Morgunblaðið - 03.02.1981, Blaðsíða 27

MORGUNBLAÐIÐ, ÞRIÐJUDAGUR 3. FEBRÚAR 1981
35
Davíð Sigurðsson
forstjóri — Minning
Davíð Sigurðsson forstjóri er
látinn langt fyrir aidur fram.
Hann andaðist í Landspítalanum
að kvöldi laugardagsins 24. janúar
sl.
Davíð var Húnvetningur, fædd-
ur 26. nóvember 1919 í Syðsta-
Hvammi á Vatnsnesi í V-Húna-
vatnssýslu, og því aðeins 61 árs að
aldri er hann lést. Hann var sonur
hjónanna Sigurðar Davíðssonar,
kaupmanns á Hvammstanga, og
Margrétar Halldórsdóttur, sem
lifir nú son sinn í hárri elli.
Davíð stundaði nám við hér-
aðsskólann að Reykjum pg lauk
íþróttakennaraprófi frá íþrótta-
skólanum á Laugarvatni vorið
1939. Næstu ár starfaði hann sem
íþróttakennari á ýmsum stöðum á
landinu, lengst af hjá íþrótta-
félagi Reykjavíkur, auk þess sem
hann var við framhaldsnám á
Norðurlöndum. Davíð stjórnaði
úrvalsflokki karla úr Reykjavík á
fimleikasýningu við stofnun lýð-
veldisins 1944. Hann var sæmdur
gullmerki íþróttafélags Reykja-
víkur fyrir störf sín í þágu félags-
ins.
Snemma haslaði Davíð Sigurðs-
son sér völl í viðskiptalífi Reykja-
víkur. Hann varð fyrstur manna
til að setja á stofn bifreiðasölu
með notaðar bifreiðar. Síðar
stofnaði hann Fiat-umboðið Davíð
Sigurðsson hf. og stjórnaði því
fyrirtæki meðan heilsan leyfði.
Hann var ætíð mjög vinnusamur,
hugmyndaríkur og áræðinn í
viðskiptum og vegnaði því vel í
starfi.
Davíð var tvíkvæntur. Fyrri
kona hans var Jóna Ingimarsdótt-
ir. Þau eignuðust þrjá syni, en þeir
voru: Sigurður Már, Ingimar Örn
og Karl. Þau Davíð og Jóna skildu.
Eftirlifandi kona Davíðs er
Anna Einarsdóttir, dóttir Einars
Tómassonar kolakaupmanns og
Ragnhildar Jónsdóttur konu hans,
sem bæði eru látin. Var ætíð
einstaklega kært með Davíð og
tengdaforeldrum hans, og fóru
þeir iðulega saman, Davíð og
Einar, til laxveiða, sem var sam-
eiginlegt áhugamál beggja. Synir
Davíðs og Önnu eru Davíð, Einar
Orri, Jóhannes Ingi, Ragnar og
Jón Halldór. Einnig ólust upp hjá
þeim Hendrik og Þórður SKúla-
synir, synir Önnu af fyrra hjóna-
bandi. Reyndist Davíð þeim ávallt
sem besti faðir.
Davíð Sigurðsson var glæsi-
menni, ávallt glaður og reifur og
höfðingi heim að sækja. Á undir-
ritaður ánægjulegar endurminn-
ingar frá heimsóknum til þeirra
Davíðs og frú Önnu.
Hinn 15. júlí 1973 varð það
hörmulega slys að tveir elstu synir
Davíðs, Sigurður og Ingimar, og
eiginkonur þeirra létu lífið í flug-
slysi, er flugvél þeirra fórst á leið
til Þórshafnar til að sækja heim
ömmu þeirra bræðra á áttræðisaf-
mæli hennar.
Tveim mánuðum síðar varð
Davíð fyrir heilsufarslegu áfalli
og varð hann aldrei samur maður
eftir það. Þó hélt hann áfram að
starfa við stjórn fyrirtækis síns
eins lengi og hann megnaði.
Við hjónin sendum frú Önnu og
sonum Davíðs, háaldraðri móður
og systkinum innilegar samúð-
arkveðjur.
