasíðhærðs bongótrommuleikara eða jafnvel sem slagverksleikara „Náttúru". Aðrir þekkja Áskel Másson eins og hann er. Ungur tónsmiður með eðlilega hárgreisðlu og hugann fullan af tónverkum, að ekki sé minnst á mikið magn fullkláraðara tónsmiða fyrír ýinis hljóðfæri. Áskell kom heim frá námi í tónsmíðum í London á s.l. ári og er nú að vinna að hljómplötu með verkum sínum, sem væntanleg er á markað í vetur. SIB ræddi við Áskel fyrir stuttu um plötuna, tónlistina og leitina að lífsstefnu. fyrirtæki sem enn hefur ekki hlotið nafn og kemur á markað fyrir jól." „Áhugi á nútímatónlist fer mjög vaxandi og er það ungt fólk fyrst og fremst sem þar á í hlut. Ég held að þetta stafi af því að núna er tónlistin orðin mun húman- ískari en hún var um skeið. Menn eru að hverfa frá því að nota rafmagnshljóðfæri og tölvur við tónsmíðarnar á sama hátt og gert var. Eins ber að geta þess að nokkrir I menn hér á landi til dæmis, ">*-¦ , ,Ég var allfaf að leita mér að lífsstefnu" fimmtán ára varð ég trommuleikari í hljómsveit- inni Töturum og lék þá með Þorsteini Haukssyni sem nú er orðinn doktor í tónvísind- um. Ég var í tvö ár í myndlistaskólanum og var þá í combóinu ásamt Agli Eðvarðssyni, Ómari Skúla- syni og Grétari Guðmunds- syni. Síðan lék ég með Náttúru í hálft ár, en eftir það var ég búinn að fá alveg nóg af poppmúsík og hélt til Kaupmannahafnar að spila djass. Það gerði ég um nokkurra mánaða skeið og lék þá mest í Montmartre-klúbbnum, en þegar ég fór í þetta aftur árið eftir fann ég að þetta átti ekki við mig heldur, frekar en poppið, það var einhver flatneskja í þessu." „Þegar ég kom heim samdi ég mikið, enda hefur það sýnt sig að alltaf þegar ég hef fengið mig fullsaddan af einhverju, þá hef ég samið reiðinnar ósköp á eftir. Auk þess að semja æfði ég mig mjög mikið, eða allt að tíu tíma á dag." „Það var um þetta leyti sem ég uppgötvaði að ég var búinn að finna það sem ég hafði verið að leita að. Það átti best við mig að semja og mér veittist það stöðugt auðveldara." „Sama ár stóð til að gera sjónvarpsþátt með tónlist eftir mig og Egill Eðvarðs- son, sem hugðist stjórna upptökunni, fékk þá hug- mynd að láta semja ballett við tónlistina. Þannig kynnt- ist ég Alan Carter, þáverandi ballettmeistara Þjóðleik- hússins. Ballettinn var reyndar aldrei saminn og Egill er enn að vinna að þættinum, en Alan bauð mér niður í. Þjóðleikhús og ég varð mjög hrifinn af þeim vinnuanda sem þar ríkti og svo fór að ég var ráðinn sem eins konar þúsundþjalasmið- ur á sviði tónlistar við dansflokkinn. Mest fékkst ég við tónsmíðar en var einnig undirleikari." „Síðan hef ég verið að semja44 „A þessum tíma æfði ég feiknin öll og mjög- skipu- lega. Ég gerði mikið af því að einbeita mér í langan tíma að einstökum atriðum í sambandi við ásláttartækni einnig þjálfaði ég mig í að skipuleggja impróvisasjónir í smáatriðum til þess að þjálfa með mér form- hugsun." „Árið 1975 fór ég til London að læra tónsmíðar hjá Patrick Savill og slag- verk hjá James Blades. Þar öðlaðist ég mikilsverða undirstöðuþekkingu og grundvöll til að byggja á. Einkum lagði ég áherslu á kontrapúnkt og hljómfræði, auk alls kyns tónlistar- forma." „Ég kom hingað heim í byrjun árs 1977 og var þá beðinn að semja verk fyrir konsert hér. Ég samdi þrjú verk og hélt tónleika í Norræna húsinu og Mennta- skólanum við Hamrahlíð. Áður en það var, gerði ég reyndar tónlist við sýningu Leikfélags Reykjavíkur á Machbeth. Síðan hef ég verið að semja og þá sérstaklega fyrir þessa væntanlegu plötu, en að auki hef ég leikið á slagverk á nokkrum hljóm- plötum annarra aðila." „Á þessari umræddu plötu verða fimm verk eftir mig, þ.e.: Vatnsdropinn, fyrir tvo slagverksleikara og segul- band, Lagasafn, fyrir flautu og víbrafón; Hrím, fyrir selló; Itys, fyrir flautu og síðan annað hvort Helfró, fyrir slagverk eða