Morgunblaðið - 28.08.1983, Blaðsíða 36

Morgunblaðið - 28.08.1983, Blaðsíða 36
36 MORGUNBLADIÐ, SUNNUDAGUR 28. ÁGÚST 1983 Stórhátíð haldin í kringum Eric Clapton Margar af stórstjörnum breska rokksins koma saman þann 21. september næstkomandl. Það er gamli kappinn Eric Clapton sem stendur fyrir þessum tónleikum, en þeir eru haldnir tíl styrktar sérstök- um sjóöi, sem kenndur er viö Kalla prins. Sambaerilegir tónleikar voru haldnir í Dominion-tónleikahölllnni fyrr í sumar og voru þá Dire Straits og Duran Duran aðalnúmerin. Þegar þetta er ritaö, er vitaö með vissu aö meölimir Who, Roll- ing Stones og Led Zeppelin ætla aö troöa upp viö þetta tækifæri, sem er til þess aö minnast þess aö 20 ár eru liöin frá því Eric Clapton kom fyrst viö sögu á hljómplötu. Fullvist er taliö, aö fleiri fræglr eigi eftir aö bætast í hópinn og svo mikiö er víst, aö ekki veröur ókeypis inn á þessa samkundu. Ef marka má þau nöfn, sem þegar hafa veriö birt, er ekki fjarri lagi aö áætla aö miöinn fari á 50 sterl- ingspund í þaö minnsta. % Centaur-flokksins á fullu á »f- ingu í skúrnum á Álftanesinu. F.v.: Guömundur, Bonedikt, Sig- uröur og Hlööver. MorgunbMM/ SSv. Eric Clapton „Viö erum eitthvaö svo ferlega óvinsælir alls staöar," sagöi einn þeirra og dæsti er Járnsiðan heim- sótti hljómsveitina í æfingahúsnæöi hennar lengst úti á Álftanesi kvöld eitt fyrir skemmstu. Húsnæðið er ekki beysið; kalt og þröngt kofa- ræksni. En áfram er æft í trausti þess, aö einhvem daginn skili erfið- iö sér í einhverju formi. „Þetta er ægilegt maöur, viö mis- sum af tvennum tónleikum vegna þess aö Siggi (söngvarinn) er aö fara meö Eddunni til Englands á Donington-hátíöina. Hal, er þetta ekki alveg dæmigert? Við höfum ekkert haft aö gera í allt sumar, en svo fáum viö skyndilega tvenna tónleika upp í hendurnar. Þurfum að sleppa þeim báöum," sögöu þeir Guðmundur Gunnarsson, tromm- „Við erum eitt- hvað svo fer- lega óvinsælir" — rabbað viö strákana í Centaur Eftir aö hafa vakið heilmikla athygli á Músíktilraunum SATT í fyrra- haust hefur verið býsna hljótt um hljómsveitina Contaur. Flokkur þessi telur fimm sveina, misjafnlega síðhærða, og kennir sig viö þungarokk ef einhver skyldi vera efins um tónlistarstefnuna. Sjálfir eru strákarnir ekki í nokkrum vafa um sjálfa sig, þott lítið hafi veriö að gera í allt sumar. ari, Benedikt Sigurösson, gítar- og bassaleikari, og Hlöðver Ellertsson, gítarleikari. Jón Óskar Gíslason, sem leikur á gítar og til helminga á bassa á móti Benedikt, fannst hvergi. „Maður sleppir ekki svona tæki- færi — ekki aö ræða þaö," sagöi Sigurður Sigurösson, söngvari, og gaf sig hvergi. „Viö getum alltaf fengið aö leika einhvers staðar, eða er þaö ekki stákar?" Soft Cell kembir ekki hærurnar Það lá ekki fyrir hljómsveitinni Soft Cell aö kemba hasrurnar. Forsprakki flokksins, Marc ai- mond, tilkynnti í siðustu viku, aö hann værí orðinn yfir sig þreyttur og ruglaður á poppbransanum og astlaði að draga sig alfarið í hlé. Ákvörðun hans kemur eins og reiöarslag fyrir aödáendur Soft Cell, en blaöasnápar erlendir töldu sig hafa fundiö lyktina af þessu fyrir nokkru. Samhliða Soft Cell var Almond meö hljómsveitina The Mambas í gangi. Hún hættir enn- fremur. Centaur átti að leika í Safari og síöan á vegum borgarinnar, en ekk- ert varö úr vegna utanfarar Sigurö- ar. Síöast kom Centaur fram opin- berlega í útvarpinu hjá Stefáni Jóni Hafstein. Þaö var árla morguns þann 16. júlí. „Við lékum þar nokk- ur lög, Hún er svo sæt og svo eitthvert kántrí-dót. Það var ágætt og bara helv. gaman." En hvaö kemur til, að hljómsveit- in leggur ekki upp laupana úr því hún fær ekkert aö gera? Ég innti f jórmenningana eftir því. „Á hverju einasta föstudags- kvöldi kemur fullt af liöi hingaö út á Álftanes til þess aö hlusta á okkur. Þetta eru eiginlega alger vandræöi því þaö er svo mikiö fyllerí á liöinu stundum. Ekki svo aö skilja, aö viö tökum ekki þátt í því af og til. O sei sei. En það lifir enginn á slíku, hvorki við né aörar hljómsveitir." Og viö þetta kvaddi ég strákana. Þeir héldu áfram aö æfa í kuldanum þótt klukkan væri langt gengin í miönætti. Vafalítiö hefur Benni haldið áfram að rífast við Gumma út af allt of hröðum trommuleik hans í millikafla eins lagsins, en þær þrætur voru allar í