Blessuð sé minning Davíðs Sig-
urðssonar.
Björn Helgason
Kynni okkar Davíðs Sigurðsson-
ar voru stutt, alltof stutt. Þó nógu
löng til þess að ég fékk að kynnast
óvenjulegum manni sem með
óþrjótandi dugnaði, útsjónarsemi
og framsýni hafði brotist áfram
gegnum lífið af eigin rammleik,
kynnst flestum hliðum mannlífs-
ins, björtum og dimmum. Er ég
kynntist Davíð hafði hann orðið
fyrir áfalli, eða öllu heldur áföll-
um, á besta aldri. Áföllum sem
hann átti bágt með að sætta sig
við, svo kappsfullur sem hann var.
Mér hlotnaðist sú ánægja að
kynnast syni hans, Ingimari, '
vegna sameiginlegs áhugamáls,
flugsins. Við Ingimar áttum
ánægjulegar samverustundir við
flugnám og flug, löngu áður en ég
kynntist föður hans, en okkar
kynni hófust er börn okkar felldu
hugi saman og hófu búskap. Hvort
sá hörmulegi atburður er Ingimar
og Sigríður bróðir hans fórust í
flugslysi, ásamt eiginkonum, var
orsök þess að Davíð hlaut það
áfall er olli því að hann varð að
styðjast við staf veit ég ekki en
þannig kynntist ég honum fyrst.
Þessi fyrrum íþróttakennari, vél-
hjólaknapi og umsvifamikli kaup-
sýslumaður átti að sjálfsögðu erf-
itt með að sætta sig við staf og
stirt tungutak. En Davíð stóð ekki
einn. Eiginkona hans, Anna, og
synir þeirra studdu hann og
stunduðu af alúð og mynduðu í
sameiningu þá viðmótshlýju fjöl-
skyldu sem ég kynntist við fyrstu
heimsókn í Blikanesið.
Heimilið bar stórhug og fram-
takssemi fjölskyldunnar gott
vitni, þangað var gott að koma og
ég þakka Davíð þann hlýhug og þá
velvild sem dóttir mín varð að-
njótandi er hún sameinaðist fjöl-
skyldunni.
Baráttuvilji og þrek Davíðs voru
aðdáunarverð. Hvern morgun, eld-
snemma, var hann á fótum og ók
gjarna út úr bænum til þess að
njóta náttúrufegurðar og friðar,
áður en hann hóf störf á skrifstofu
sinni. ósjaldan mætti ég honum á
leið í bæinn, er ég var á leið í
vinnu.
Með Davíð er fallinn maður sem
íslenska þjóðin fær seint þakkað
og aldrei verða hans líkir of
margir í okkar litla þjóðfélagi.
Hann reis úr fátækt til þess að
stofna stórfyrirtæki á íslenskan
mælikvarða, fyrirtæki sem veitti
fjölda manns lifibrauð og fjöl-
mörgum, sem annars hefðu ekki
átt þess kost, að eignast ódýrt
farartæki. Nafn Davíðs mun um
ókomna framtíð tengjast Fíat,
stærsta fyrirtæki Ítalíu, fyrirtæki
sem efnahagur Italíu stendur og
fellur með. Svona stórhuga var
Davíð.
Nú getur Davíð fleygt stafnum
út í hafsauga og þegar ég kem yfir
um höldum við áfram okkar
ánægjulega rabbi um lífið og
tilveruna. Ég trúi því statt og
stöðugt að lífinu ljúki ekki við
dauðann. Fari hann heill.
Ásgeir Long
Kveðja frá ÍR
Við fráfall Davíðs Sigurðssonar
rifjast upp þáttur hans í störfum
fyrir íþróttafélag Reykjavíkur
fyrr á árum. Þegar hann réðst til
félagsins sem aðalkennari í fim-
leikum haustið 1943, gat að lesa í
„Þrótti" — blaði um íþróttir, sem
IR gaf út, eftirfarandi:
„Að þessu sinni tekur við fim-
leikakennslu hjá félaginu ungur
maður, Davíð Sigurðsson íþrótta-
kennari, og tengir stjórn félagsins
miklar vonir við starf hans í þágu
félagsins.