Tíbrá, fyrir hörpu. Þessi plata verður gefin út af nýju hafa gert mikið til að kynna nútímatónlist, þar má nefna Atla Heimi, Þorkel Sigur- björnsson og Guðmund Emilsson." „Húmanískari tónlist" „Ég skrifa sjálfur ekkert fyrir rafmagnshljóðfæri. Mér líkar illa við slík tól. Hins vegar er ég alls ekki á móti því að menn notfæri sér tæknina til þess að ná því besta fram, það væri glópska að afneita slíku." „Eftir síðasta stríð voru gerðar mikilsverðar tilraun- ir í tónlist og músíkin var því yfirleitt köld og aðeins ein- staka manni tókst að nota hana sem sannan tjáningar- miðil. Núna er tónlistin sem sagt smám saman að þróast í húmanískari átt og árangur allra þessara tilrauna að koma í ljós. Hver einasta grunneining í tónlist var rannsökuð og menn uppgótv- uðu margt áður óþekkt." „En ég held að á þessu tímabili eftir stríð og þar til nú, hafi verið að þróast einhver fjölbreytilegasta og stórkostlegasta tónlist sem um getur." -SIB Heiti plötu: „Sgt. pepper lonejy hearts tlubband" Flytjondur: Beeííee.s, Peter Framþton, Paul Nicbolaso. II. Þeir eru ótaldir hljómlistar- mennirnir, sem skapað hafa sér vinsældir eða orðið þekktir á því að gera sér mat úr lagasmíðum Bítlanns. Lög þeirra Lennons og McCartneys skjóta alltaf af og til upp kollinum á vinsældalistum víða um heim, þrátt fyrir að samstarfi þessara bresku fjór- menninga sé löngu lokið. Sinfóníu- hljómsveitir, jassleikarar, ein- söngvarar, lúðrasveitir og kórar hafa einnig gegnum árin tekið þessi lög til meðhöndlunar á plötum og við ýmis tækifæri og nú hafa vinsælustu stjörnur poppsins í dag sameinað krafta sína í því að gera plötunni „Sgt. Pepper Lonely Hearts Club Band" skil í tónum, tali og kvikmynd. Þetta er eins og kunnugt er ein þekktasta og jafnframt besta breiðskífan, sem Bítlarnir gerðu meðan þeir voru og hétu. Þessi nýja plata kom út í Bandaríkjunum fyrir hálfum mán- uði og hefur þegar selst í milljón- um eintaka (pantanir fyrirfram hljóðuðu upp á 4 milljón eintök) og ekki dregur samnefnd kvikmynd úr sölunni — kvikmynd, sem sérstaklega er smíðuð kringum lög plötunnar og alls staðar er sýnd fyrir fullu húsi vestanhafs þessa dagana. Sá, sem að baki þessarar útgáfu stendur og gullið malar svo um munar heitir Robert Stigwood og er ástralskur.Hann hefur á síðustu árum átt mikilli velgengni að fagna í hljómplötuiðnaðinum, „bú- ið til" margar stjörnur bæði með hljómplötum og ekki síst með kvikmyndum, sem hann gerir samhliða plötunum. Þessi samtvinnun hljómplatna og kvik- mynda þykir velheppnuð sölu- mennska á poppi og ber plat- an/kvikmyndin „Saturday night fever" glöggt vitni um það. Sömu sögu er einnig að segja um plötuna/kvikmyndina „Grease". Þrístirnið hefur svo R. Stigwood nú fullkomnað með „Sgt. Pepper". En víkjum að plötunni. Sú upprunalega Um miðjan síðasta áratug gáfu Bítlarnir út sína bestu breiðskífu „tímamótaplötuna" „Sgt. Pepper" — þá á hátindi frægðar sinnar. Þessi frábæra plata vakti þegar gífurlega athygli fyrir margra hluta sakir. Lagasmíðar, lagasam- setningar og kaflaskipti laga þóttu með miklum ágætum og þykja reyndar enn. Þá bauð platan upp á velútfærða tæknivinnu og hljóm- gæði, sem fram að þeim tíma hafði ekki þekkst a.m.k. ekki á poppplöt- um. Textar og myndefni á umslagi féllu vel að efni plötunnar og gáfu henni dularfullt yfirbragð. Fleiri hefðir í poppplötuútgáfu braut „Sgt. Pepper" að baki eins og að bili milli laga var sleppt en það kallaði á samfellda áheyrn, o.fl. mætti til telja, sem orðið hefur fjöldamörgum popplistamönnum til eftirbreytni gegnum árin. Jafnan þegar kosið er um bestu poppplötu, sem gerð hefur verið, er „Sgt. Pepper" ætíð meðal þeirra fyrstu, sem hefndar eru. Sú nýja Óhætt er að segja, áður en lengra er haldið, að þær vonir sem bundnar voru við þessa nýju

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.