góðu aö því er best varö séð og heyrt. Að verða vitni að því aö heyra 150.000 watta hljómburðarkerfi keyrt hressilega upp er vissulega sérstök upplifun. Þetta fengu þeir er fóru í hópferöina á Donington- rokkhátíöina með Ms Eddu sð reyna. Járnsiðan var að sjálf- sögöu i staðnum. Hversu mikill styrkur er 150.000 wött? Ja, það er von aö einhver spyrji. Venjulegar stofugræjur þykja góöar ef magnarinn er 2x60 wött og hátalararnir 100 wött hvor. Til frekari samanburðar má geta þess, aö kerfiö sem notað var á tónleikum Echo & The Bunnymen taldi 6500—7000 wött þegar best lét og þótti þó mörgum nóg um. Auövitaö er þetta ekki aö öllu leyti sambærilegt þegar leikið er úti undir beru lofti, en mikill var hávaöinn, svo mikiö er vi'st. Eftir óttalegt stímabrak og leiö- indi komst hópurinn loks á tón- leikasvæöiö um kl. 16 og mörgum til sárra vonbrigöa höföu þá tvær sveitir af sex þegar lokiö sér af, Diamond Head og Dio. Flestum var sama um Diamond Head, en Dio var tvímælalaust önnur þeirra tveggja sveita, sem menn hðföu hvaö mestan áhuga á að berja augum. Þennan leiða klaufaskap má rekja beint til mistaka í skipu- lagningu Farskips, en ekki meira um þaö. Fyrsti flokkurinn, sem birtist hópnum, voru fimmenningarnir í Twisted Sister. Reyndar hafði Eddu-hópurinn séö myndband með sveitinni á leiðinni út, þannig Æjk j5í ÉíttB^. fij^m iL. 3t*Wr- ¦¦> y '^EIb^b^I ' HPNk • BW 1 i ~ÆJí Æ' 9& P m í } David Coverdale, hðfuöpaur Whitosnake. aö hún átti ekki aö koma á óvart, er engu aö síöur geröi hún þaö aö vissu marki aö mati undirritaðs. Dee Snider er tvímælalaust sá, sem allt snýst um, og auk þess aö vera mjög liötækur söngvari hefur hann einstakt lag á aö koma áhorf- endum til liðs viö sig. Reyndar not- aði hann ekki ýkja fagurt orðbragð til þess arna, en þaö verkaöi engu aö síöur eins og vítamínsprauta. Orð á borð við „motherfuckers" meö mjög reglulegu millibili komu lífi í liðiö og hljómsveitin kvaddi meö miklu trukki. Kom reyndar fram aftur og tók aukalag þrátt fyrir máttlaust uppklapp. Texas-tríóið ZZ Top var næst á dagskrá og olli mér sannast sagna nokkrum vonbrigöum. Og þó, kannski ekki trióið sjálft heldur „sándiö" á því, sem var afskaplega kauöskt framan af. Reyndar geröi ég mér ekki fulla grein fyrir því fyrr en undir lokin, aö auövitað hafði veriö gert í því að skemma fyrir öllum nema Whitesnake til þess aö gefa þeim yfirburöa „sánd" í sam- anburði. Gamalt „tríkk" hér heima og reyndar erlendis líka, en maöur stóö nú í þeirri trú, að slíkt þýddi ekki að bjóða vönum og heims- þekktum mönnum á borö við ZZ Top. Annars sagði einn úr hópn- um, aö upp viö sviöiö heföi „sánd- ið" verið fínt. Þaö má sennilega rekja til þess, aö hann hefur heyrt monitor-„sándiö" betur en hljóm- inn úr PA-inu. Hvaö um þaö, ég fer ekki ofan af því, að ZZ Top voru fremur daprir framan af, en eftir því sem á pró- grammiö leiö færðist fjðr í leikinn. Undirtektir áhorfenda, sem voru á bilinu 45—50 þúsund, voru mjög góðar og lýðurinn hreinlega trylltist þegar þremenningarnir lóku Tush af snilld. Ef þaö lag kemur ekki blóöinu i hverjum drumb á hreyf- ingu veit ég bara ekki hvað. Slík búgí-lög eru því miður allt of fá á plötum. Niöurstaöan var þvi sú, aö tríóiö eitilhressa meö skeggið niður á belg skildi viö Dinington með glæsibrag. Ég vildi gefa mikið fyrir aö sjá sveinana á ný og þá innanhúss meö óbrenglaö sánd hlutlausra manna. Meatloaf var næstsíöastur á dagskránni. Sannast sagna átti ég ekki von á neinu merkilegu af hans hálfu en hann kom svo sannarlega á óvart og röddin viröist vera í góðu lagi á ný eftir erfiðleikatíma- bil í vetur. Lögin hans voru reyndar fremur fá, en þeim mun langdregn- ari. Svei mér ef kappinn hefur ekki bara lagt af, hann virkaöi a.m.k. ekki eins luralegur og þegar maöur sá hann í sjónvarpi, en þaö er nú reyndar langt síöan. Greinilegt er, aö hann lifir enn á frægöinni frá því Bat out of Hell kom út, því hvorki Dead Ringer né Midnight at the Lost and Found hafa náö aö feta í fótspor þeirrar fyrstu. Meatloaf kvaddi meö virktum og liöiö tók aö bíöa óþreyjufullt eftir Whitesnake. Þaö var ekki fyrr en Coverdale og Co mættu upp á sviöiö, aö maður geröi sér grein fyir því hversu rosalegt þetta var allt sam-

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.