Davíð er ættaður frá Hvamms-
tanga, sonur Sigurðar Davíðsson-
ar, kaupmanns þar. Hann útskrif-
aðist frá íþróttaskólanum að
Laugarvatni vorið 1939 og hefur
síðan stundað kennslu á vegum
UMFÍ víða um land, en aðallega
hefur starfssvið hans verið í
Norður-Þingeyjarsýslu, og hefur
hann hrundið þar af stað öflugu
íþróttalífi, sem ekki var til áður en
hann kom til skjalanna. Eins og
áður er sagt, væntir stjórnin sér
mikils af starfi hans í framtíðinni
og vonar, að félagarnir styðji
þennan unga mann í starfi sínu.“
Davíð brást ekki vonum IR-
inga. Hann tókst á við verkefnið
af miklum dugnaði, og dreif félag-
ið í fremstu röð fimleikafélaga,
eins og það hafði verið fyrst eftir
stofnun þess 1907.
Ungt fólk streymir að og fim-
leikar voru stundaðir hjá félaginu
á öllum aldri undir dugmikilli og
ágætri stjórn hans. Strax og stríði
lauk fór hann til framhaldsnáms
til Svíþjóðar og var þar við nám
um tíma, bæði árið 1946 og 1947.
Fimleikaflokkar undir stjórn
Davíðs sýndu víða um land, t.d. á
Vestfjörðum 1943, í hópsýningu
við stofnun lýðveldisins 1944 og
víðar, eins og áður segir, allt til
ársins 1949 að hann hvarf frá
félaginu til annarra starfa. Hann
tók aftur við starfi árið 1951 og
nokkur ár þar á eftir var hann
aðalfimleikakennari félagsins.
Davíð var mikill kennari,
stjórnsamur, hugmyndaríkur,
driftugur og röskur við þessi störf.
Hann eignaðist marga góða vini
og kunningja á þessum árum og
hélt tryggð við félagið svo lengi
sem heilsa hans leyfði.
Við ÍR-ingar söknum vinar í
stað og sendum konu hans, Önnu,
og eftirlifandi börnum og ættingj-
um hlýjar samúðarkveðjur um
leið og við þökkum starf hans og
áhuga á málefnum félags okkar,
þegar við nú kveðjum hann hinstu
kveðju.
Guð blessi minningu hans.
Vp.
Margrét Gunnars-
dóttir — Minning
Fædd 22. mars 1923.
Dáin 25. janúar 1981.
Margrét lézt á St. Jósefsspítala,
Landakoti, 25. jan. sl. eftir langa
baráttu við banvænan sjúkdóm.
Útför hennar var gerð sl. föstudag
í kyrrþey, að hennar eigin ósk.
Margrét var fædd og uppalin í
Reykjavík, dóttir hjónanna Ingi-
bjargar Einarsdóttur og Gunnars
Brynjólfssonar, birgðavarðar hjá
Vita- og hafnarmálastofnun ríkis-
ins. Systkini hennar voru tvö,
Brynjólfur og Helga, bæði látin.
Árið 1948 giftist Margrét Jóni
ólafssyni forstjóra, syni hjónanna
Kristínar Guðmundsdóttur og
ólafs Ólafssonar, skólastjóra á
Þingeyri við Dýrafjörð. Jón dó
langt um aldur fram árið 1962.
Þau Margrét og Jón eignuðust
þrjú börn, Ingibjörgu, Kristínu og
ólaf Guðbjart. Margrét varð fyrir
þeirri þungu raun að missa Ölaf
einkason sinn, mikinn efnispilt,
sem stundaði nám í Menntaskól-
anum í Reykjavík. ólafur lézt í
árslok 1975.
Dæturnar Ingibjörg og Kristín
lifa móður sína ásamt dætrabörn-
unum fjórum, þeim Margréti,
Ólafi Jóni og Helgu Sólveigu,
börnum Ingibjargar og manns
hennar Eiríks Orms Víglundsson-
t
Eiginmaöur minn og faöir
okkar,
GUONI ERLENDUR
SIGUR JÓNSSON,
Hrísateig 15,
lést á Laridakotsspítala laug-
ardaginn 31. janúar.
Ragnhildur Davíösdóttir
og börn.
ar og Ólafi Gunnari syni Kristín-
ar.
Margrét var ákaflega heimilis-
rækin og lét sér mjög annt um
uppeldi barna sinna, enda launuðu
þau henni það ríkulega. Aðdáun-
arvert var að sjá umönnun dætra
hennar, sem vöktu yfir henni nótt
og dag síðustu vikurnar. Eftir að
dætrabörnin komu til sögunnar
lét hún sér ekki síður annt um
þau, enda voru þau sannkallaðir
sólargeislar í lífi hennar.
Skömmu eftir að Margrét varð
ekkja, eða 1964 réðst hún til starfa
hjá Rauða krossinum, en á þeim
tíma höfðu RKÍ og Reykjavíkur-
deild hans sameiginlega skrifstofu
að Öldugötu 4 hér í borg. Starfs-
mennirnir voru þá einungis tveir,
framkvæmdastjórinn og Margrét.
Það hlóðustu óhjákvæmilega mik-
il störf á þau, þar eð Rauða kross
starfsemin var þá óðum að færast
í aukana. Margrét starfaði sam-
eiginlega fyrir RKÍ og Reykjavík-
urdeildina allt til þess tíma að
höfuðstöðvarnar voru fluttar að
Nóatúni 21, en upp frá þeim tíma
og allt til dauðadags veitti hún
skrifstofu Reykjavíkurdeildarinn-
ar að Öldugötu 4 forstöðu. Kynni
okkar Margrétar hófust, þegar
hún kom til starfa hjá Rauða
krossinum, en á þeim árum átti ég
sæti í stjórn RKI og Reykjavíkur-
deildar. Nánast var samstarf
okkar Margrétar á árunum
1971—1979, þegar ég var formaður
Reykjavíkurdeildarinnar.
Frá svo löngu samstarfi er
vissulega margs að minnast og
ánægjulegast, að það var jafnan
mjög gott.
Margrét fékk strax í upphafi
mikinn áhuga á Rauða kross starfi
og er það í sjálfu sér eðlilegt, því
þess háttar störf eru mjög
áhugavekjandi vegna fjölbreytni
sinnar og víðtækra tengsla við
marga og ólíka aðila. Miklar
mannaferðir á skrifstofuna áttu
mjög vel við Margréti, því hún átti
auðvelt með að blanda geði við
fólk. Af þeim störfum, sem hún
vann fyrir RKÍ voru þau vafalaust
umfangsmest, sem hún innti af
hendi vegna hjálparstarfs Rauða
krossins í sambandi við gosið í
Heimaey árið 1973. Fyrirvaralaust
og að sjálfsögðu án undirbúnings
hlóðust á Rauða krossinn óhemju
störf, sem stjórnendur hans, ótal-
inn fjöldi sjálfboðaliða, og skrif-
stofufólkið sá um að leysa af
hendi. Vinnutíminn var þá ómæld-
ur hjá flestum og um hefðbundinn
skrifstofutíma var ekki að ræða.
Það er erfitt að segja um hvaða
störf voru henni kærust, af þeim
sem hún vann fyrir Reykjavíkur-
deildina. Að sjúkraflutningarnir
væru í góðu lagi var henni, ekki
síður en stjórn deildarinnar, mikið
áhugamál. Sjúkraflutningar eru
elzta Rauða kross-verkefnið og
umfang þeirra má marka af því að
bílar Reykjavíkurdeildarinnar sjá
um sjúkraflutninga nær helmings
ailra landsmanna. Við þessi störf
lagði hún mikla alúð. Þó held ég
að störfin í þágu sumardvalar-
heimilanna fyrir Reykjavíkurborg
hafi verið henni einna hjartfólgn-
ust. Upphaf þessa starfs má rekja
allt til stríðsáranna síöari, þegar
stjórnvöld fólu Rauða krossinum
að sjá um sumarvistun Reykjavík-
urbarna utan höfuðborgarinnar
vegna hættu af völdum ófriðarins.
Þegar stríðinu lauk voru þessar
sumardvalir orðnar svo vinsælar,
að borgaryfirvöld fóru þess ein-
dregið á leit, að Rauði krossinn
héldi áfram starfrækstlu sumar-
dvalarheimila og þá með styrk úr
borgarsjóði.
Reykjavíkurdeildin tók við
þessu starfi þegar hún var stofnuð
árið 1950 og hélt því áfram við
miklar vinsældir allt til ársins
1978, lengst af í Laugarási í
Biskupstungum og víðar, en mörg
síðustu ár að Silungapolli. Starf-
rækslu sumardvalarheimilanna
lauk með nokkuð öðrum hætti en
vænta mátti, þegar borgaryfirvöld
ráðstöfuðu Silungapolli til ann-
arra aðila fyrirvaralaust og án
samráðs við stjórn deildarinnar.
Þessi skjótu og óvæntu endalok á
þjónustu Reykjavíkurdeildar í
þágu borgarbarna urðu Margréti,
ekki síður en stjórn deildarinnar,
mikil vonbrigði. Segja má að svo
mikill hafi verið áhugi Margrétar
á þessu starfi, að hún hafi verið til
taks að nóttu sem degi vegna
barnaheimilanna.
Við stofnun sérstakrar sjálf-
boðaliðadeildar, kvennadeildar;
innan Reykjavíkurdeildar RKI
1%6, færðist nýtt líf í deildina
með nýjum verkefnum. Af stór-
auknu starfi sjálfboðaliða leiddu
aukin umsvif á skrifstofunni, enda
henni ætlað að þjóna þeim. Þessi
fjölbreytilegu störf og önnur, sem
ótalin eru voru í umsjá Margrétar
og í hennar verkahring. Fyrir allt
þetta starf, sem Margrét hefur
haft með höndum í rúman hálfan
annan áratug, stendur Rauði
krossinn í þakkarskuld við hana.
Ég veit, að ég mæli ekki einung-
is í nafni fyrri stjórna Reykjavík-
urdeildar og RKÍ, heldur einnig
núverandi stjórna, þegar ég flyt
Margréti nú að leiðarlokum alúð-
arþakkir fyrir langa og dygga
þjónustu.
Um leið og ég þakka vináttu og
ágætt samstarf á liðnum árum,
sendi ég dætrum hennar, dætra-
börnum og öðrum aðstandendum
innilega samúðarkveðju.
Blessuð sé minning mætrar
konu.
Ragnheiður Guðmundsdóttir.
Með fráfalli frú Margrétar
Gunnarsdóttur er sannarlega
höggvið stórt skarð í Rauða kross
íslands, en hún hafði unnið fyrir
þann félagsskap undanfarin 16 ár
og veitt forstöðu skrifstofu
Reykjavíkurdeildar RKÍ síðustu
árin.
Fáir hafa reynst Kvennadeild-
inni jafn traustur bakhjarl, sem
Margrét, ailt frá stofnun deildar-
innar til hinzta dags.
Með henni er horfin ein af okkar
beztu félagskonum, sem vann
störf sín ætíð af mikilli prúð-
mennsku, dugnaði og samvisku-
semi og ótalin eru þau spor og sú
vinna sem hún lagði af mörkum
fyrir félagsskapinn.
Margrét var ein af þeim konum,
sem aldrei æðraðist við mótlæti og
sorg, en þeir þættir örlaganna
knúðu vissulega dyra hjá henni,
hún varð að sjá á bak eiginmanni
sínum, langt um aldur fram, og
síðar ungum syni.
Við minnumst Margrétar með
söknuði og þakklæti fyrir hið
mikla og óeigingjarna starf henn-
ar, sem hún vann af mikilli
kostgæfni, minnumst þægilegrar
framkomu hennar og hlýtt bros
hennar líður okkur seint úr minni.
Við vottum börnum hennar,
barnabörnum og öðrum ættingj-
um okkar dýpstu samúð, og megi
Guð styrkja þau í sorg þeirra.
Kveðja frá Kvennadeild
Reykjavíkurdeildar Rauða
kross íslands.